Tags Posts tagged with "Ομιλία"

Ομιλία

 

Κύριε Επίτροπε,

Καλώς ορίσατε, για ακόμη μία φορά, στην Ελλάδα και το Ελληνικό Κοινοβούλιο, προκειμένου να συζητήσουμε για το μέλλον της Ευρώπης.

Ευρώπη η οποία, τα τελευταία χρόνια, βρέθηκε αντιμέτωπη με μία πολυδιάστατη οικονομική, κοινωνική, θεσμική και πολιτική κρίση.

Κρίση που έπληξε, λιγότερο ή περισσότερο, όλα τα κράτη-μέλη της.

Με καθυστερήσεις, συμβιβασμούς και – σε ορισμένες περιπτώσεις – με υψηλό κοινωνικό κόστος, οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες κατάφεραν να οδηγήσουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στην έξοδο από την κρίση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις, όπως είναι η συμπλήρωση της αρχιτεκτονικής της, το δημογραφικό πρόβλημα, η προσφυγική κρίση, η ασφάλεια, η διαχείριση του Brexit, η κατεύθυνση της νομισματικής πολιτικής, οι οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες, ο φορολογικός ανταγωνισμός, η ευστάθεια των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, οι τεχνολογικές εξελίξεις και η χρηματοοικονομική καινοτομία.

Η απάντηση στις προκλήσεις πρέπει να είναι περισσότερη και πιο ποιοτική Ευρώπη, με ενισχυμένη την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Με εμβάθυνση και ενδυνάμωση της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης, με καλύτερο οικονομικό συντονισμό, με επαρκή εργαλεία και πόρους για την αντιμετώπιση ανισορροπιών, με κανόνες μακροπρόθεσμης οικονομικής διακυβέρνησης.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν να συμβάλλουν:

  • Η ενίσχυση των μηχανισμών μακροοικονομικής εξισορρόπησης, οι οποίοι θα λειτουργούν συμμετρικά για τα κράτη-μέλη.
  • Η υλοποίηση υπεύθυνων δημοσιονομικών πολιτικών, λαμβάνοντας υπόψη τον οικονομικό κύκλο.
  • Η πραγματοποίηση έξυπνων διαρθρωτικών αλλαγών.
  • Η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης, με την λειτουργία ενός ευρωπαϊκού φορέα εγγύησης καταθέσεων.
  • Η προώθηση της ένωσης των κεφαλαιαγορών, με στόχο τη διεύρυνση των πηγών χρηματοδότησης – κυρίως – των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
  • Η μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

Σε αυτή τη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, η Ελλάδα πρέπει να είναι δημιουργικά παρούσα και ενεργή.

Χώρα η οποία κατάφερε τα προηγούμενα χρόνια, με τις τεράστιες θυσίες των πολιτών της, και παρά τα ενδογενή και εξωγενή σφάλματα αυτής της περιόδου, να διορθώσει χρόνιες ανισορροπίες, να εξαλείψει τα «δίδυμα ελλείμματα» και να υλοποιήσει σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Δυστυχώς όμως, την τελευταία τριετία, εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων της Κυβέρνησης, που είτε επισημάνθηκαν είτε αγνοήθηκαν από εταίρους και δανειστές, η χώρα παρουσιάζει, ουσιαστικά, οικονομική στασιμότητα.

Αποτελεί την μοναδική, παγκοσμίως, αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη.

Ενώ επίσης το ιδιωτικό χρέος διογκώνεται, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας επιδεινώνεται, η ρευστότητα συρρικνώνεται, οι ευέλικτες μορφές εργασίας διευρύνονται, κεφαλαιακοί περιορισμοί εξακολουθούν να υφίστανται, η χώρα παραμένει απούσα από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Και όμως, κύριε Επίτροπε, η Ελλάδα διαθέτει αρκετά συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Αυτές οι δυνατότητές της θα ευοδωθούν, μόνο εφόσον εφαρμόσουμε εκείνες τις πολιτικές που θα τις αναδείξουν, θα τις διευκολύνουν και θα τις επιβεβαιώσουν, κρατώντας απόσταση από αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.

Για το λόγο αυτό απαιτείται ένα συνεκτικό σχέδιο, με βασικούς άξονες:

  • την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας,
  • τη δρομολόγηση πιο ρεαλιστικών δημοσιονομικών στόχων,
  • τη σταδιακή μείωση της φορολόγησης νοικοκυριών και επιχειρήσεων,
  • την υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών,
  • την ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και
  • την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Ένα ρεαλιστικό σχέδιο επίτευξης υψηλής και βιώσιμης ανάπτυξης, δημιουργίας ποιοτικών θέσεων απασχόλησης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Κύριε Επίτροπε, η Ελλάδα θέλει και μπορεί να προχωρήσει.

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Χατζηγάκη και το Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ για την πρόσκληση που μου απηύθυναν να συμμετάσχω στη σημερινή συζήτηση.

Για εμένα, η αποδοχή της πρόσκλησης ήταν πρόκληση και ευκαιρία.

Πρόκληση να ιχνηλατήσω τους προβληματισμούς και τις θέσεις του συγγραφέα, για ιδεολογικά, πολιτικά, ιστορικά, κοινωνικά, αξιακά ζητήματα.

Ευκαιρία να μελετήσω την «μαρτυρία» ενός πολιτικού, μέσα από εμπειρίες και γεγονότα όπως τα έζησε κατά την ιστορική τους εξέλιξη.

Πολιτικό που είχα την τύχη να γνωρίσω στα κοινοβουλευτικά έδρανα στην αρχή της δικής μου πολιτικής σταδιοδρομίας.

Σήμερα αισθάνομαι δικαιωμένος γι’ αυτή την επιλογή μου.

Η ξενάγηση στις σελίδες του βιβλίου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη.

Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μεθοδικής εργασίας, εκτεταμένης έρευνας και τεκμηριωμένης ανάλυσης, συμπυκνωμένης γνώσης και εμπειρίας.

Για τους λόγους αυτούς, το βιβλίο πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για γόνιμη σκέψη και ουσιαστική συζήτηση.

Κυρίες και Κύριοι,

Θα μου επιτρέψετε να σταθώ σε ορισμένες σκέψεις και θέσεις του συγγραφέα που ξετυλίγονται και διατρέχουν τις σελίδες του βιβλίου.

1η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας ορθώς αναφέρεται εκτεταμένα στα δομικά προβλήματα της Ευρώπης.

Ευρώπη η οποία, τα τελευταία χρόνια, έχει βρεθεί αντιμέτωπη με τρεις μεγάλες κρίσεις:

  • Τη θεσμική, με την αποτυχία του σχεδίου για «Σύνταγμα της Ευρώπης».
  • Την οικονομική, με την κρίση του κοινού νομίσματος.
  • Την πολιτική και κοινωνική, με την έκρηξη του προσφυγικού/μεταναστευτικού προβλήματος.

Σ’ αυτές προστέθηκε η έκρηξη της τρομοκρατίας, με τις επιθέσεις μίσους σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η διαχείριση αυτών έκανε την Ευρωπαϊκή Ένωση να δείχνει στα μάτια πολλών αναποτελεσματική.

Ένας γραφειοκρατικός οργανισμός, αδύναμος να δώσει λύσεις στην ανεργία, στην ανέχεια, στην ανασφάλεια.

Με το εγχείρημα της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης, δομικά και θεσμικά, ημιτελές.

Με ένα «χάσμα» ανταγωνιστικότητας, το οποίο αποτυπώνεται σε έναν πλεονασματικό Βορρά και σε έναν ελλειμματικό Νότο.

Με τις ηγεσίες της αδυνατούσες να διαχειριστούν τις συνέπειες της κρίσης, με δογματικές προσεγγίσεις, πρακτικές επιβολής, γεωγραφικούς διαχωρισμούς.

Και με τον φόβο μπροστά στις προκλήσεις, να έχει δημιουργήσει ένα «πολιτικό και κοινωνικό θερμοκήπιο», όπου φύονται λαϊκισμός, μισαλλοδοξία και εθνικισμός.

Για το λόγο αυτό, η συμπλήρωση πρόσφατα 60 ετών από τότε που ξεκίνησε στη Ρώμη η πορεία της ενωμένης Ευρώπης, προσφέρεται για μία αξιολόγηση των μέχρι σήμερα πεπραγμένων, ανάδειξη των σφαλμάτων και των προβλημάτων και αναζήτηση λύσεων.

Η ευρωπαϊκή πορεία είναι μια ιστορία ειρήνης, δημοκρατίας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, αλλά και ευημερίας, ισότητας, ευζωίας και βιωσιμότητας.

Η απάντηση συνεπώς πρέπει να είναι η εμβάθυνση και ενδυνάμωση της Ευρώπης.

Για μια Ευρώπη των πολιτών όπως εύστοχα επισημαίνει και ο συγγραφέας, με ενισχυμένη τη δημιουργική αλληλεγγύη.

Η Ελλάδα έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη την Ευρώπη.

Ασφάλεια, ευημερία και Δημοκρατία μπορούν να υπηρετηθούν μόνο εντός της Ευρώπης.

Για τους λόγους αυτούς πρέπει να είμαστε παρόντες και ενεργοί στη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης.

2η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας αισθάνεται θλίψη όταν επιχειρείται, αβασάνιστα και αποστροφικά, να μεταφερθούν όλα τα δεινά της σημερινής κατάστασης της χώρας στην περίοδο της μεταπολίτευσης.

Είναι γεγονός ότι η σημερινή Κυβερνητική ηγεσία, αφού πέρασε από διάφορα αφηγήματα τα οποία διαδοχικά κατέρρευσαν, προσπαθεί να γαντζωθεί από το τελευταίας κοπής, ότι «επί 40 χρόνια καταστρέψατε την Ελλάδα και τώρα εμείς την βγάζουμε από τα μνημόνια».

Όμως και αυτό το αφήγημα είναι έωλο, και ως προς τα δύο σκέλη του, αφού είναι ανιστόρητο και βρίσκεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα, μετά τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο, έκανε σημαντικά βήματα προόδου, με τις προσπάθειες πολιτών και πολιτικών.

Μετά δε την μεταπολίτευση διένυσε την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της, στο οικονομικό, το κοινωνικό και το πολιτικό πεδίο.

Αύξησε σημαντικά τον εθνικό πλούτο της και βελτίωσε την ευημερία των πολιτών.

Βεβαίως αυτές τις δεκαετίες, υπήρξαν και παραλείψεις, έγιναν και λάθη.

Από άλλες πλευρές λιγότερα, και από άλλες περισσότερα και βαρύτερα.

