Tags Posts tagged with "Ομιλία"

Ομιλία

Αποσπάσματα από τη συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου με θέμα «Προκλήσεις και ευκαιρίες στην οικονομία» μαζί με τον Υπουργό Οικονομικών της Κύπρου, κ. Χάρη Γεωργιάδη, και τον Πρόεδρο του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, κ. Κώνσταντίνο Κόλλια

Tα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από την εφαρμογή των προγραμμάτων οικονομικής πολιτικής είναι τα εξής:

Η δημοσιονομική εξυγίανση, προσαρμογή και πειθαρχία είναι βασικός πυλώνας για τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών και προϋπόθεση για τη διατηρήσιμη ανάπτυξη.

  • Η δημοσιονομική πειθαρχία θα πρέπει να συμβαδίζει με την υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις όμως, για να είναι οικονομικά αποτελεσματικές και κοινωνικά αποδεκτές, θα πρέπει να διακρίνονται από συνοχή, προτεραιότητες και να έχουν αλληλουχία.
  • Οι σωστοί πολλαπλασιαστές και το κατάλληλο μείγμα πολιτικής είναι σημαντικές παράμετροι για την επίτευξη δημοσιονομικής ισορροπίας.
  • Το μείγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζεται, κυρίως, στο σκέλος των δαπανών, είναι καθοριστικό για τη διατηρησιμότητά της.
  • Η θεσμοθέτηση πλαισίου εξασφάλισης της σταθερότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων, ειδικά σε τραπεζοκεντρικά συστήματα, είναι αναγκαία.
  • Για την επιτυχία των προγραμμάτων είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, η οποία απειλείται από την αύξηση της φτώχειας και την ανισοκατανομή του εισοδήματος.
  • Κανένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής δεν είναι άκαμπτο και ανελαστικό. Όλα τα προγράμματα εμπεριέχουν δυνητικούς βαθμούς ευελιξίας, το πόσοι όμως αυτοί είναι και το πώς θα χρησιμοποιηθούν εξαρτάται από την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της εκάστοτε Κυβέρνησης.

Οι ευρωπαϊκές χώρες, που εντάχθηκαν σε προγράμματα στήριξης, όπως η Κύπρος, αξιοποίησαν αυτά τα «μαθήματα» και βγήκαν από τα μνημόνια.

Η Ελλάδα;

Σήμερα, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στο 2ο Πρόγραμμα, το 2012, διορθώθηκαν πολλά από τα λάθη του 1ου Μνημονίου.

Επιμηκύνθηκε η περίοδος προσαρμογής, τροποποιήθηκε το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής, μειώθηκε το ύψος και βελτιώθηκε το «προφίλ» του δημοσίου χρέους, αποπληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών του Δημοσίου, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές, υλοποιήθηκαν οι πρώτες, και μοναδικές μέχρι σήμερα, μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

Το αποτέλεσμα ήταν τελικά η κατάσταση, το 2014, να έχει σταθεροποιηθεί.

Και η χώρα να παρουσιάζει, μετά από 6 συνεχή έτη ύφεσης, θετικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης.

Δυστυχώς όμως Κυρίες και Κύριοι, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Αποτέλεσε, τα τελευταία 3 χρόνια, τη μοναδική, παγκοσμίως, «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη».

Μπήκε στη δίνη νέων, αχρείαστων μνημονίων.

Πολλά δισεκατομμύρια ευρώ νέα μέτρα λιτότητας, κυρίως νέοι φόροι, ελήφθησαν.

Το κατά μέσο όρο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, κυρίως των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, συρρικνώθηκε σημαντικά.

Το ληξιπρόθεσμο χρέος τους σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία διογκώθηκε.

Σημαντικός δυνητικός πλούτος χάθηκε.

Ενώ οι τράπεζες χρειάστηκαν μια νέα ανακεφαλαιοποίηση, μετά την οποία το Δημόσιο έχασε ιδιοκτησία και κεφάλαια.

Συνεπώς, είναι καλό να αφήσουμε στην άκρη τις «αυταπάτες» που τόσο κόστισαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις «φυγής προς τα εμπρός», με στόχο την επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης.

Και αναφερόμαστε στην οικονομική ανάπτυξη και όχι απλώς στη μεγέθυνση, διότι αυτός ο όρος, πέραν της μεγεθυντικής διαδικασίας, έχει και ποιοτικές διαστάσεις, με στόχο τη βελτίωση των θεσμών, τη συμμετοχή στην παραγωγή και τη δικαιότερη διανομή του εισοδήματος.

Η Νέα Δημοκρατία, σε αυτή την κατεύθυνση, έχει καταθέσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο, βασικοί άξονες του οποίου είναι:

1ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις βιομηχανικές περιοχές, την ταχύτατη υλοποίηση των ήδη σχεδιασμένων αποκρατικοποιήσεων, την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, τον εκσυγχρονισμό της δομής και λειτουργίας του Κράτους, την απλούστευση των διαδικασιών.

2ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, καθώς και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων.

3ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, όπως έπραξε η Κύπρος.

Πρόσφατα στοιχεία έχουν καταδείξει ότι η επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κυνικά ομολόγησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της και κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι, εξάντλησε τη φοροδοτική ικανότητά τους (οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 130 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 45 δισ. ευρώ ή 50% από το 2014) και οδήγησε στη διεύρυνση της φοροδιαφυγής (η «απώλεια εσόδων από την είσπραξη ΦΠΑ» [“VAT Gap”] διευρύνθηκε τα τελευταία χρόνια, ξεπερνώντας τα 5 δισ. ευρώ).

Στη συνέχεια, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών (1%), που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014 (1,9%).

Η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας.

Ενώ παράλληλα, ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

4ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου και κάθε περιοχής.

Δίνοντας έμφαση στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Αθήνα, 02.11.2017

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού αποτυπώνει μία εικονική πραγματικότητα, κρύβει νέες επιβαρύνσεις για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, επιβεβαιώνει την εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, αποκαλύπτει την Κυβερνητική αποτυχία στην επίτευξη των αναπτυξιακών στόχων της.

Θα επιδιώξω αυτά να τα καταδείξω, μέσα από συγκεκριμένες αναφορές του Προσχεδίου.

1ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα.

Αλήθεια, σε ποια ακριβώς επιστροφή στην κανονικότητα αναφέρεται όταν υφίστανται ακόμη κεφαλαιακοί περιορισμοί;

Όταν υποχωρεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και συρρικνώνεται η οικονομική ελευθερία;

Όταν επιβάλλονται νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις;

Όταν το κατά μέσο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συνεχίζει να συρρικνώνεται;

Όταν συνεχίζονται τα «λουκέτα» στην αγορά και η «φυγή επιστημόνων» στο εξωτερικό;

Όταν η μερική απασχόληση κερδίζει συνεχώς «έδαφος» και η μακροχρόνια ανεργία, ως ποσοστό της συνολικής ανεργίας, αυξάνει;

Όταν διογκώνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών;

Όταν εξακολουθεί να υφίσταται εσωτερική στάση πληρωμών, ακόμη και σε κρίσιμους αναπτυξιακούς τομείς, όπως είναι το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων;

Όταν οι καταθέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν μειωθεί σημαντικά και δεν επιστρέφουν ουσιαστικά στο τραπεζικό σύστημα;

Όταν η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης;

Είναι προφανές ότι η «επιστροφή στην κανονικότητα» είναι η νέα Κυβερνητική αυταπάτη!!!

2ον. Θριαμβολογεί η Κυβέρνηση για τη σημαντική υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων.

Αποκρύπτει όμως το σημαντικότερο: το πώς αυτό έγινε.

Με την οικονομία να «σέρνεται» στην ύφεση το 2015 και το 2016, οι στόχοι επιτεύχθηκαν με την υπερφορολόγηση των πολιτών.

Ενώ το 2017, ο στόχος επιτυγχάνεται:

  • Με νέους, κυρίως έμμεσους φόρους.
  • Με εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές στους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες.
  • Με κατασχέσεις και αναγκαστικά μέτρα είσπραξης σε 1.000.000 πολίτες.
  • Με περικοπές στις συντάξεις και στα κοινωνικά επιδόματα.
  • Με διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών.
  • Με τεράστιες καθυστερήσεις στην απονομή των συντάξεων.

Το αποτέλεσμα είναι το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών να έχει συρρικνωθεί και η φοροδοτική τους ικανότητα να έχει εξαντληθεί, όπως αποδεικνύεται και από την προβλεπόμενη σημαντική υστέρηση στο φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 128 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 43 δισ. ευρώ ή 33% από το 2014.

Απόδειξη της εσφαλμένης επιλογής της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι.

3ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση, «βαπτίζοντας το κρέας ψάρι», ότι το 2018 «θα εφαρμοστούν διαρθρωτικές παρεμβάσεις».

Αποκρύπτει όμως το ποιες αυτές είναι.

Ο λόγος, προφανής: Διότι πρόκειται για πρόσθετες και νέες επιβαρύνσεις των πολιτών, τις οποίες μέχρι σήμερα δεν είχαν υποστεί, ύψους 1,9 δισ. ευρώ.

Επιβαρύνσεις όπως είναι:

  • Οι νέες περικοπές στο ενιαίο μισθολόγιο.
  • Οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις και στα οικογενειακά επιδόματα.
  • Η κατάργηση φοροαπαλλαγών, όπως είναι η έκπτωση φόρου για ιατρικές εξετάσεις.
  • Η μείωση του επιδόματος θέρμανσης.
  • Η αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ και σε άλλα νησιά.
  • Η επέκταση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης.
  • Ο φόρος διαμονής.
  • Οι πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ασφαλιστικές εισφορές.

Και φυσικά ακολουθούν και άλλα μέτρα λιτότητας για μετά το 2018, ύψους 5 δισ. ευρώ.

Ανεβάζοντας το συνολικό «λογαριασμό» της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στα 14,5 δισ. ευρώ.

Ο υψηλότερος και πιο επώδυνος μνημονιακός λογαριασμός!!!

4ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι «έχει ενισχύσει το δίκτυο κοινωνικής προστασίας».

Το υποστηρίζει αυτό Κυβέρνηση η οποία, χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές σταθερές, χωρίς ηθικές αναστολές και δεσμεύσεις, έχει ψηφίσει τα πάντα προκειμένου να μείνει για λίγο ακόμη στην εξουσία.

Κυβέρνηση η οποία έχει επιβάλλει 27 νέους φόρους, έχει προχωρήσει σε 21 περικοπές συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων, έχει μειώσει, και μάλιστα 2 φορές, το αφορολόγητο, έχει αυξήσει – κυρίως – τους έμμεσους φόρους, έκοψε το ΕΚΑΣ, δημιούργησε τη γενιά των 360 ευρώ.

Πολιτικές που κάνουν τους «φτωχούς φτωχότερους και περισσότερους» και αναδεικνύουν την κοινωνική αναλγησία της Κυβέρνησης.

5ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι θα υπάρξει ανάπτυξη 1,8% το 2017.

Αποκρύπτει όμως ότι ο στόχος που η ίδια είχε θέσει για εφέτος, για ανάπτυξη 2,7%, δεν θα επιτευχθεί.

Υποβαθμίζει το γεγονός ότι ενώ οι θεσμοί αναθεωρούν επί τα βελτίω τις προβλέψεις τους για τον ευρωπαϊκό ρυθμό ανάπτυξης, η Ελλάδα αποτελεί – την τελευταία τριετία – την μοναδική «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη».

Και φυσικά αποσιωπά την κατάσταση στην οποία παρέλαβε τη χώρα και το κόστος που έκτοτε συσσώρευσε.

Υπενθυμίζεται, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ότι η Κυβέρνηση Σαμαρά παρέλαβε την οικονομία σε ύφεση 9,1%.

Και την παρέδωσε, μέσα σε 2 χρόνια, με ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης 0,7% το 2014.

Και με την προσδοκία, αποτυπωμένη και στα κείμενα των θεσμών, για πολύ υψηλότερους ρυθμούς τα επόμενα έτη.

Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Και δυνητικός πλούτος ύψους 29 δισ. ευρώ, χάθηκε.

Αυτό είναι το οδυνηρό αναπτυξιακό αποτύπωμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

6ον. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι η αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου αποτελεί προτεραιότητά της.