Όμως κανένας, και οπωσδήποτε η Αριστερά του κ. Τσίπρα, δεν δικαιούται να μηδενίζει τους αγώνες γενεών Ελλήνων πολιτών και πολιτικών και να παριστάνει μόνο τον κριτή.

Όταν το πράττει αφοριστικά, στρεβλώνοντας τις ιστορικές εξελίξεις, τους αδικεί.

3η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας αναφέρεται στα χαρακτηριστικά της παγκόσμιας κρίσης η οποία θα έπληττε τη χώρα, ανεξάρτητα από τις ενδογενείς αδυναμίες μας.

Γιατί όπως εύστοχα παρατηρεί, όταν επέρχεται μια τόσο βαθιά κρίση, τα αίτια που την έχουν προκαλέσει δεν είναι «στιγμιαία».

Έχουν εκκολαφθεί και αναπαραχθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στο παρελθόν.

Είναι αλήθεια ότι η κρίση ήταν συστημική και μεταδοτική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική.

Βρήκε το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα «ανοχύρωτο», χωρίς μηχανισμούς αντίδρασης και αντιμετώπισής της.

Και την Ελλάδα με ένα αναπτυξιακό υπόδειγμα που χαρακτηρίζονταν από εμφανείς, αλλά και υποβόσκουσες, μακροχρόνιες παθογένειες στο αξιακό, στο θεσμικό, στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Η μεταγενέστερη εξέλιξη των γεγονότων είναι, σε όλους, γνωστή.

Η κρίση δανεισμού την άνοιξη του 2010.

Η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης, ως αποτέλεσμα και μιας σειράς λανθασμένων πολιτικών επιλογών και χειρισμών της διακυβέρνησης Παπανδρέου.

Και η εφαρμογή ασφυκτικών προγραμμάτων οικονομικής πολιτικής μέχρι και σήμερα.

4η Παρατήρηση:

Εύστοχα υποστηρίζει ο συγγραφέας ότι η λύση του αδιεξόδου είναι η ταχεία και διατηρήσιμη οικονομική ανάπτυξη.

Και αυτή μπορεί να επιτευχθεί στηριζόμενη η χώρα στις αρχές και τις αξίες του κοινωνικού φιλελευθερισμού, της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, που εξασφαλίζουν τόσο τη μέγιστη οικονομική αποτελεσματικότητα όσο και την κοινωνικά δικαιότερη κατανομή των εισοδημάτων και του παραγόμενου πλούτου.

Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει, διαχρονικά, ότι γνωρίζει και μπορεί τον εθνικό πλούτο να τον αυξάνει καλύτερα και να τον μοιράζει δικαιότερα.

Μεταπολιτευτικά, η μέση τιμή των ετήσιων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης κατά τις περιόδους που άσκησε τη διακυβέρνηση της χώρας ήταν σημαντικά υψηλότερη αυτών που πέτυχαν τα άλλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα.

Ενώ πρωταγωνίστησε και στη μείωση της άνισης διανομής του εισοδήματος.

Σήμερα, η επίτευξη ισχυρής και διατηρήσιμης ανάπτυξης πρέπει να στηρίζεται:

  • στην αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, μέσα από την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και τη σταδιακή μείωση φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων,
  • στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας,
  • στην ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, και
  • στην υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, προσανατολισμένη στις ιδιωτικές επενδύσεις και τις εξαγωγές.

Δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

5η Παρατήρηση:

Όπως επισημαίνει και ο συγγραφέας, ο ρόλος ενός σύγχρονου κράτους, οικονομικού, παραγωγικού και κοινωνικού δικαίου, που θα μπορεί να διαφυλάξει και να προαγάγει τις αξίες και την ταυτότητα ενός λαού, είναι κομβικός.

Είναι βέβαια αλήθεια πως το κράτος λειτουργεί συχνά με σοβαρές ατέλειες, μεγάλη ακαμψία, χαμηλή ποιότητα, αναποτελεσματικότητα, και κακή οργάνωση, ενώ διακρίνεται για φαινόμενα διαφθοράς, νεποτισμού και ευνοιοκρατίας.

Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να το ακυρώσουμε.

Ούτε είναι υπεύθυνο «δια πάσα νόσο».

Αντίθετα, αποτελεί παράγοντα συμπληρωματικό της σωστής λειτουργίας του «ιδιωτικού».

Καθημερινά αποδεικνύεται πως οι αστοχίες της αγοράς μόνο με ρυθμιστικά αντίβαρα, που διαθέτουν κυρίως τα κράτη και οι κεντρικοί μηχανισμοί, μπορούν να αποφευχθούν ή να διορθωθούν.

Συνεπώς το ζητούμενο σήμερα είναι να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό, ευέλικτο, σύγχρονο και παραγωγικό κράτος.

Ένα κράτος, εγγυητής του κοινωνικού συμβολαίου, με την οικοδόμηση μιας ελεύθερης, ανοικτής και δημοκρατικής κοινωνίας.

Ένα κράτος που θα παρεμβαίνει και θα μεριμνά για τη βέλτιστη λειτουργία του μηχανισμού της αγοράς, την εξασφάλιση της μέγιστης οικονομικής αποτελεσματικότητας και την κοινωνικά δικαιότερη κατανομή του πλούτου.

Το μείγμα, βέβαια, αγοράς και κράτους μπορεί να ποικίλλει, ανάλογα με τις περιστάσεις, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις της κοινωνίας.

6η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας πιστεύει στις πολιτικές συνεργασίες, συγκλίσεις και συναινέσεις.

Θεωρώ και εγώ ότι η πολιτική και κοινωνική συνεννόηση είναι αναγκαία συνθήκη για την ομαλή και ανοδική πορεία της χώρας.

Όμως πρέπει να χτίζεται διαχρονικά, με όρους ειλικρίνειας και εθνικής ευθύνης.

Δεν μπορεί να επιτευχθεί ευκαιριακά, με «λεόντιες» συμπεριφορές του τύπου «τα κέρδη δικά μου, τις ζημιές τις μοιράζουμε».

Δεν μπορεί να επιτευχθεί με «κουτοπόνηρες» προσπάθειες διάχυσης και μετακύλισης ευθυνών.

Δεν μπορεί να επιτευχθεί με καιροσκοπικές προσεγγίσεις, με επικίνδυνους ακροβατισμούς, με μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Η εθνική συνεννόηση απαιτεί, από όλους, αυτογνωσία, αυτοκριτική, ειλικρίνεια προθέσεων, σαφήνεια θέσεων.

Πάνω από όλα απαιτεί αξιοπιστία και εμπιστοσύνη.

Και η εμπιστοσύνη οικοδομείται. Δεν υποκλέπτεται, ούτε εκβιάζεται.

Η Νέα Δημοκρατία, στη μακρά της διαδρομή, έχει αποδείξει ότι τηρεί εθνικά υπεύθυνη στάση.

Δεν κερδοσκοπεί πολιτικά πάνω στα προβλήματα της χώρας και των πολιτών.

Να υπενθυμίσω ενδεικτικά ότι πολύ πρόσφατα, το 2015, όταν η χώρα «τρέκλισε» επικίνδυνα, διασώθηκε χάρη στο υψηλό αίσθημα ευθύνης που επέδειξε η Νέα Δημοκρατία και άλλες μικρές πολιτικές δυνάμεις της σημερινής αντιπολίτευσης.

7η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας ορθώς υποστηρίζει ότι η εποχή μας έχει ανάγκη από «ταγούς» με κατάρτιση, μόρφωση και ήθος.

Από μία «σπονδυλική στήλη» διανοούμενων.

Ποιους όμως διανοούμενους;

Αυτούς που είναι προσδεδεμένοι στο άρμα της αντικειμενικότητας, της εντιμότητας και της ανιδιοτέλειας.

Αυτούς που δεν διακατέχονται από τη λογική της καταγγελίας, της συκοφάντησης και της διαστρέβλωσης της σκέψης των αντιπάλων.

Αυτούς που προβάλλουν τον ορθό λόγο και καθοδηγούν, ορθολογικά, την κοινωνία.

Αυτούς που δεν έχουν κλίση προς έναν ψεύτικο «επαναστατισμό», «εκσυγχρονισμό» και «προοδευτισμό».

Αυτούς που δεν χρησιμοποιούν τη χώρα τους ως case study, όπως έγινε στην Ελλάδα το 2015, για την εμπειρική επαλήθευση επιστημονικών θεωριών.

8η Παρατήρηση:

Τα 3 τελευταία χρόνια, η δημιουργική ασάφεια, οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι ιδεοληψίες, επέφεραν τεράστιο κόστος στη χώρα και στους πολίτες.

Αυτό καθιστά μεγαλύτερες τις απαιτήσεις των πολιτών από τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά.

Πάντα στα δύσκολα, η πολιτική λύση αναζητείται από τη Νέα Δημοκρατία.

Το Κόμμα που ανταποκρίθηκε με επιτυχία, ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά, στην ιστορική πρόσκληση και αποστολή.

Οικοδόμησε τη σύγχρονη δημοκρατία.

Σχεδίασε, υλοποίησε και εδραίωσε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας.

Αύξησε τον πλούτο της, βελτιώνοντας το βιοτικό επίπεδο και την ευημερία των πολιτών.

Είπε τα μεγάλα «ΝΑΙ» και τα μεγάλα «ΌΧΙ», αποδεικνύοντας ότι μπορεί να υπηρετεί με ευθύνη την πατρίδα και τους πολίτες της.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταγράψει τις περισσότερες και σημαντικότερες επιτυχίες, τα μικρότερα λάθη και τις λιγότερες παραλείψεις συγκριτικά με τους πολιτικούς αντιπάλους της.

Γι’ αυτό, αν και διαχρονικά πολιτεύθηκε μακριά από ψεύδη και λαϊκισμούς, οι πολίτες με την εμπιστοσύνη τους, αθροιστικά, την έχουν αναδείξει ως την πρώτη, ως την πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της χώρας.

Ως τον μεγάλο, μόνιμο και σταθερό πυλώνα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Την αγωνιώδη δε προσπάθεια των πολιτικών αντιπάλων να διαβάλλουν τη Νέα Δημοκρατία, την αντιμετωπίζουμε με λίγες, καθαρές και σταθερές κουβέντες.

Η Νέα Δημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη, πατριωτική, φιλελεύθερη, κοινωνική και ριζοσπαστική πολιτική δύναμη της χώρας.

Με εκτεταμένες και βαθιές ρίζες στις λαϊκές δυνάμεις, τα μικρομεσαία στρώματα και τους νοικοκυραίους που αναφέρει ο κ. Υπουργός.

Η Νέα Δημοκρατία είναι βαθιά δημοκρατική, πολυσυλλεκτική, συνθετική, συνεκτική, ορθολογική, στιβαρή, προσαρμοστική, γνήσια προοδευτική και αντιλαϊκιστική.

Φίλες και Φίλοι,

Συμπερασματικά, η ξενάγηση στις σελίδες του βιβλίου είναι συναρπαστική και χρήσιμη, προσφέροντας μια υπεύθυνη, τεκμηριωμένη και εκτεταμένη ανάγνωση του μακρινού και πρόσφατου παρελθόντος.

Γι’ αυτό το λόγο εύχομαι ολόψυχα το ανά χείρας βιβλίο να βρει την ανταπόκριση που προσδοκά ο συγγραφέας, και να διαβαστεί, να μελετηθεί καλύτερα, από πολλούς, όσο γίνεται περισσότερους…

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ολοκληρώνοντας τη συζήτηση, θέλω να συνοψίσω ορισμένες επισημάνσεις επί του Προϋπολογισμού, τεκμηριωμένα.

Η Κυβέρνηση απέτυχε στην πρόβλεψη για την ανάπτυξη, αφού η οικονομική μεγέθυνση θα διαμορφωθεί 40% χαμηλότερα από το στόχο, διευρύνοντας το χάσμα με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η Κυβέρνηση απέτυχε στην εκτέλεση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, τονίζω, δαπάνες με υψηλό αναπτυξιακό πολλαπλασιαστή.

Η Κυβέρνηση απέτυχε στη μείωση της φοροδιαφυγής, αφού η αύξηση κυρίως των έμμεσων φόρων διεύρυνε την «απώλεια εσόδων από ΦΠΑ», δηλαδή διόγκωσε τη φοροδιαφυγή.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να ενισχύσει τη ρευστότητα στην οικονομία, αφού οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου είναι σήμερα 13% υψηλότερες από το τέλος του 2014.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να υλοποιήσει σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές, αφού σύμφωνα με Έκθεση του ΟΟΣΑ, ο δείκτης υλοποίησης μεταρρυθμίσεων υποχώρησε κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες την τελευταία διετία σε σχέση με την περίοδο 2013-2014.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, όπως πρόσφατες εκθέσεις επιβεβαιώνουν.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να εντάξει τη χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να άρει πλήρως τους κεφαλαιακούς περιορισμούς.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, αφού έχει δεσμευθεί σε μνημονιακές πολιτικές και για μετά το 2018 και σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για πολλά χρόνια.

Είναι αλήθεια όμως ότι η Κυβέρνηση πέτυχε 2 στόχους:

Πέτυχε τον δημοσιονομικό στόχο, και μάλιστα με σημαντική υπέρβαση αυτού.

Αυτή όμως οφείλεται, κυρίως, στην ανελέητη φορολογική και ασφαλιστική επιδρομή επί των πολιτών, στα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης σε 1.000.000 συμπατριώτες μας και στη διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών.

Συρρικνώνοντας το ρυθμό μεγέθυνσης, όπως σας ανέφερε χθες και ο κ. Φίλης, και διογκώνοντας το ιδιωτικό χρέος.

Απόδειξη της εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών;

Οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές τους προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία ξεπερνούν τα 130 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 50% από το 2014.

Και επίσης η Κυβέρνηση πέτυχε να κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και περισσότερους.

Μάλιστα μέσα στο 2018, η περαιτέρω αύξηση των έμμεσων φόρων, η περικοπή του ΕΚΑΣ, η μείωση του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση της έκπτωσης φόρου για ιατρικές υπηρεσίες, οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις και στα οικογενειακά επιδόματα, οι επιπλέον επιβαρύνσεις στις ασφαλιστικές εισφορές, θα διαλύσουν τη μεσαία τάξη, θα μεταφέρουν ακόμη περισσότερα βάρη στους πιο αδύναμους και θα ισοπεδώσουν την κοινωνία.

Συμπερασματικά, πρόκειται για έναν Προϋπολογισμό φοροκεντρικής λιτότητας, αντιαναπτυξιακό, οικονομικά αναποτελεσματικό και κοινωνικά άδικο.

Έναν Προϋπολογισμό στον οποίο αποτυπώνονται τα στρατηγικά, πολιτικά και ιδεολογικά αδιέξοδα της Κυβέρνησης.

Αδιέξοδα που προέρχονται από τις «καραμπινάτες» αντιφάσεις και τις μεγάλες κυβιστήσεις, με την συνεχή υιοθέτηση μνημονιακών πολιτικών, χωρίς κόκκινες γραμμές, χωρίς ηθικές αναστολές, χωρίς ιδεολογικές συντεταγμένες.

Η Νέα Δημοκρατία πιστεύει σε μία άλλη οικονομική πολιτική:

  • με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας,
  • με τη σταδιακή μείωση της φορολογίας,
  • με την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων, δίνοντας έμφαση στην συνταγματική αναθεώρηση,
  • με τη βελτίωση της ποιότητας της δημόσιας διοίκησης,
  • με την ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και
  • με την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Αυτή την πολιτική σύντομα θα εφαρμόσει στη χώρα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συζητούμε τον 3ο Προϋπολογισμό της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Και τον συζητούμε, με ευθύνη της Κυβέρνησης, σε συνθήκες ασφυξίας και μιζέριας στην οικονομία, απογοήτευσης και παραίτησης στην κοινωνία και διχαστικής όξυνσης στην πολιτική.

Η Κυβερνητική ηγεσία, αφού πέρασε από διάφορα αφηγήματα τα οποία διαδοχικά κατέρρευσαν, προσπαθεί να γαντζωθεί από το τελευταίας κοπής, ότι «επί 40 χρόνια καταστρέψατε την Ελλάδα και τώρα εμείς την βγάζουμε από τα μνημόνια».

Όμως και αυτό το αφήγημα είναι έωλο, και ως προς τα δύο σκέλη του, αφού είναι ανιστόρητο και βρίσκεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα, μετά τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο, έκανε σημαντικά βήματα προόδου, με τις προσπάθειες πολιτών και πολιτικών.

Μετά δε την μεταπολίτευση διένυσε την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της, στο οικονομικό, το κοινωνικό και το πολιτικό πεδίο.

Αύξησε σημαντικά τον εθνικό πλούτο της και βελτίωσε την ευημερία των πολιτών.

Κατέλαβε θέση μεταξύ των 30 πιο προηγμένων παγκοσμίως χωρών.

Βεβαίως αυτές τις δεκαετίες, υπήρξαν και παραλείψεις, έγιναν και λάθη.

Από άλλες πλευρές λιγότερα, και από άλλες περισσότερα και βαρύτερα.

Όμως κανένας, και οπωσδήποτε η Αριστερά του κ. Τσίπρα, δεν δικαιούται να μηδενίζει τους αγώνες γενεών Ελλήνων πολιτών και πολιτικών και να παριστάνει μόνο τον κριτή.

Όταν το πράττει αφοριστικά, στρεβλώνοντας τις ιστορικές εξελίξεις, τους αδικεί.

Το δυσάρεστο δε είναι ότι η Κυβέρνηση, αντί να διδαχθεί από τα ιστορικά μας προηγούμενα και από τις εμπειρίες χωρών που κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης βρέθηκαν – όπως και εμείς – σε δυσχερή θέση, ανάγει, ως πρώτη προτεραιότητα, το στενό πολιτικό συμφέρον της.

Έτσι και στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό, αντί να προσεγγίσει τα ζητήματα με νηφάλιο ορθολογισμό, προσπαθεί από τη μία να παραπλανήσει ρίχνοντας τα βάρη στους άλλους και από την άλλη να ωραιοποιήσει τα πεπραγμένα της ρίχνοντας τη γνωστή «αριστερή χρυσόσκονη».

Όμως η επαναλαμβανόμενη τακτική της, έχει γίνει πλέον αντιληπτή από τους πολίτες.

Η Νέα Δημοκρατία αξιολογώντας τον Προϋπολογισμό υπό το πρίσμα του ιστορικά δικαιωμένου ιδεολογικού και πολιτικού πυρήνα της, αυτόν του κοινωνικού και ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, καταλήγει ότι πρόκειται για έναν Προϋπολογισμό φοροκεντρικής λιτότητας, αντιαναπτυξιακό, οικονομικά αναποτελεσματικό και κοινωνικά άδικο.

Συγκεκριμένα:

1ον. Η Κυβέρνηση απέτυχε στους αναπτυξιακούς στόχους της.

Αρχικά προβλεπόταν ρυθμός μεγέθυνσης 2,7% για το 2017.

Τώρα αυτός έχει «ψαλιδιστεί» στο 1,6%.

Αυτή η «καραμπινάτη αποτυχία» έχει εξήγηση:

Οφείλεται στη συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, στην αδυναμία υλοποίησης αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων και προσέλκυσης επενδύσεων, στη συρρίκνωση της ρευστότητας.

Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η Κυβέρνηση, αφού «κατρακύλησε» την οικονομία και πάλι στην ύφεση την περίοδο 2015-2016, «αγκομαχά» να την οδηγήσει σε ισχνή ανάπτυξη.

2ον. Η υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων, αντί για Κυβερνητικούς πανηγυρισμούς, πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού.

Και αυτό για 3 λόγους:

Ο πρώτος είναι ότι η υπέρβαση οδήγησε σε μεγάλη συρρίκνωση του ρυθμού μεγέθυνσης, με τεράστιο κόστος για την πραγματική οικονομία.

Ο δεύτερος είναι ότι η υπέρβαση οφείλεται, κυρίως, στην ανελέητη φορολογική και ασφαλιστική επιδρομή, στα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης σε 1.000.000 συμπατριώτες μας και στη διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών.

Και ο τρίτος είναι ότι η υπέρβαση δεν οφείλεται στη συρρίκνωση της φοροδιαφυγής, αφού, ενδεικτικά, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η αύξηση κυρίως των έμμεσων φόρων την τελευταία διετία αύξησε την «απώλεια εσόδων από ΦΠΑ», δηλαδή διόγκωσε τη φοροδιαφυγή.

3ον. Η Κυβέρνηση επιβάλλει νέα δημοσιονομικά μέτρα το 2018.

Μέτρα τα οποία προσπαθεί να τα «σερβίρει» με «φαντεζί γαρνιτούρες», τιτλοφορώντας τα στον Προϋπολογισμό «διαρθρωτικές παρεμβάσεις».