Εδώ μιλάμε για την απόλυτη αποτυχία.

Σήμερα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, παρά τις εκταμιεύσεις του δανείου, έχουν διαμορφωθεί στα 4,5 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 17% από το τέλος του 2014.

Με την πλήρη εκκαθάρισή τους να έχει παραπεμφθεί στις «αριστερές καλένδες».

Αφού η πρόβλεψη του 3ου Μνημονίου για πλήρη αποπληρωμή τους μέχρι το τέλος του 2016, μετατράπηκε, στο Προσχέδιο, σε απλή μείωση, η οποία παραπέμπεται για τα μέσα του 2018.

Ο ορισμός της ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας.

Και μία τελευταία παρατήρηση: Προφανώς και είναι αναγκαία η σταδιακή δημιουργία ταμειακού αποθέματος.

Η Κυβέρνηση όμως την επιδιώκει με τρόπο ανορθολογικό.

Με την τακτική του εκτεταμένου εσωτερικού δανεισμού, με αποτέλεσμα να στερείται, άμεσα και έμμεσα, πολύτιμης ρευστότητας η πραγματική οικονομία.

Και γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι η Κυβέρνηση, με τις συνεχείς καθυστερήσεις, δεν λαμβάνει τις προβλεπόμενες από το 3ο Μνημόνιο χρηματοδοτήσεις.

Οι δόσεις που εκταμιεύονται είναι χαμηλότερες τόσο των προβλέψεων της συμφωνίας όσο και των αναγκών της οικονομίας. Πόσο; Κατά 12,8 δισ. ευρώ.

Θα μπορούσε συνεπώς να οικοδομηθεί το ταμειακό απόθεμα, χωρίς να διαλυθεί η πραγματική οικονομία και να ληφθούν μέτρα λιτότητας ύψους 14,5 δισ. ευρώ!!!

Συμπερασματικά, τα παραπάνω στοιχεία αποδεικνύουν ότι η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης είναι οικονομικά αναποτελεσματική και κοινωνικά άδικη, ανερμάτιστη και αδιέξοδη.

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να ευχαριστήσω το Ινστιτούτο Εσωτερικών Ελεγκτών Ελλάδας για την τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυνε να παραστώ και να καταθέσω, κωδικοποιημένα, ορισμένες σκέψεις και προτάσεις στο ετήσιο συνέδριό του.

Συνέδριο πολύ υψηλού επιπέδου, με συμμετέχοντες που διαθέτουν σοβαρό επιστημονικό υπόβαθρο και μεγάλη επαγγελματική εμπειρία.

Συνέδριο που διεξάγεται σε ένα περιβάλλον για το χώρο της εσωτερικής διακυβέρνησης, όπως καταγράφεται και στη θεματολογία του, υψηλών κινδύνων, μεγάλων αβεβαιοτήτων, σημαντικών αλλαγών, αυξημένων προκλήσεων.

Κίνδυνοι νέοι, που οφείλονται στις αλλαγές στα συναλλακτικά ήθη.

Κίνδυνοι διαχρονικοί, που προέρχονται από την ίδια τη φύση της ασυμμετρίας της πληροφόρησης.

Αλλαγές ενδογενείς και εξωγενείς, σε επιχειρηματικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Προκλήσεις που σχετίζονται με την ενδυνάμωση του πλαισίου αντιμετώπισης της διαφθοράς, με τους κώδικες αυτορρύθμισης, με το περιβάλλον, με τους περιορισμένους διαθέσιμους πόρους.

Προτεραιότητα της εφαρμοσμένης πολιτικής πρέπει να είναι, αν όχι η αντιμετώπιση, τουλάχιστον ο περιορισμός αυτών των κινδύνων, με στόχο τη διατηρήσιμη και βιώσιμη ανάπτυξη, τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.

Αυτή η προτεραιότητα, Κυρίες και Κύριοι, αποτελεί ευθύνη τόσο της πολιτείας, όσο και των επιχειρήσεων.

Πολιτεία που πρέπει να δημιουργήσει ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον για επενδύσεις, με τη Διοίκηση, το Κράτος και τη Δικαιοσύνη συμμάχους της επιχειρηματικότητας.

Πολιτεία που πρέπει να περιορίσει τη ρυθμιστική γραφειοκρατία, μεταθέτοντας μέρος της ευθύνης για τη συμμόρφωση στις επιταγές του νόμου στους επιχειρηματίες, θέτοντας όμως πολύ αυστηρές κυρώσεις σε περιπτώσεις παραβάσεων.

Πολιτεία που πρέπει να εποπτεύει την αγορά με ισχυρούς και αποτελεσματικούς θεσμούς, θεσπίζοντας δημοσιονομικούς κανόνες, υιοθετώντας εποπτικές πρακτικές, θωρακίζοντας τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Και από την άλλη πλευρά, επιχειρήσεις που πρέπει να λειτουργούν με υπευθυνότητα, στοχεύοντας στην αποτελεσματική διαχείριση και ικανοποίηση όλων των ενδιαφερομένων μερών, των stakeholders.

Επιχειρήσεις που πρέπει να αποκτήσουν κουλτούρα εταιρικής διακυβέρνησης.

Επιχειρήσεις που οφείλουν να υλοποιούν λειτουργικούς εσωτερικούς ελέγχους, να προστατεύουν και να αναδεικνύουν το περιβάλλον, να επιδεικνύουν αυξημένη εταιρική κοινωνική ευθύνη.

Επιχειρήσεις που πρέπει να αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους ως εταίρους στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα.

Η διαφάνεια, η αξιοπιστία, η κοινωνική ευθύνη και η λογοδοσία, τόσο σε κυβερνητικό όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, πρέπει διαρκώς να καλλιεργούνται, να ενισχύονται και να επιβεβαιώνονται.

Κυρίες και Κύριοι,

Σε αυτή την κατεύθυνση, η Πολιτεία, τα προηγούμενα χρόνια, ανέλαβε ορισμένες σημαντικές, κυρίως νομοθετικές, πρωτοβουλίες.

Πολλές από τις οποίες υιοθετήθηκαν και από την σημερινή Κυβέρνηση.

Για παράδειγμα, στο πεδίο της απάτης και της διαφθοράς:

  • Ορίστηκε Εθνικός Συντονιστής για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς.
  • Εκπονήθηκε Εθνικό Σχέδιο Δράσης κατά της Διαφθοράς.
  • Εγκαθιδρύθηκαν θεσμοί, όπως ο Εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος, ο Εισαγγελέας Εγκλημάτων Διαφθοράς, η Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης και η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες.
  • Επιχειρήθηκε η λειτουργική ενδυνάμωση, ο επιχειρησιακός εκσυγχρονισμός και η ποιοτική αναβάθμιση όλων των ελεγκτικών μηχανισμών.

Το αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα, στο δείκτη αντίληψης της διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας, να «σκαρφαλώσει» αρκετές θέσεις τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα, δυστυχώς, η εικόνα της χώρας είναι διαφορετική, χειρότερη.

Στο πεδίο των ελέγχων, που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της καλής διακυβέρνησης του δημόσιου τομέα, στόχος πρέπει να είναι η αξιολόγηση της νομιμότητας, της αποτελεσματικότητας, της αποδοτικότητας και της οικονομικότητας των δράσεων και της χρήσεως των πόρων.

Στην κατεύθυνση αυτή:

  • Δημιουργήθηκε Μητρώο Ελεγκτών.
  • Θεσπίστηκε θητεία για τους Ελεγκτές, ώστε να ενισχυθεί η διαφάνεια και να θωρακιστεί το ελεγκτικό έργο.
  • Ορίστηκε διοικητικά η διαδικασία αποστολής των εκθέσεων ελέγχου στον Εισαγγελέα ή σε αρμόδια αρχή για τη διερεύνηση της απάτης.
  • Ενισχύθηκε το πλαίσιο για την επιβολή δημοσιονομικών διορθώσεων.

Στο πεδίο της εταιρικής διακυβέρνησης, εκτός του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου, προχώρησε η σύσταση τμημάτων εσωτερικού ελέγχου, με πρότυπα και μεθοδολογίες, σε όλα τα Υπουργεία και τις αποκεντρωμένες διοικήσεις της χώρας, με νόμο που ψηφίστηκε το 2012.

Στις μονάδες εσωτερικού ελέγχου των φορέων περιέρχονται:

  • ο τακτικός έλεγχος των παγίων προκαταβολών που έχουν συσταθεί στον φορέα,
  • ο οικονομικός και διαχειριστικός έλεγχος των δημοσίων υπολόγων και δημοσίων διαχειρίσεων που υπάγονται στον φορέα,
  • η έρευνα για την ύπαρξη αντικειμενικής αδυναμίας απόδοσης λογαριασμού χρηματικού εντάλματος προπληρωμής.

Όλο αυτό το πλαίσιο θα πρέπει συνεχώς να αξιολογείται, να επικαιροποιείται και να αναβαθμίζεται.

Δυστυχώς, ορισμένες από αυτές τις διαδικασίες έχουν αδρανήσει ή ατονήσει.

Άμεσος στόχος όμως της εκάστοτε Κυβέρνησης πρέπει να είναι η αποτελεσματική χρήση των δημοσίων πόρων, η ανάπτυξη χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, η ορθή εκτέλεση των διοικητικών δραστηριοτήτων και η κοινοποίηση των πληροφοριακών στοιχείων μέσω της δημοσίευσης αντικειμενικών εκθέσεων.

Υπέρτατος στόχος πρέπει να είναι η εγγύηση ότι οι πόροι των φορολογούμενων πολιτών δαπανώνται με όσο το δυνατόν πιο ορθολογικό και αποτελεσματικό τρόπο.

Κυρίες και Κύριοι,

Όπως όμως ανέφερα, σημαντικό μερίδιο ευθύνης «πέφτει στις πλάτες» και των επιχειρήσεων.

Με ένα εκτεταμένο σύστημα στοχοθέτησης, παρακολούθησης και λογοδοσίας τους.

Με την υιοθέτηση της αντίληψης ότι αυτές οι πρακτικές δεν είναι νόμοι αλλά φιλοσοφία, ότι αυτές οι διαδικασίες δεν είναι απλές ασκήσεις συμμόρφωσης αλλά προσδίδουν αξία στην επιχείρηση.

Με ένα πλέγμα ελέγχου των διαδικασιών και της συμπεριφοράς, με αναφορά στα μέσα που χρησιμοποιούν για την υλοποίηση των στόχων τους, στο βαθμό της επιτυχίας τους και στην απόδοση ευθυνών.

Με την υιοθέτηση σύγχρονων πρακτικών εσωτερικής διακυβέρνησης, πεδίο στο οποίο η συμβολή του Ελληνικού Συμβουλίου Εταιρικής Διακυβέρνησης είναι σημαντική, με στόχο τη βελτίωση της οργάνωσης της εταιρίας, την αντιμετώπιση των συγκρούσεων συμφερόντων, τη βελτίωση της πληροφόρησης των ενδιαφερόμενων μερών, την ενίσχυση της εμπιστοσύνης και της διαφάνειας, την προώθηση της ανταγωνιστικότητας.

Με ένα σύστημα εσωτερικού ελέγχου το οποίο θα αξιολογείται σε τακτά, σύντομα χρονικά διαστήματα και το οποίο θα περιλαμβάνει την εξέταση του εύρους των δραστηριοτήτων και της αποτελεσματικότητας της μονάδας, την επάρκεια των εκθέσεων διαχείρισης κινδύνων και εσωτερικού ελέγχου, την ανταπόκριση και την αποτελεσματικότητα της εκτελεστικής διοίκησης σχετικά με εντοπισμένα σφάλματα ή αδυναμίες στο σύστημα.

Με την έκδοση οδηγιών υπεύθυνης επιχειρηματικότητας, εισάγοντας έννοιες όπως αυτή του εταιρικού εθελοντισμού.

Με την ενδυνάμωση του πλαισίου εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, το οποίο δεν πρέπει να απεικονίζεται ως μια παροδική ανάγκη, ούτε να εξαντλείται στο φιλανθρωπικό και χορηγικό έργο των επιχειρήσεων.

Αντίθετα, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μία πρόκληση στρατηγικής σημασίας, που θα αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο μια επιχείρηση, αλλά και οι μέτοχοί της, αντιλαμβάνονται το ρόλο τους μέσα στην κοινωνία.