Πρόκειται όμως για νέα μέτρα λιτότητας ύψους 1,9 δισ. ευρώ, τα οποία σύντομα, μαζί με τις κατασχέσεις περιουσιών και τους πλειστηριασμούς ακινήτων, θα βιώσουν, με πολύ επώδυνο τρόπο, οι πολίτες.

4ον. Η Κυβέρνηση επιβαρύνει περισσότερο τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα.

Μέσα στο 2018, η περαιτέρω αύξηση των έμμεσων φόρων, η περικοπή του ΕΚΑΣ, η μείωση του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση της έκπτωσης φόρου για ιατρικές υπηρεσίες, οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις και στα οικογενειακά επιδόματα, οι επιπλέον επιβαρύνσεις στις ασφαλιστικές εισφορές, θα διαλύσουν τη μεσαία τάξη, θα μεταφέρουν βάρη στους πιο αδύναμους και θα κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και περισσότερους.

5ον. Ο Προϋπολογισμός που συζητάμε δεν θα είναι ο τελευταίος μνημονιακός Προϋπολογισμός.

Και αυτό γιατί η Κυβέρνηση έχει δεσμευθεί σε μνημονιακές πολιτικές και για μετά το 2018.

Σε πρόσθετα μέτρα λιτότητας, ύψους 5,1 δισ. ευρώ, όπως είναι η νέα περικοπή των συντάξεων και η μεγάλη – 2η επί Αριστερής διακυβέρνησης – μείωση του αφορολόγητου.

Καθώς και σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, για μακρά περίοδο.

Ενώ η υλοποίηση των αναγκαίων παρεμβάσεων για τη ρύθμιση του χρέους, έχει μετατεθεί για μετά το καλοκαίρι του 2018, εκτιμάται μάλιστα ότι μπορεί να συνοδευτεί από έναν μηχανισμό επιτήρησης και εποπτείας.

Αφήστε δε που η Κυβέρνηση έχει υποθηκεύσει την περιουσία της χώρας για 99 χρόνια.

Είναι συνεπώς προφανές ότι η Κυβερνητική ρητορική περί δήθεν «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια» αποτελεί ή ένα ακόμη συνειδητό ψεύδος ή μία ακόμη αυταπάτη.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Τούτων δοθέντων, το ερώτημα είναι τι πρέπει να γίνει ώστε η χώρα να βγει οριστικά και βιώσιμα από το «τούνελ» της κρίσης.

Η Ελλάδα διαθέτει αρκετά συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Και κυρίως διαθέτει καλά εκπαιδευμένο και καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, έτοιμο να προσφέρει στην προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας μας.

Αυτές οι δυνατότητές της θα ευοδωθούν, μόνο εφόσον εφαρμόσουμε εκείνες τις πολιτικές που θα τις αναδείξουν, θα τις διευκολύνουν και θα τις επιβεβαιώσουν.

Και η Νέα Δημοκρατία τις διαθέτει.

Έχει ρεαλιστικό σχέδιο επίτευξης ισχυρής και διατηρήσιμης ανάπτυξης, δημιουργίας ποιοτικών και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Βασικοί άξονες αυτού είναι:

1ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής.

Με απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας.

Με στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών, όπως ξεκινήσαμε να κάνουμε το 2013.

Για την υλοποίηση αυτής της πολιτικής, μεταξύ άλλων, θα επιδιωχθεί, μέσα από μια ρήτρα μεταρρυθμίσεων, η επίτευξη υψηλότερων ρυθμών ανάπτυξης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών, οι οποίες είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές που κατέγραφαν στις εκθέσεις τους το 2014.

Μερίδιο στην ανάπτυξη θα έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες.

Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι γνωρίζει και μπορεί να αυξάνει καλύτερα τον εθνικό πλούτο και να τον μοιράζει δικαιότερα.

Ενδεικτικά, μεταπολιτευτικά, η μέση τιμή των ετήσιων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης κατά τις περιόδους που άσκησε τη διακυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία ήταν σημαντικά υψηλότερη αυτών που πέτυχαν τα άλλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα.

Αυτά είναι μετρημένες ιστορικές αλήθειες.

Επανέρχομαι. Η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη μείωση των δημοσιονομικών στόχων.

Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται πλέον μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας.

Ενώ παράλληλα ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

2ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων και αποκρατικοποιήσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Με τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του Κράτους, ώστε αυτό να είναι αποτελεσματικό, σύγχρονο και παραγωγικό, με απλούστερες δομές, σαφείς αρμοδιότητες, ξεκάθαρους κανόνες λειτουργίας και διαδικασίες αξιολόγησης, παντού.

3ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων και του Αναπτυξιακού Νόμου, ο οποίος παραμένει ουσιαστικά ανενεργός.

Με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, οι οποίες έχουν διογκωθεί.

Και με τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού όγκου μη εξυπηρετούμενων δανείων, συνδυάζοντας την κοινωνική ευαισθησία με την κοινωνική ευθύνη.

4ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας, που θα οδηγήσει σε ανασύνθεση του ΑΕΠ.

Στόχος η μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου.

Δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ο συνδυασμός αυτών των πολιτικών θα οδηγήσει τη χώρα στην ουσιαστική έξοδο από την κρίση.

Η υλοποίησή τους όμως απαιτεί μία μεταρρυθμιστική, σοβαρή, υπεύθυνη και αξιόπιστη Κυβέρνηση.

Χαρακτηριστικά τα οποία η σημερινή Κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε πρόκειται να αποκτήσει.

Γι’ αυτό το λόγο οι απαιτήσεις των πολιτών από τη Νέα Δημοκρατία είναι μεγαλύτερες.

Αυτό άλλωστε δεν γίνεται για πρώτη φορά.

Πάντα στα δύσκολα, η πολιτική λύση αναζητείται από τη Νέα Δημοκρατία.

Παράταξη η οποία έχει καταγράψει τις περισσότερες και σημαντικότερες επιτυχίες, τα μικρότερα λάθη και τις λιγότερες παραλείψεις συγκριτικά με τους πολιτικούς αντιπάλους της.

Γι’ αυτό, αν και διαχρονικά πολιτεύθηκε μακριά από ψεύδη και λαϊκισμούς, οι πολίτες με την εμπιστοσύνη τους, αθροιστικά, την έχουν αναδείξει ως την πρώτη, ως την πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της χώρας.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία, ως η πατριωτική, φιλελεύθερη, κοινωνική, λαϊκή, μεταρρυθμιστική, γνήσια προοδευτική και αντιλαϊκιστική πολιτική δύναμη της χώρας, εκφράζοντας μια πλατιά κοινωνική συμμαχία, θα κληθεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Είναι έτοιμη και θα τα καταφέρει!

Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 2017

Ομιλία  στο 11ο Συνέδριο του Κόμματος στη θεματική ενότητα

«Οικονομία: Από τη μιζέρια στις νέες δουλειές»

Κυρίες και Κύριοι Σύνεδροι, φίλες και φίλοι, ολοκληρώνουμε με επιτυχία τις δημοκρατικές διαδικασίες του 11ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας. Διαδικασίες πολιτικής ουσίας, που έλαβαν χώρα σε βεβαρημένο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον. Εσωτερικό, που χαρακτηρίζεται από το οικονομικό τέλμα, την κοινωνική μιζέρια και την εθνική παρακμή. Εξωτερικό, που χαρακτηρίζεται από γενικευμένη ρευστότητα και αβεβαιότητα, από ευρωπαϊκή αμηχανία απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις και από συνεχείς αλλαγές των παγκόσμιων γεωπολιτικών συσχετισμών. Αυτές οι προβληματικές και ταχύτατα μεταβαλλόμενες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, καθιστούν μεγαλύτερες τις απαιτήσεις των πολιτών από τη Νέα Δημοκρατία.

Άλλωστε, αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά. Πάντα στα δύσκολα, η πολιτική λύση αναζητείται από τη Νέα Δημοκρατία. Το Κόμμα που «γεννήθηκε» σε κρίσιμες συνθήκες από τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή και τους άξιους συνεργάτες του. Και το οποίο, έκτοτε, ανταποκρίθηκε με επιτυχία, ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά, στην ιστορική πρόσκληση και αποστολή. Οικοδόμησε τη σύγχρονη Δημοκρατία. Σχεδίασε, υλοποίησε και εδραίωσε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας. Αύξησε τον πλούτο της, βελτιώνοντας το βιοτικό επίπεδο και την ευημερία των πολιτών. Κατά τις τέσσερις και πλέον δεκαετίες απέδειξε, ως Κυβέρνηση υπό τις ηγεσίες των Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεωργίου Ράλλη, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, και ως Αξιωματική Αντιπολίτευση υπό τις ηγεσίες των Ευάγγελου Αβέρωφ, Μιλτιάδη Έβερτ και Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ότι με τα μεγάλα «ΝΑΙ» και τα μεγάλα «ΌΧΙ», μπορεί να υπηρετεί με ευθύνη την πατρίδα και τους πολίτες της.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταγράψει τις περισσότερες και σημαντικότερες επιτυχίες, τα μικρότερα λάθη και τις λιγότερες παραλείψεις συγκριτικά με τους πολιτικούς αντιπάλους της. Γι’ αυτό, αν και διαχρονικά πολιτεύθηκε μακριά από ψεύδη και λαϊκισμούς, οι πολίτες με την εμπιστοσύνη τους, αθροιστικά, την έχουν αναδείξει ως την πρώτη, ως την πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της χώρας. Ως τον μεγάλο, μόνιμο και σταθερό πυλώνα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Φίλες και Φίλοι, τη διαχρονική και αγωνιώδη προσπάθεια των πολιτικών αντιπάλων να διαβάλλουν τη Νέα Δημοκρατία, την αντιμετωπίζουμε με λίγες, καθαρές και σταθερές κουβέντες. Επιχειρούν να της προσδώσουν ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, με πρόθεση να την περιορίσουν και να την μετακινήσουν. Όπως, δηλαδή, θα τους βόλευε. Ας μην ματαιοπονούν. Ας κατανοήσουν ότι η Νέα Δημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη, πατριωτική, φιλελεύθερη, κοινωνική και ριζοσπαστική πολιτική δύναμη της χώρας. Με εκτεταμένες και βαθιές ρίζες στις λαϊκές δυνάμεις.

Η Νέα Δημοκρατία είναι βαθιά δημοκρατική, πολυσυλλεκτική, συνθετική, συνεκτική, ορθολογική, στιβαρή, προσαρμοστική, γνήσια προοδευτική και αντιλαϊκιστική.  Αν και δικαιωμένη από τις ιστορικές εξελίξεις, δεν κομπορρημονεί. Σήμερα, υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ορθολογικά προσαρμοσμένη στα δεδομένα των καιρών, καλεί τους πολίτες, ανεξάρτητα από πολιτικές αφετηρίες και παλαιές κομματικές προτιμήσεις, να ενταχθούν στις τάξεις της, για να προωθήσουμε, όλοι μαζί, την εθνική αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ασφάλεια, την έννομη τάξη, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την διατηρήσιμη απασχόληση, την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή, σε συνθήκες ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας. Η Νέα Δημοκρατία είναι και πάλι έτοιμη να ανταποκριθεί, με ευθύνη, στην εμπιστοσύνη των πολιτών. Γιατί όλοι οι Έλληνες αξίζουμε καλύτερα!

Φίλες και Φίλοι, τα 3 τελευταία χρόνια, η δημιουργική ασάφεια, οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι ιδεοληψίες, επέφεραν τεράστιο κόστος στη χώρα και στους πολίτες. Η χώρα, το 2015, «τρέκλισε» επικίνδυνα και διασώθηκε χάρη στο υψηλό αίσθημα ευθύνης που επέδειξε η Νέα Δημοκρατία και άλλες μικρές πολιτικές δυνάμεις της σημερινής αντιπολίτευσης. Έκτοτε, νέα αχρείαστα μνημόνια ψηφίστηκαν και πολλά δισεκατομμύρια ευρώ πρόσθετα μέτρα λιτότητας ελήφθησαν, που συρρίκνωσαν το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών και διόγκωσαν το ιδιωτικό χρέος.

Η χώρα, στο πεδίο της οικονομίας, παρουσιάζει μία παραλυτική στασιμότητα, εξαιτίας της συνειδητής επιλογής της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, της αδυναμίας υλοποίησης αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων και προσέλκυσης επενδύσεων και της συρρίκνωσης της ρευστότητας με τη διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών. Το αποτέλεσμα αυτής της ανερμάτιστης και αδιέξοδης πολιτικής είναι η οικονομία να «κατρακυλήσει» και πάλι στην ύφεση την περίοδο 2015 – 2016 και να παρουσιάζει ασθενική – πολύ χαμηλότερη από τις προβλέψεις – μεγέθυνση το 2017, διευρύνοντας το χάσμα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες. Και σήμερα η χώρα προσπαθεί να επανέλθει στην κανονικότητα, να καλύψει το χαμένο έδαφος των τριών τελευταίων ετών και να ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο του τρέχοντος μνημονίου.

Κανονικότητα, όμως, που παρά τα φτιασιδώματα, δεν έχει ακόμη δυστυχώς επιτευχθεί, αφού κεφαλαιακοί περιορισμοί υφίστανται, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας υποχωρεί, νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις επιβάλλονται, οι ευέλικτες μορφές εργασίας διευρύνονται, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές ιδιωτών και Δημοσίου διογκώνονται, καταθέσεις δεν επιστρέφουν ουσιαστικά στο τραπεζικό σύστημα και η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Ουσιαστική δε έξοδος από τα προγράμματα δεν μπορεί άμεσα να υπάρξει, αφού η Κυβέρνηση έχει συμφωνήσει σε νέες μνημονιακές πολιτικές και σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για μακρά περίοδο, μετά το 2018. Ενώ και η υλοποίηση των αναγκαίων παρεμβάσεων για τη ρύθμιση του χρέους, έχει μετατεθεί για μετά το καλοκαίρι του 2018, εκτιμάται δε ότι μπορεί να συνοδευτεί από έναν μηχανισμό επιτήρησης και εποπτείας

Φίλες και Φίλοι, το ερώτημα συνεπώς είναι, τι πρέπει να γίνει στο πεδίο της οικονομίας, ώστε η χώρα να βγει οριστικά και βιώσιμα από το «τούνελ» της κρίσης και να προχωρήσει με κοινωνική δικαιοσύνη, αποτελεσματικότητα, συνοχή, αξιοπρέπεια και δυναμισμό. Ο κοινωνικός και ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός σηματοδοτεί να κινηθούμε ασυμβίβαστα απέναντι στην παραίτηση, στο τέλμα και στη μετριότητα. Να κινηθούμε γρήγορα και αποτελεσματικά. Και να υπηρετήσουμε δυναμικά την αρμονική ισορροπία μεταξύ οικονομικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Να συμμετέχουμε ενεργά και ισότιμα στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την εμβάθυνση, τη βελτίωση και την ενίσχυση της αρχιτεκτονικής της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Η χώρα διαθέτει αρκετά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Και κυρίως διαθέτει καλά εκπαιδευμένο και καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, έτοιμο να προσφέρει στην προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας μας. Αυτές οι δυνατότητές της θα ευοδωθούν μόνο εφόσον εφαρμόσουμε εκείνες τις πολιτικές που θα τις αναδείξουν, θα τις διευκολύνουν και θα τις επιβεβαιώσουν. Και η Νέα Δημοκρατία τις διαθέτει. Έχει ρεαλιστικό σχέδιο επίτευξης βιώσιμης ανάπτυξης, δημιουργίας διατηρήσιμων θέσεων απασχόλησης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Βασικοί άξονες αυτού του σχεδίου είναι:

1ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής. Με απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας. Με στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών, νοικοκυριών και επιχειρήσεων, όπως έκανε η Κύπρος, με Υπουργό Οικονομικών τον αγαπητό φίλο και συνάδελφο Χάρη Γεωργιάδη. Η επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κυνικά ομολόγησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της και κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι, εξάντλησε τη φοροδοτική ικανότητά τους.

Για την υλοποίηση της δικής μας πολιτικής, εκτός της χρήσης ισοδυνάμων από το σκέλος των δαπανών και της ένταξης «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της, όπως έγινε και με τις μειώσεις φόρων το 2014, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών. Ρυθμών που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014.

Μερίδιο στην ανάπτυξη θα έχουν όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι Έλληνες πολίτες. Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι γνωρίζει και μπορεί καλύτερα και τον εθνικό πλούτο να αυξάνει και να τον μοιράζει δικαιότερα. Εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε και να θυμίζουμε με κάθε ευκαιρία στους συμπατριώτες μας ότι μεταπολιτευτικά, η μέση τιμή των ετήσιων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης κατά τις περιόδους που άσκησε τη διακυβέρνηση της χώρας η Νέα Δημοκρατία ήταν σημαντικά υψηλότερη αυτών που πέτυχαν τα άλλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα. Ενώ πρωταγωνίστησε και στη μείωση της άνισης διανομής του εισοδήματος.

Αυτές είναι, φίλες και φίλοι, μετρημένες ιστορικές αλήθειες. Συνεχίζοντας επί του σχεδίου μας, σημειώνω ότι η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται πλέον μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας. Ενώ παράλληλα ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

2ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα της οικονομίας. Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, την ταχύτατη υλοποίηση αποκρατικοποιήσεων και την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων. Με τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του Κράτους, ώστε αυτό να είναι αποτελεσματικό, σύγχρονο και παραγωγικό, με απλούστερες δομές, σαφείς αρμοδιότητες, ξεκάθαρους κανόνες λειτουργίας και διαδικασίες αξιολόγησης, παντού. Αυτές τις διαθρωτικές αλλαγές η σημερινή Κυβέρνηση ούτε μπορεί, ούτε ξέρει, ούτε θέλει να τις υλοποιήσει.

3ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία. Με την ορθολογική αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, των νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων και του Αναπτυξιακού Νόμου, ο οποίος παραμένει ουσιαστικά ανενεργός. Με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, οι οποίες έχουν διογκωθεί. Και με τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης. Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα, η βελτίωση της διεθνούς εικόνας της χώρας που θα μειώσει το κόστος δανεισμού των τραπεζών, και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού όγκου μη εξυπηρετούμενων δανείων, συνδυάζοντας την κοινωνική ευαισθησία με την κοινωνική ευθύνη.

4ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας. Παραγωγικό μοντέλο που θα οδηγήσει σε ανασύνθεση του Α.Ε.Π. Στόχος η μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου. Δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Φίλες και φίλοι, η ανταπόκριση σ’ αυτές τις ανάγκες απαιτεί, πρωτίστως, στιβαρή και αποφασισμένη πολιτική ηγεσία, βούληση, σχέδιο, σοβαρότητα και αξιοπιστία. Και η Νέα Δημοκρατία αυτά τα διαθέτει. Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις την φέρνουν και πάλι, με τη βούληση της πλειονότητας των πολιτών, στη διακυβέρνηση της χώρας. Έχουμε χρέος έναντι της ιστορίας του έθνους και της παράταξης, του παρόντος και του μέλλοντος της πατρίδας και των πολιτών, να ανταποκριθούμε με επάρκεια και επιτυχία στη μεγάλη ευθύνη. Προχωρούμε όλοι μαζί, υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Με εσωτερική δημοκρατία, με σεβασμό στην ιστορία της Παράταξης, με υπερηφάνεια και στήριξη των διαχρονικών πολλών θετικών και σημαντικών πεπραγμένων, αλλά και με αναγνώριση των παραλείψεών της. Με ελευθερία στη διατύπωση κάθε εσωτερικής αξιολόγησης και αυτοκριτικής άποψης, αλλά χωρίς υστερόβουλη, μίζερη εσωστρέφεια. Με σφυρηλάτηση της εσωτερικής συνοχής. Με ποιότητα. Με εσωτερική και εξωτερική αποτελεσματικότητα. Είμαστε έτοιμοι. Όλοι μαζί, θα τα καταφέρουμε. Όλοι μαζί, θα πετύχουμε. Θα πετύχουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ο Προϋπολογισμός του 2018 αποτυπώνει μία εικονική πραγματικότητα, αποκαλύπτει την Κυβερνητική αποτυχία στην επίτευξη των αναπτυξιακών στόχων, επιβεβαιώνει την εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, κρύβει νέες επιβαρύνσεις για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Συγκεκριμένα:

1ον. Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να επαναφέρει την οικονομία στην κανονικότητα.