Πλαίσιο εταιρικής κοινωνικής ευθύνης που θα υποστηρίζει τις βασικές αρχές του Οικουμενικού Συμφώνου, θα προστατεύει τα διεθνώς αποδεκτά ανθρώπινα δικαιώματα, θα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για προώθηση μεγαλύτερης περιβαλλοντικής υπευθυνότητας, θα υιοθετεί πολιτικές κατά της διαφθοράς στην επιχειρηματική στρατηγική, θα ενσωματώνει ευρωπαϊκές οδηγίες για τη δημοσιοποίηση μη-χρηματοοικονομικών πληροφοριών και τις δημόσιες προμήθειες.

Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι καλή συνέχεια στις εργασίες του Συνεδρίου, οι οποίες είμαι σίγουρος ότι θα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα αποφέρουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να συγχαρώ τους διοργανωτές της 18ης Prodexpo, ενός Συνεδρίου θεσμού πλέον για το χώρο των ακινήτων.

Χώρος που συνέβαλε καθοριστικά στους υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης που παρουσίασε, για πολλά χρόνια, η ελληνική οικονομία.

Αλλά και χώρος που δοκιμάστηκε και συνεχίζει να δοκιμάζεται σκληρά από την κρίση.

  • Με τη μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας.
  • Τη συρρίκνωση της ποσοστιαίας συμβολής του κλάδου των κατασκευών στη συνολική ακαθάριστη προστιθέμενη αξία.
  • Τη «συμπίεση» της αποτίμησης των ακινήτων στα χαμηλότερα όριά της.
  • Το «γκρέμισμα» του ακαθάριστου σχηματισμού κεφαλαίου στις κατοικίες.

Αποτέλεσμα;

  • Δραματική μείωση των μεταβιβάσεων και των επενδύσεων σε ιδιωτικά ακίνητα.
  • Σημαντική συρρίκνωση του κύκλου εργασιών των εταιρειών του κλάδου.
  • Αύξηση του λόγου των ενυπόθηκων δανείων προς την αξία των ακινήτων, με συνέπεια πρόσθετες επιβαρύνσεις για τους δανειολήπτες.
  • Αναβολή ή ακύρωση σημαντικών και υψηλού βαθμού ωρίμανσης έργων που αφορούν επενδύσεις σε εμπορικά ακίνητα, πολυχώρους και αστικές αναπλάσεις.

Αυτή η κατάσταση οφείλει να μας προβληματίσει.

Και αυτό διότι η αξία του ευρύτερου κλάδου είναι σημαντική, καθώς:

  • Συμβάλλει στη δημιουργία πολλών θέσεων απασχόλησης, εισοδημάτων, τζίρων και φορολογικών εσόδων.
  • Διασυνδέεται με δομικούς βιομηχανικούς τομείς και σχετίζεται με πολλά επαγγέλματα.
  • Συνεισφέρει καθοριστικά στον εκσυγχρονισμό των υποδομών και στην ενδυνάμωση της επενδυτικής ελκυστικότητας.
  • Προσελκύει θεσμικά κεφάλαια του εξωτερικού, με μακροχρόνιο ορίζοντα επένδυσης.

Είναι σημαντικό, συνεπώς, ο κλάδος, με την υλοποίηση κατάλληλων πολιτικών, να εξέλθει από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια.

Βασικές προϋποθέσεις είναι η κατάσταση της οικονομίας να σταθεροποιηθεί και να συγκροτηθεί ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο βιώσιμης ανάπτυξης, τόνωσης της απασχόλησης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Δυστυχώς σήμερα, αυτές οι προϋποθέσεις δεν υφίστανται.

Η χώρα, παρά την κυκλική ανάταξη εξαιτίας της με μεγάλη καθυστέρηση και τεράστιο κόστος ολοκλήρωσης της 2ης αξιολόγησης, όχι μόνο δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί που ήταν το 2014, αλλά εξακολουθεί να «σέρνεται».

Το κατά μέσο όρο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συνεχίζει να συρρικνώνεται, η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει εξαντληθεί, οι κατασχέσεις πολλαπλασιάζονται, η εσωτερική στάση πληρωμών διευρύνεται και διογκώνεται, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας επιδεινώνεται, πολλές επιχειρήσεις βάζουν «λουκέτο» ή «μεταναστεύουν», το κόστος δανεισμού παραμένει υψηλό, κεφαλαιακοί περιορισμοί συνεχίζουν να υφίστανται, η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, αποκρατικοποιήσεις καρκινοβατούν, σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές δεν πραγματοποιούνται, και η Κυβέρνηση βάζει συνεχή εμπόδια στην υλοποίηση επενδύσεων.

Δυστυχώς όμως, Κυρίες και Κύριοι, όχι μόνο η κατάσταση δεν έχει σταθεροποιηθεί, αλλά εξακολουθεί να μην υπάρχει το στρατηγικό σχέδιο εξόδου της χώρας από την πολυετή και πολύπλευρη κρίση.

Ενός σχεδίου, βασικοί άξονες του οποίου πρέπει να είναι:

1ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Με μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις, μείωση του φόρου στην ακίνητη περιουσία, μείωση του φόρου στα μερίσματα, αύξηση του ορίου για υποβολή ΦΠΑ, παροχή φορολογικών κινήτρων για επενδύσεις σε έρευνα και καινοτομία.

Ειδικότερα για τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, στόχος πρέπει να είναι η πιο χαμηλή, ορθολογική, δίκαιη και σταθερή φορολόγησή της.

Κάτι που, με την ταυτόχρονη εναρμόνιση των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές, θα αποδώσει «τριπλό μέρισμα», καθώς θα ενισχύσει το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, θα τονώσει τις ιδιωτικές επενδύσεις στην αγορά κατοικίας και θα αυξήσει την αξία των ακινήτων.

Οι μειώσεις που προανέφερα, θα επιτευχθούν με τη χρήση ισοδυνάμων που θα προκύψουν, μεταξύ άλλων, από την αξιολόγηση των δαπανών, τη δημοσιονομική πειθαρχία σε όλους τους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, την αυστηρότερη αναλογία προσλήψεων/αποχωρήσεων στο Δημόσιο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, την παραχώρηση ορισμένων λειτουργιών στον ιδιωτικό τομέα μέσω συμπράξεων του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, την ενίσχυση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τους αυστηρότερους φορολογικούς ελέγχους, τη βελτίωση της φορολογικής συμμόρφωσης και την επέκταση της χρήσης των ηλεκτρονικών συναλλαγών.