Γιατί αλήθεια, σε ποια ακριβώς επιστροφή στην κανονικότητα αναφέρεται η Κυβέρνηση όταν υφίστανται ακόμη κεφαλαιακοί περιορισμοί;

Όταν υποχωρεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας;

Όταν επιβάλλονται νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις;

Όταν το κατά μέσο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συνεχίζει να συρρικνώνεται;

Όταν η μερική απασχόληση κερδίζει συνεχώς «έδαφος» και η μακροχρόνια ανεργία, ως ποσοστό της συνολικής ανεργίας, αυξάνει;

Όταν διογκώνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών;

Όταν υφίσταται εσωτερική στάση πληρωμών σε αναπτυξιακά κρίσιμους και κοινωνικά σημαντικούς τομείς;

Όταν οι καταθέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων δεν επιστρέφουν στο τραπεζικό σύστημα;

Όταν η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης;

Όταν η Κυβέρνηση έχει δεσμεύσει τη χώρα σε πρόσθετα μέτρα λιτότητας, ύψους 5 δισ. ευρώ, για μετά το 2018;

Όταν η Κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τη χώρα σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, για μακρά περίοδο;

Όταν η υλοποίηση των ουσιαστικών παρεμβάσεων για τη ρύθμιση του χρέους παραπέμπεται για μετά το καλοκαίρι του 2018, και πιθανόν θα συνδέεται με την εφαρμογή ενός αυστηρού μηχανισμού επιτήρησης και εποπτείας;

Είναι προφανές ότι η «επιστροφή στην κανονικότητα» αποτελεί τη νέα Κυβερνητική αυταπάτη.

2ον. Η Κυβέρνηση απέτυχε στους αναπτυξιακούς στόχους της.

Ο εκτιμώμενος για εφέτος ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης «ψαλιδίζεται» στο 1,6%, από αρχική πρόβλεψη 2,7%.

Μάλιστα, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναθεωρεί επί τα βελτίω τις προβλέψεις της για τον ευρωπαϊκό ρυθμό ανάπτυξης, η Ελλάδα ακολουθεί καθοδική πορεία, αποτελώντας – την τελευταία τριετία – την μοναδική «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη».

Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η Κυβέρνηση, αφού «κατρακύλησε» την οικονομία και πάλι στην ύφεση την περίοδο 2015-2016, την έχει καθηλώσει και αδυνατεί να την οδηγήσει στη βιώσιμη ανάπτυξη.

Αυτή η συνεχής, επί τριετία, Κυβερνητική αποτυχία καθιστά, σύμφωνα τόσο με το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο όσο και με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, αισιόδοξες τις μακροοικονομικές προβλέψεις για το 2018.

3ον. Θριαμβολογεί η Κυβέρνηση για τη σημαντική υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων.

Δικαιολογείται όμως αυτή; Δεν δικαιολογείται, για 3 συγκεκριμένους λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι η υπέρβαση των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα οδήγησε σε μεγάλη συρρίκνωση των ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης, με τεράστιο κόστος για την πραγματική οικονομία.

Ο δεύτερος είναι ότι η υπέρβαση των στόχων οφείλεται στην ανελέητη φορολογική και ασφαλιστική επιδρομή επί των πολιτών, συνειδητή Κυβερνητική επιλογή, στα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης σε 1.000.000 πολίτες και στη διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών.

Με αποτέλεσμα να έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, αφού οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές τους προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 130 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 45 δισ. ευρώ ή πάνω 50% από το 2014.

Και ο τρίτος είναι ότι η υπέρβαση των στόχων δεν οφείλεται στη συρρίκνωση της φοροδιαφυγής αφού, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η αύξηση κυρίως των έμμεσων φόρων την τελευταία διετία, αύξησε την «απώλεια εσόδων από ΦΠΑ», δηλαδή διόγκωσε τη φοροδιαφυγή.

4ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι το 2018 «θα εφαρμοστούν συμπληρωματικές δράσεις» και «διαρθρωτικές παρεμβάσεις».

Αποκρύπτει όμως ότι αυτές είναι νέα μέτρα λιτότητας για τους πολίτες, ύψους 1,9 δισ. ευρώ.

Μέτρα τα οποία ναι μεν έχουν ψηφιστεί, αλλά οι πολίτες δεν τα έχουν ακόμη βιώσει στην καθημερινότητά τους.

Μέτρα όπως είναι οι νέες περικοπές στο ενιαίο μισθολόγιο, οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις και στα οικογενειακά επιδόματα, η κατάργηση σειράς φοροαπαλλαγών, η περαιτέρω μείωση του επιδόματος θέρμανσης, η αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ και στα υπόλοιπα νησιά, η επέκταση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, ο φόρος διαμονής, οι πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ασφαλιστικές εισφορές.

Σύντομα, σε ένα μήνα, δυστυχώς για ακόμη μία φορά, αυτά τα μέτρα θα τα αντιληφθούν με πολύ επώδυνο τρόπο οι πολίτες.

Και μάλιστα, κατά μόνιμο τρόπο.

Αντιθέτως, το κοινωνικό μέρισμα είναι εφάπαξ.

5ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι «έχει ενισχύσει το δίκτυο κοινωνικής προστασίας».

Το υποστηρίζει αυτό Κυβέρνηση η οποία, χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές σταθερές, χωρίς ηθικές αναστολές και δεσμεύσεις, έχει επιβάλλει 27 νέους φόρους, έχει προχωρήσει σε 21 περικοπές συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων, έχει μειώσει, και μάλιστα 2 φορές, το αφορολόγητο, έχει αυξήσει – κυρίως – τους έμμεσους φόρους, έκοψε το ΕΚΑΣ, δημιούργησε τη γενιά των 360 ευρώ, επέβαλε – συνολικά – 14,5 δισ. ευρώ νέα μέτρα λιτότητας.

Μέτρα που κάνουν τους «φτωχούς φτωχότερους και περισσότερους».

6ον. Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να ενισχύσει τη ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.

Διότι την ίδια στιγμή που πληρώνει ορισμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου, δημιουργεί περισσότερες νέες.

Με αποτέλεσμα αυτές να είναι αυξημένες, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, κατά 17% από το τέλος του 2014, παρά τις εκταμιεύσεις δόσεων του δανείου για την αποπληρωμή τους.

Με την πλήρη εκκαθάρισή τους να έχει παραπεμφθεί στις «αριστερές καλένδες», αφού σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό, απλώς «αναμένεται η περαιτέρω μείωσή τους εντός του 2018».

Η Κυβερνητική ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα αποκαλύπτεται και σε αυτό το πεδίο.

Κυρίες και Κύριοι,

Συμπερασματικά, πρόκειται για έναν ακόμη «αριστερό», αντιαναπτυξιακό Προϋπολογισμό.

Προϋπολογισμό φοροκεντρικής λιτότητας.

Κυρίες και Κύριοι,
Η δυνητική θετική συμβολή της Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας στην ολιστική και βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής της Λαμίας, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη.
Με αυτό το δεδομένο ως αφετηρία, οφείλουμε όλοι μας να έχουμε ως στρατηγικό στόχο η περιοχή να συμμετέχει, με ποιότητα και αποτελεσματικότητα, στον εθνικό χάρτη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας.
Βεβαίως, για να επιτευχθεί αυτή η συμμετοχή απαιτείται η συνέργεια κεντρικών, περιφερειακών και τοπικών θεσμών, με όραμα, σχέδιο και ρεαλισμό.

Κυρίες και Κύριοι,
Στο πεδίο αυτό, την περίοδο 2013-2014, αναλήφθηκαν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και έγιναν θετικά βήματα, παρά την κατάργηση του ισχνού Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας, στο οποίο είναι αλήθεια ότι επί δεκαετία δεν είχαμε καταφέρει, ως Διοικούσα Επιτροπή του Πανεπιστημίου, Λαμία και Περιφέρεια, να δώσουμε την αναγκαία δυναμική στη συγκρότησή του.

Συγκεκριμένα τη διετία αυτή:
1ον. Δημιουργήθηκε Σχολή Θετικών Επιστημών στη Λαμία, υπαγόμενη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
2ον. Δημιουργήθηκε νέο Τμήμα, αυτό της «Πληροφορικής», με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός των φοιτητών στη Λαμία να έχει υπερδιπλασιαστεί.
3ον. Ενισχύθηκε η Σχολή με νέα μέλη ΔΕΠ και υλικοτεχνική υποδομή.
4ον. Ιδρύθηκε και λειτουργεί, με επιτυχία, Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών.
5ον. Εντοπίστηκε, με τη βοήθεια μελέτης εκλεκτών συμπατριωτών και του Παραρτήματος του ΤΕΕ, έκταση γης, στην περιοχή της πρώην ΠΑΒΥΠ, για την εγκατάσταση του Πανεπιστημίου και τη λειτουργία δομής έρευνας και καινοτομίας.
6ον. Εξασφαλίστηκαν οι σχετικές πιστώσεις, ύψους 950.000 ευρώ, για την μετεγκατάσταση του Στρατοπέδου, οι οποίες και παρέμειναν διαθέσιμες μέχρι και το τέλος του 2015.
7ον. Εξασφαλίστηκε, μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ποσό ύψους 3 εκατ. ευρώ για την έναρξη κατασκευής κτιριακών υποδομών.
8ον. Εξασφαλίστηκε η έδρα του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας στη Λαμία.
9ον. Εντάχθηκε η Λαμία οργανικά στον εθνικό χάρτη Έρευνας και Καινοτομίας, αφού ιδρύθηκε «Κέντρο Έρευνας, Τεχνολογικής και Επιχειρηματικής Καινοτομίας» στην Κεντρική Ελλάδα, με την έδρα του «Δικτύου Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας» και τριών τμημάτων έρευνας στη Λαμία.
Συμπερασματικά, στο τέλος του 2014, η Λαμία και η Περιφέρεια είχαν τελικά ενισχύσει τη θέση τους στον χάρτη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας.

Κυρίες και Κύριοι,
Τι έγινε από το 2015 μέχρι σήμερα;

  • Χάθηκαν οι πόροι για τη δημιουργία κτιριακών εγκαταστάσεων του Πανεπιστημίου, παρά το γεγονός ότι ο νυν Υπουργός Εθνικής Άμυνας, σε σχετική κοινοβουλευτική του απάντηση, ανέφερε ότι «η χρηματοδότηση της μετεγκατάστασης από το Υπουργείο Οικονομικών δρομολογήθηκε και ικανοποιήθηκε εγκαίρως».
  • Απεντάχθηκε, με νομοθετική ρύθμιση της σημερινής Κυβέρνησης, η Λαμία από τον Εθνικό Χάρτη Έρευνας και Καινοτομίας.

Με λίγα λόγια, ουσιαστικά, από το 2015 μέχρι σήμερα, η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν πρόσθεσε κάτι στα πεδία της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας στη Λαμία, στο Νομό και την Περιφέρεια, αλλά ακύρωσε ή δεν προχώρησε όσα είχαν αποφασισθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση.