Επιπλέον, με σχέδιο και αξιοπιστία θα προτείνουμε, θα διεκδικήσουμε και τελικά θα επιτύχουμε μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων και ανάπτυξης.

Θα δεσμευθούμε στην υλοποίηση ενός συνεκτικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων – εντός και εκτός του Προγράμματος – για μετά το 2018, η επιτυχής υλοποίηση του οποίου θα οδηγήσει στην επίτευξη υψηλότερων ρυθμών ανάπτυξης από τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών (1%), που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014 (1,9%).

Η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους.

Και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Συνεπώς, και στην περαιτέρω μείωση της φορολόγησης νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Η πρότασή μας είναι συνεκτική, ρεαλιστική, ιστορικά επιβεβαιωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη.

2ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις βιομηχανικές περιοχές, την ταχύτατη υλοποίηση των ήδη σχεδιασμένων αποκρατικοποιήσεων, την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τον εξορθολογισμό της λειτουργίας του Κράτους, τη μείωση των διοικητικών βαρών.

Ειδικά για τον κλάδο των ακινήτων, προτείνεται η παροχή κινήτρων για να ανακαινισθεί το απόθεμα των παλιών ακινήτων, να γίνουν πιο «πράσινα» και φιλικά στο περιβάλλον.

Κίνητρα, όπως είναι:

  • Η αναστολή του ΦΠΑ στην οικοδομική δραστηριότητα για 3 χρόνια.
  • Η δραστική απλούστευση της διαδικασίας μεταβίβασης ακινήτων.
  • Η παροχή έκπτωσης φόρου ίση με το 40% της δαπάνης που νόμιμα κατέβαλλε ο ιδιοκτήτης για λειτουργική, αισθητική και κυρίως ενεργειακή αναβάθμιση, συντήρηση και αξιοποίηση υφιστάμενων κατοικιών.

Επίσης θα μπορούσαν να προσφερθούν ισχυρά φορολογικά κίνητρα σε όσους ξένους επιλέξουν την Ελλάδα ως τόπο φορολογικής κατοικίας, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν αποκτήσει ακίνητη περιουσία στη χώρα μας.

Θυμίζω ότι με Νόμο του 2013 (Ν. 4146/2013), εισήχθη ο θεσμός της «Golden Visa», η δυνατότητα δηλαδή απόκτησης άδειας παραμονής από αλλοδαπούς που επενδύουν 250.000 ευρώ στην αγορά ακινήτων.

Αν και μέσω αυτού του διαύλου έχουν εισρεύσει επενδύσεις άνω του 1 δισ. ευρώ στη χώρα, τα αποτελέσματα είναι φτωχά συγκριτικά με άλλες χώρες, όπως είναι η Κύπρος.

Κι αυτό γιατί η σημερινή Κυβέρνηση αντί να ενισχύσει την προσπάθεια και την αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική του εγχειρήματος, με τις πολιτικές της επιλογές την έβλαψε (capital controls, νέα ανακεφαλαιοποίηση τραπεζικού συστήματος, έκρηξη μεταναστευτικού που επιφόρτισε τις υπηρεσίες κ.α.).

Επιπλέον, θα μπορούσε να γίνει ορθολογικότερη διαχείριση των δημόσιων ακινήτων και των αναγκών στέγασης των φορέων του Δημοσίου.

Κάτι που σήμερα γίνεται χωρίς συντονισμό, με την εμπλοκή δεκάδων δημοσίων φορέων.

Τέλος, σε ότι αφορά την οργάνωση και παρακολούθηση της λειτουργίας της ελληνικής αγοράς ακινήτων, θα μπορούσαν να υιοθετηθούν, μαζί με την πλήρη εφαρμογή των ψηφιακών υπηρεσιών:

  • Η δημιουργία δεικτών στην αγορά εμπορικών ακινήτων.
  • Η δημιουργία επιτροπής φορέων της αγοράς ακινήτων, με στόχο τη θεσμική θωράκιση της αγοράς.
  • Η συνεργασία με Πανεπιστήμια και ερευνητικούς φορείς για την εκπαίδευση των συμμετεχόντων στην αγορά, την ενίσχυση της εφαρμοσμένης έρευνας και τη διάχυση των αποτελεσμάτων της.
  • Ο συντονισμός σε θέματα διατομεακής ευθύνης, όπως είναι ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, ζητήματα περιβαλλοντικά, χωροταξικά, ποιότητας κατασκευών, αναβάθμισης του πεπαλαιωμένου κτιριακού αποθέματος αλλά και απορρόφησης των αδιάθετων ακινήτων, σύνδεσης με σύγχρονα χρηματοδοτικά εργαλεία και ευρωπαϊκά αναπτυξιακά προγράμματα κ.α.
  • Και πιθανόν, την επαναξιολόγηση του θεσμικού πλαισίου που διέπει τις Εταιρείες Επενδύσεων Ακίνητης Περιουσίας και την ενεργοποίηση των αμοιβαίων κεφαλαίων ακινήτων, με στόχο τη ροή νέων επενδυτικών κεφαλαίων στη αγορά.

3ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται, είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα, η βελτίωση της διεθνούς εικόνας της χώρας η οποία θα μειώσει το κόστος δανεισμού των τραπεζών, και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων.

4ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος αυτής πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου.

Βασικός πυλώνας πρέπει να είναι η επένδυση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, δίνοντας έμφαση στη διαμόρφωση ενός ποιοτικού, ανοικτού και διεθνοποιημένου συστήματος εκπαίδευσης, κατάρτισης και δια βίου μάθησης και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας.

Συμπερασματικά, αυτό το σχέδιο είναι ικανό να απελευθερώσει μη παραγωγικά δεσμευμένους ή αδρανείς πόρους της οικονομίας και να μας βγάλει από τον καταστροφικό κύκλο της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μιζέριας.

Σχέδιο που θα επαναφέρει τη χώρα σε ανοδική πορεία με στόχο την ολόπλευρη ισχυροποίησή της.

Διότι οι Έλληνες αξίζουμε και μπορούμε καλύτερα.

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.

Θέλω να ευχαριστήσω το Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδας για την πρόσκληση να παραστώ και να καταθέσω σκέψεις και θέσεις για το κρίσιμο ζήτημα του δημοσίου χρέους.

Κυρίες και Κύριοι,

Το πρόβλημα της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους παραμένει κρίσιμης σημασίας για την πορεία της χώρας, παρά την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων από το 2013 και τη βελτίωση του “προφίλ” του από το 2012.

Αποδεικνύεται έτσι ότι η δημοσιονομική ισορροπία και οι παρεμβάσεις ελάφρυνσης του δημόσιου χρέους συνιστούν μεν αναγκαίες συνθήκες για την ενίσχυση της βιωσιμότητάς του, δεν αποτελούν όμως, από μόνα τους, και ικανές συνθήκες.

Και αυτό γιατί, συγχρόνως, απαιτείται η επίτευξη και διατήρηση υψηλών ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης.

Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, στα τρέχοντα επίπεδα χρέους, μία αύξηση του ρυθμού μεταβολής του ονομαστικού Α.Ε.Π. κατά 1 ποσοστιαία μονάδα οδηγεί σε μείωση του λόγου χρέους/Α.Ε.Π. κατά 1,8 ποσοστιαίες μονάδες.

Αντίθετα, μια αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος κατά 1 ποσοστιαία μονάδα του Α.Ε.Π. οδηγεί σε μείωση μόνο κατά 1 ποσοστιαία μονάδα, και αυτό στην καλύτερη περίπτωση, όταν ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής ισούται με μηδέν, το οποίο είναι γνωστό ότι δεν ισχύει.

Τι έγινε συνεπώς τα τελευταία 2,5 χρόνια και επιβαρύνθηκε σημαντικά η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους;

Ουσιαστικά «χάθηκε» η αναπτυξιακή δυναμική που είχε διαμορφωθεί από το 2014.

Σύμφωνα με τις συγκρίσιμες μελέτες βιωσιμότητας του Δ.Ν.Τ., ο εκτιμώμενος μακροπρόθεσμος ρυθμός μεγέθυνσης συρρικνώθηκε σημαντικά, από το 1,9% στο 1%.

Ποιό είναι συνεπώς το ζητούμενο σήμερα;

Η φυγή προς τα εμπρός, στους άξονες του ολοκληρωμένου και ρεαλιστικού σχεδίου που κατέθεσε ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης από εδώ, στη ΔΕΘ.

Με στόχο την επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης, ώστε να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, να δημιουργηθεί πολύτιμος δημοσιονομικός χώρος και να επιτυγχάνονται – χωρίς πρόσθετα μέτρα λιτότητας – πιο ρεαλιστικοί δημοσιονομικοί στόχοι.

Και αναφερόμαστε στην οικονομική ανάπτυξη, η οποία πέραν της μεγεθυντικής διαδικασίας, έχει και ποιοτικές διαστάσεις με στόχο τη βελτίωση των θεσμών, τη συμμετοχή στην παραγωγή και τη δικαιότερη διανομή του εισοδήματος.

Βασικοί άξονες του σχεδίου είναι:

1ος. Η αλλαγή του μίγματος δημοσιονομικής πολιτικής, με την ταυτόχρονη υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών.

Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο και ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι το μέγεθος της προσαρμογής και το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για τη βιωσιμότητά τους.

Και αυτό γιατί συγκριτικά στοιχεία μεταξύ χωρών δείχνουν ότι πολύ υψηλά πλεονάσματα είναι ανέφικτα για μακρές χρονικές περιόδους, ειδικά σε χώρες που βίωσαν βαθιά και παρατεταμένη ύφεση και έχουν υψηλό ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας.

Ενώ η δημοσιονομική προσαρμογή που στηρίζεται, κυρίως, στην αύξηση της φορολογίας νοικοκυριών και επιχειρήσεων, δεν οδηγεί σε διατηρήσιμα αποτελέσματα, επιβαρύνοντας υπέρμετρα την πραγματική οικονομία.

Απόδειξη;

Η Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την απώλεια εσόδων από την είσπραξη του ΦΠΑ, η οποία διογκώθηκε και ξεπέρασε τα 5 δισ. ευρώ το 2015.

Και ενώ προβλέπονταν πρόσθετα έσοδα ύψους 1 δισ. ευρώ, τελικά εισπράχθηκαν μόλις 200 εκατ. ευρώ.

Αντιθέτως, το 2014, όταν η τότε Κυβέρνηση μείωσε φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα αυξήθηκαν και η φορολογική συμμόρφωση βελτιώθηκε.

Δυστυχώς όμως, τα 2,5 τελευταία χρόνια, δεν ακολουθείται αυτή η οικονομική πολιτική.

Επιλογή της σημερινής Κυβέρνησης είναι η δημοσιονομική προσαρμογή να γίνεται από το σκέλος των εσόδων, με την περαιτέρω αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των πολιτών.

Επιλογή οικονομικά αναποτελεσματική και κοινωνικά άδικη, την οποία κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι και δανειστές.

Βασικός πυλώνας του σχεδίου της Νέας Δημοκρατίας είναι η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής.

Με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Αρχικά με τη χρήση ισοδυνάμων και στη συνέχεια με μια «ρήτρα μεταρρυθμίσεων».

Θα δεσμευθεί στην υλοποίηση ενός συνεκτικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων – εντός και εκτός του Προγράμματος – για μετά το 2018.

Σχέδιο που θα ενισχύει την ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, την πιο αποτελεσματική λειτουργία του Κράτους, την υλοποίηση αναπτυξιακών πολιτικών στον πρωτογενή τομέα, τον τουρισμό, τον ορυκτό πλούτο και τις υποδομές και, κυρίως, με την επένδυση στις νέες, ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, όπως είναι η παιδεία, η έρευνα και η καινοτομία.

Η επιτυχής υλοποίηση αυτού του προγράμματος θα οδηγήσει στην επίτευξη υψηλότερων ρυθμών ανάπτυξης από τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών.