Και σήμερα έρχεται, χωρίς σαφείς στόχους και οδικό χάρτη, χωρίς ενιαία κριτήρια και στρατηγική, αποσπασματικά, να αφήνει να διακινούνται διάφορα πρόχειρα σενάρια για την αρχιτεκτονική της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση όμως είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για τη χώρα και την περιοχή μας και κανένας δεν επιτρέπεται να παίζει «κομματικά παιχνίδια» με αυτή.
Ο κ. Υπουργός, αν θέλει να προκύψει λύση και αυτή να έχει χρονική διάρκεια και απόδοση, θα πρέπει με σαφήνεια να παρουσιάσει τουλάχιστον το στόχο, τις αρχές και τα κριτήρια της νέας εθνικής αρχιτεκτονικής.
Δεν είναι δυνατόν να γίνει διάλογος ουσίας με αναπάντητα ερωτήματα όπως:

  • Πόσα συνολικά Τριτοβάθμια Ιδρύματα θα έχει η χώρα;
  • Θα έχει μόνο Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία;
  • Ο Τεχνολογικός τομέας θα κλείσει;
  • Όλα τα ΤΕΙ θα ενταχθούν στα Πανεπιστήμια και με ποιες διαδικασίες;
  • Τα Τριτοβάθμια Ιδρύματα που θα έχουν έδρες;
  • Με ποια κριτήρια θα αναπτυχθούν οι πόλοι, αν υπάρξουν, στα διάφορα σημεία;

Δεν είναι δυνατόν να τοποθετηθούμε με πληρότητα, χωρίς να έχουμε τις θέσεις του κ. Υπουργού ως προς τα ερωτήματα αυτά.
Πέρα και πάνω όμως από τη «δημιουργική ασάφεια» που καλλιεργεί η Κυβέρνηση και η οποία έχει κοστίσει ακριβά στη χώρα, οφείλουμε, με σύνεση και ρεαλισμό, να διεκδικούμε το καλύτερο για τη Λαμία και τη Φθιώτιδα, σε πλαίσιο ισότητας και ισορροπίας με τις έδρες των άλλων περιφερειών της χώρας.
Συνεπώς, με βάση τα δεδομένα και τους περιορισμούς, και με άγνωστες τις προθέσεις της Κυβέρνησης, καταθέτω σκιαγραφικά τη θέση μου επί του θέματος που θέτει η πρόσκληση του κ Δημάρχου.

Βέλτιστη λύση είναι η άμεση επανίδρυση του Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας.
Η συγκρότηση πρέπει να γίνει πάνω στην υφιστάμενη Σχολή Θετικών Επιστημών, με ταυτόχρονη ίδρυση 2 νέων τμημάτων και μίας νέας Σχολής με 2 τμήματα.
Δηλαδή, η Λαμία, για να αρχίσει να κλείνει το άνοιγμα με τις έδρες των άλλων περιφερειών της χώρας, πρέπει άμεσα να έχει 2 Σχολές με 6 Τμήματα.
Και αυτό με ποιότητα και ανταγωνιστικότητα σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Σημειώνω όμως ότι πέρα από τα αιτήματά μας προς την εκάστοτε κεντρική Κυβέρνηση, θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά η διαχρονική δυστοκία του τόπου μας να στηρίξει τη διεύρυνση των υποδομών.
Γεγονός που στέρησε κατά το παρελθόν, το 2008, τη λειτουργία του αποφασισμένου 2ου τμήματος στη Λαμία, με γνωστικό πεδίο την «Ενέργεια», και προσφάτως την ανάπτυξη 3ου τμήματος στο πλαίσιο της υφιστάμενης Σχολής.
Αυτή η δυστοκία πρέπει να τερματιστεί γιατί κάθε φορά αδυνατίζει τη θέση της Λαμίας.
Η περιοχή πρέπει να παύσει να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.

Αν η Κυβέρνηση αρνηθεί την επανίδρυση του Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας με έδρα τη Λαμία, τότε εφικτή λύση είναι η ενίσχυση της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας/Κεντρικής Ελλάδας.
Με ίδρυση άμεσα 2 νέων τμημάτων και μίας νέας σχολής με 2 Τμήματα.
Η λύση αυτή διασφαλίζει λειτουργία στην περιοχή Πανεπιστημίου καλής ποιότητας και ικανοποιητικού ακαδημαϊκού κύρους.
Έτσι δημιουργούμε ένα καλό μερίδιο Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, αφήνοντας ανοικτό το συλλογικό όραμα για ίδρυση, μελλοντικά, σοβαρού Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας.

Όσον αφορά το ΤΕΙ Στερεάς, αναμένω με ενδιαφέρον την τοποθέτηση της Κυβέρνησης για το θεσμό του Τεχνολογικού Τομέα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης συνολικά, και φυσικά τις προθέσεις της για το ΤΕΙ Στερεάς.
Προφανώς, αν επιλέξει τη γενική κατάργηση του θεσμού των ΤΕΙ, και την  ενσωμάτωσή τους στα Πανεπιστήμια, τότε η διαδικασία και στην περίπτωση της  Στερεάς θα πρέπει να γίνει με τήρηση των ακαδημαϊκών κριτηρίων, όπως, υποθέτω ότι θα γίνει σε όλη τη χώρα.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να επιδιωχθεί η επανίδρυση και λειτουργία του «Κέντρου Έρευνας, Τεχνολογικής και Επιχειρηματικής Καινοτομίας», όπως προβλεπόταν το 2014.
Αν αυτό θα αφορά την Κεντρική Ελλάδα ή τη Στερεά Ελλάδα, θα εξαρτηθεί από την λύση για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση που θα προκριθεί.
Τέλος, θεωρώ καίριας σημασίας την εξασφάλιση της περιοχής της ΠΑΒΥΠ.
Ο τόπος μας δεν μπορεί κάθε φορά να πνίγεται στις μιζέριες και τους περιορισμούς της.

Κυρίες και Κύριοι,
Κλείνοντας επαναλαμβάνω ότι για την αντιμετώπιση των μεγάλων θεμάτων, όπως αυτό που συζητούμε, θεωρώ κρίσιμης σημασίας την ανάληψη πρωτοβουλίας, από τους θεσμούς της περιοχής, για τη συγκρότηση Στρατηγικού Σχεδίου υπό τον τίτλο: «Φθιώτιδα 2030».
Μέσα από συλλογικές, δημοκρατικές, τεκμηριωμένες και στιβαρές διαδικασίες, οφείλουμε εγκαίρως να συμβάλλουμε ώστε η Φθιώτιδα να προχωρήσει, κατακτώντας ένα μέλλον με βιώσιμη ανάπτυξη, απασχόληση και κοινωνική συνοχή.
Άλλωστε έχω την πεποίθηση ότι το μέλλον το κατακτούν οι κοινωνίες που το σχεδιάζουν.

Αποσπάσματα από τη συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου με θέμα «Προκλήσεις και ευκαιρίες στην οικονομία» μαζί με τον Υπουργό Οικονομικών της Κύπρου, κ. Χάρη Γεωργιάδη, και τον Πρόεδρο του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, κ. Κώνσταντίνο Κόλλια

Tα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από την εφαρμογή των προγραμμάτων οικονομικής πολιτικής είναι τα εξής:

Η δημοσιονομική εξυγίανση, προσαρμογή και πειθαρχία είναι βασικός πυλώνας για τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών και προϋπόθεση για τη διατηρήσιμη ανάπτυξη.

  • Η δημοσιονομική πειθαρχία θα πρέπει να συμβαδίζει με την υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις όμως, για να είναι οικονομικά αποτελεσματικές και κοινωνικά αποδεκτές, θα πρέπει να διακρίνονται από συνοχή, προτεραιότητες και να έχουν αλληλουχία.
  • Οι σωστοί πολλαπλασιαστές και το κατάλληλο μείγμα πολιτικής είναι σημαντικές παράμετροι για την επίτευξη δημοσιονομικής ισορροπίας.
  • Το μείγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζεται, κυρίως, στο σκέλος των δαπανών, είναι καθοριστικό για τη διατηρησιμότητά της.
  • Η θεσμοθέτηση πλαισίου εξασφάλισης της σταθερότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων, ειδικά σε τραπεζοκεντρικά συστήματα, είναι αναγκαία.
  • Για την επιτυχία των προγραμμάτων είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, η οποία απειλείται από την αύξηση της φτώχειας και την ανισοκατανομή του εισοδήματος.
  • Κανένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής δεν είναι άκαμπτο και ανελαστικό. Όλα τα προγράμματα εμπεριέχουν δυνητικούς βαθμούς ευελιξίας, το πόσοι όμως αυτοί είναι και το πώς θα χρησιμοποιηθούν εξαρτάται από την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της εκάστοτε Κυβέρνησης.

Οι ευρωπαϊκές χώρες, που εντάχθηκαν σε προγράμματα στήριξης, όπως η Κύπρος, αξιοποίησαν αυτά τα «μαθήματα» και βγήκαν από τα μνημόνια.

Η Ελλάδα;

Σήμερα, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στο 2ο Πρόγραμμα, το 2012, διορθώθηκαν πολλά από τα λάθη του 1ου Μνημονίου.

Επιμηκύνθηκε η περίοδος προσαρμογής, τροποποιήθηκε το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής, μειώθηκε το ύψος και βελτιώθηκε το «προφίλ» του δημοσίου χρέους, αποπληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών του Δημοσίου, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές, υλοποιήθηκαν οι πρώτες, και μοναδικές μέχρι σήμερα, μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

Το αποτέλεσμα ήταν τελικά η κατάσταση, το 2014, να έχει σταθεροποιηθεί.

Και η χώρα να παρουσιάζει, μετά από 6 συνεχή έτη ύφεσης, θετικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης.

Δυστυχώς όμως Κυρίες και Κύριοι, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Αποτέλεσε, τα τελευταία 3 χρόνια, τη μοναδική, παγκοσμίως, «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη».

Μπήκε στη δίνη νέων, αχρείαστων μνημονίων.

Πολλά δισεκατομμύρια ευρώ νέα μέτρα λιτότητας, κυρίως νέοι φόροι, ελήφθησαν.

Το κατά μέσο όρο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, κυρίως των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, συρρικνώθηκε σημαντικά.

Το ληξιπρόθεσμο χρέος τους σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία διογκώθηκε.

Σημαντικός δυνητικός πλούτος χάθηκε.

Ενώ οι τράπεζες χρειάστηκαν μια νέα ανακεφαλαιοποίηση, μετά την οποία το Δημόσιο έχασε ιδιοκτησία και κεφάλαια.

Συνεπώς, είναι καλό να αφήσουμε στην άκρη τις «αυταπάτες» που τόσο κόστισαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις «φυγής προς τα εμπρός», με στόχο την επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης.

Και αναφερόμαστε στην οικονομική ανάπτυξη και όχι απλώς στη μεγέθυνση, διότι αυτός ο όρος, πέραν της μεγεθυντικής διαδικασίας, έχει και ποιοτικές διαστάσεις, με στόχο τη βελτίωση των θεσμών, τη συμμετοχή στην παραγωγή και τη δικαιότερη διανομή του εισοδήματος.

Η Νέα Δημοκρατία, σε αυτή την κατεύθυνση, έχει καταθέσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο, βασικοί άξονες του οποίου είναι:

1ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις βιομηχανικές περιοχές, την ταχύτατη υλοποίηση των ήδη σχεδιασμένων αποκρατικοποιήσεων, την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, τον εκσυγχρονισμό της δομής και λειτουργίας του Κράτους, την απλούστευση των διαδικασιών.

2ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, καθώς και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων.

3ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, όπως έπραξε η Κύπρος.

Πρόσφατα στοιχεία έχουν καταδείξει ότι η επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κυνικά ομολόγησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της και κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι, εξάντλησε τη φοροδοτική ικανότητά τους (οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 130 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 45 δισ. ευρώ ή 50% από το 2014) και οδήγησε στη διεύρυνση της φοροδιαφυγής (η «απώλεια εσόδων από την είσπραξη ΦΠΑ» [“VAT Gap”] διευρύνθηκε τα τελευταία χρόνια, ξεπερνώντας τα 5 δισ. ευρώ).

Στη συνέχεια, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών (1%), που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014 (1,9%).

Η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας.

Ενώ παράλληλα, ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

4ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου και κάθε περιοχής.

Δίνοντας έμφαση στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Αθήνα, 02.11.2017

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού αποτυπώνει μία εικονική πραγματικότητα, κρύβει νέες επιβαρύνσεις για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, επιβεβαιώνει την εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, αποκαλύπτει την Κυβερνητική αποτυχία στην επίτευξη των αναπτυξιακών στόχων της.

Θα επιδιώξω αυτά να τα καταδείξω, μέσα από συγκεκριμένες αναφορές του Προσχεδίου.

1ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα.

Αλήθεια, σε ποια ακριβώς επιστροφή στην κανονικότητα αναφέρεται όταν υφίστανται ακόμη κεφαλαιακοί περιορισμοί;

Όταν υποχωρεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και συρρικνώνεται η οικονομική ελευθερία;

Όταν επιβάλλονται νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις;

Όταν το κατά μέσο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συνεχίζει να συρρικνώνεται;

Όταν συνεχίζονται τα «λουκέτα» στην αγορά και η «φυγή επιστημόνων» στο εξωτερικό;

Όταν η μερική απασχόληση κερδίζει συνεχώς «έδαφος» και η μακροχρόνια ανεργία, ως ποσοστό της συνολικής ανεργίας, αυξάνει;

Όταν διογκώνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών;

Όταν εξακολουθεί να υφίσταται εσωτερική στάση πληρωμών, ακόμη και σε κρίσιμους αναπτυξιακούς τομείς, όπως είναι το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων;

Όταν οι καταθέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν μειωθεί σημαντικά και δεν επιστρέφουν ουσιαστικά στο τραπεζικό σύστημα;

Όταν η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης;

Είναι προφανές ότι η «επιστροφή στην κανονικότητα» είναι η νέα Κυβερνητική αυταπάτη!!!

2ον. Θριαμβολογεί η Κυβέρνηση για τη σημαντική υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων.

Αποκρύπτει όμως το σημαντικότερο: το πώς αυτό έγινε.

Με την οικονομία να «σέρνεται» στην ύφεση το 2015 και το 2016, οι στόχοι επιτεύχθηκαν με την υπερφορολόγηση των πολιτών.

Ενώ το 2017, ο στόχος επιτυγχάνεται:

  • Με νέους, κυρίως έμμεσους φόρους.
  • Με εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές στους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες.
  • Με κατασχέσεις και αναγκαστικά μέτρα είσπραξης σε 1.000.000 πολίτες.
  • Με περικοπές στις συντάξεις και στα κοινωνικά επιδόματα.
  • Με διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών.
  • Με τεράστιες καθυστερήσεις στην απονομή των συντάξεων.

Το αποτέλεσμα είναι το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών να έχει συρρικνωθεί και η φοροδοτική τους ικανότητα να έχει εξαντληθεί, όπως αποδεικνύεται και από την προβλεπόμενη σημαντική υστέρηση στο φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 128 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 43 δισ. ευρώ ή 33% από το 2014.

Απόδειξη της εσφαλμένης επιλογής της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι.

3ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση, «βαπτίζοντας το κρέας ψάρι», ότι το 2018 «θα εφαρμοστούν διαρθρωτικές παρεμβάσεις».

Αποκρύπτει όμως το ποιες αυτές είναι.

Ο λόγος, προφανής: Διότι πρόκειται για πρόσθετες και νέες επιβαρύνσεις των πολιτών, τις οποίες μέχρι σήμερα δεν είχαν υποστεί, ύψους 1,9 δισ. ευρώ.

Επιβαρύνσεις όπως είναι:

  • Οι νέες περικοπές στο ενιαίο μισθολόγιο.
  • Οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις και στα οικογενειακά επιδόματα.
  • Η κατάργηση φοροαπαλλαγών, όπως είναι η έκπτωση φόρου για ιατρικές εξετάσεις.
  • Η μείωση του επιδόματος θέρμανσης.
  • Η αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ και σε άλλα νησιά.
  • Η επέκταση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης.
  • Ο φόρος διαμονής.
  • Οι πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ασφαλιστικές εισφορές.

Και φυσικά ακολουθούν και άλλα μέτρα λιτότητας για μετά το 2018, ύψους 5 δισ. ευρώ.

Ανεβάζοντας το συνολικό «λογαριασμό» της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στα 14,5 δισ. ευρώ.

Ο υψηλότερος και πιο επώδυνος μνημονιακός λογαριασμός!!!

4ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι «έχει ενισχύσει το δίκτυο κοινωνικής προστασίας».

Το υποστηρίζει αυτό Κυβέρνηση η οποία, χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές σταθερές, χωρίς ηθικές αναστολές και δεσμεύσεις, έχει ψηφίσει τα πάντα προκειμένου να μείνει για λίγο ακόμη στην εξουσία.

Κυβέρνηση η οποία έχει επιβάλλει 27 νέους φόρους, έχει προχωρήσει σε 21 περικοπές συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων, έχει μειώσει, και μάλιστα 2 φορές, το αφορολόγητο, έχει αυξήσει – κυρίως – τους έμμεσους φόρους, έκοψε το ΕΚΑΣ, δημιούργησε τη γενιά των 360 ευρώ.

Πολιτικές που κάνουν τους «φτωχούς φτωχότερους και περισσότερους» και αναδεικνύουν την κοινωνική αναλγησία της Κυβέρνησης.

5ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι θα υπάρξει ανάπτυξη 1,8% το 2017.

Αποκρύπτει όμως ότι ο στόχος που η ίδια είχε θέσει για εφέτος, για ανάπτυξη 2,7%, δεν θα επιτευχθεί.

Υποβαθμίζει το γεγονός ότι ενώ οι θεσμοί αναθεωρούν επί τα βελτίω τις προβλέψεις τους για τον ευρωπαϊκό ρυθμό ανάπτυξης, η Ελλάδα αποτελεί – την τελευταία τριετία – την μοναδική «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη».

Και φυσικά αποσιωπά την κατάσταση στην οποία παρέλαβε τη χώρα και το κόστος που έκτοτε συσσώρευσε.

Υπενθυμίζεται, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ότι η Κυβέρνηση Σαμαρά παρέλαβε την οικονομία σε ύφεση 9,1%.

Και την παρέδωσε, μέσα σε 2 χρόνια, με ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης 0,7% το 2014.

Και με την προσδοκία, αποτυπωμένη και στα κείμενα των θεσμών, για πολύ υψηλότερους ρυθμούς τα επόμενα έτη.

Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Και δυνητικός πλούτος ύψους 29 δισ. ευρώ, χάθηκε.

Αυτό είναι το οδυνηρό αναπτυξιακό αποτύπωμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

6ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι η αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου αποτελεί προτεραιότητά της.

Εδώ μιλάμε για την απόλυτη αποτυχία.

Σήμερα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, παρά τις εκταμιεύσεις του δανείου, έχουν διαμορφωθεί στα 4,5 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 17% από το τέλος του 2014.

Με την πλήρη εκκαθάρισή τους να έχει παραπεμφθεί στις «αριστερές καλένδες».

Αφού η πρόβλεψη του 3ου Μνημονίου για πλήρη αποπληρωμή τους μέχρι το τέλος του 2016, μετατράπηκε, στο Προσχέδιο, σε απλή μείωση, η οποία παραπέμπεται για τα μέσα του 2018.

Ο ορισμός της ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας.

Και μία τελευταία παρατήρηση: Προφανώς και είναι αναγκαία η σταδιακή δημιουργία ταμειακού αποθέματος.

Η Κυβέρνηση όμως την επιδιώκει με τρόπο ανορθολογικό.

Με την τακτική του εκτεταμένου εσωτερικού δανεισμού, με αποτέλεσμα να στερείται, άμεσα και έμμεσα, πολύτιμης ρευστότητας η πραγματική οικονομία.

Και γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι η Κυβέρνηση, με τις συνεχείς καθυστερήσεις, δεν λαμβάνει τις προβλεπόμενες από το 3ο Μνημόνιο χρηματοδοτήσεις.

Οι δόσεις που εκταμιεύονται είναι χαμηλότερες τόσο των προβλέψεων της συμφωνίας όσο και των αναγκών της οικονομίας. Πόσο; Κατά 12,8 δισ. ευρώ.

Θα μπορούσε συνεπώς να οικοδομηθεί το ταμειακό απόθεμα, χωρίς να διαλυθεί η πραγματική οικονομία και να ληφθούν μέτρα λιτότητας ύψους 14,5 δισ. ευρώ!!!

Συμπερασματικά, τα παραπάνω στοιχεία αποδεικνύουν ότι η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης είναι οικονομικά αναποτελεσματική και κοινωνικά άδικη, ανερμάτιστη και αδιέξοδη.