Κάτι που θεωρείται εφικτό αφού, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, τα συμπληρωματικά οφέλη από τη ταυτόχρονη υλοποίηση δημοσιονομικής προσαρμογής και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων μπορούν να οδηγήσουν σε επιπρόσθετη αύξηση του ΑΕΠ μεταξύ 0,5% και 4%, ανάλογα με το μίγμα της δημοσιονομικής πολιτικής.

Αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγήσει στη σταδιακή μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά και σε βάθος τετραετίας, για την περαιτέρω μείωση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών.

Υπενθυμίζεται ότι το 2014, με αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα, η τότε Κυβέρνηση επέτυχε τη μείωση φορολογικών συντελεστών, κάτι που δεν προβλέπονταν στο 2ο Μνημόνιο.

2ος. Η ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, καθώς και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων, ώστε να γίνει καλύτερη διαχείριση του παθητικού και του ενεργητικού των πιστωτικών ιδρυμάτων.

3ος. Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Η χώρα χρειάζεται διεύρυνση της παραγωγής ανταγωνιστικών και διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και συνεχή βελτίωση της παραγωγικότητας όλων των συντελεστών παραγωγής, παραδοσιακών και νέων.

4ος. Η υλοποίηση, από τους δανειστές, το συντομότερο δυνατόν, ουσιαστικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους.

Ρεαλιστικές τεχνικές και ισοδύναμες λύσεις υπάρχουν.

Κυρίες και Κύριοι,

Ο συνδυασμός αυτών των πολιτικών μπορεί να οδηγήσει σε διατηρήσιμη ανάπτυξη, στη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης και στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.

Η υλοποίησή τους όμως απαιτεί μία άλλη μεταρρυθμιστική, σοβαρή, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση.

Αγαπητές Κυρίες, Αγαπητές Φίλες, Αγαπητές Συναγωνίστριες,

Θέλω να ευχαριστήσω τη Γραμματεία Γυναικείων Θεμάτων για την πρόσκληση που μου απηύθυνε και να την συγχαρώ για την πραγματοποίηση αυτής της υπέροχης εκδήλωσης.

Θέλω όμως κυρίως να ευχαριστήσω όλες εσάς, τόσο για τη σημερινή συμμετοχή σας, όσο και για τους μεγάλους, καθημερινούς, δύσκολους αγώνες σας για την Παράταξη.

Και σήμερα, όταν κάποιοι άλλοι αρμενίζουν ιδεολογικά και πολιτικά με «βάρκα την ελπίδα», εσείς, εμείς, όλοι μας, αισθανόμαστε δικαιωμένοι για τα πιστεύω μας, για τις αξίες μας, και για την διαχρονική προσφορά της Παράταξης στον τόπο.

Παράταξη που έχει χαράξει τους άξονες της στρατηγικής της χώρας, υπηρετεί, αδιαλείπτως, το πατριωτικό καθήκον, έχει υπάρξει πρωτοπόρος και αυθεντικός εκφραστής του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, έχει αποδείξει ότι μπορεί, σε κρίσιμες στιγμές για την πατρίδα, να εστιάζει στο σημαντικό και να υπηρετεί το πρωτεύον.

Αγαπητές Φίλες,

Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το 1974, η ελληνική κοινωνία εισήλθε σε μία περίοδο κατά την οποία ήταν αναγκαίες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές.

Αλλαγές προς την κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού με κοινωνική ευαισθησία.

Ήταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ο οποίος, με διορατικότητα, τόλμη και αποφασιστικότητα, σχεδίασε τη στρατηγική της χώρας και δρομολόγησε την εφαρμογή της.

Η χώρα μας απέκτησε δομές και θεσμούς μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Διευθέτησε σημαντικές πολιτικές εκκρεμότητες και αντιμετώπισε με επιτυχία κοινωνικά αιτήματα εκείνης της εποχής.

Ένα από τα μεγάλα ζητούμενα ήταν και η θέση της Ελληνίδας στην κοινωνία.

Ήταν, επί της ουσίας, οι διεκδικήσεις της για ισότητα, για ισονομία, για συμμετοχή.

Η παράταξή μας, η Νέα Δημοκρατία, ανταποκρίθηκε στις ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας.

Απέδειξε την ικανότητά της να απαντά στις απαιτήσεις των καιρών.

Απέδειξε την πραγματικά προοδευτική της στάση.

Αναγνώρισε, με το Σύνταγμα του 1975, την ισοτιμία ανδρών και γυναικών.

Επέτυχε μία πραγματική κοινωνική κατάκτηση.

Από τότε, στα χρόνια που πέρασαν, καταφέραμε πολλά.

Η γυναίκα δεν περιορίζεται, πλέον, μόνο στην οικογένεια.

Παραμένει μεν το κεντρικό πρόσωπο, το θεμέλιο, η ψυχή της οικογένειας.

Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Είναι σπουδαίο.

Γιατί η οικογένεια ήταν και είναι το βασικό κύτταρο της κοινωνίας.

Είναι θεσμός που αφορά την ίδια τη ζωή και την ποιότητά της.

Θεσμός, στον οποίο αναπτύσσονται θεμελιώδεις αξίες, όπως η συνεργασία, η κατανόηση, η αλληλεγγύη, η αγάπη.

Σήμερα όμως, η γυναίκα αποκτά ρόλους που παλιότερα φαίνονταν αδιανόητο να έχει.

Αναπτύσσει την προσωπικότητά της αυτόνομα.

Εργάζεται μέσα, αλλά και έξω από το σπίτι.

Αναλαμβάνει επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Διακρίνεται στο χώρο της επιστήμης, της έρευνας, της νέας γνώσης.

Συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα.

Αποκτά οικονομική αυτοτέλεια.

Μετέχει ενεργά στα κοινά.

Δυστυχώς όμως, παρά την μεγάλη πρόοδο που έχει συντελεστεί, η γυναίκα, στην πράξη, δεν έχει ακόμη κατακτήσει τη θέση που της αξίζει.

Η γυναικεία απασχόληση αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα: διαρκώς αυξανόμενη ανεργία, μισθολογικό χάσμα, «γυάλινο τοίχος», «γυάλινη οροφή».

Ενδεικτικά και μόνο, το ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες είναι αρκετά υψηλότερο έναντι αυτού των αντρών, μάλιστα στις νέες γυναίκες αυτό το ποσοστό αγγίζει το 50%.

Οι μακροχρόνια άνεργες γυναίκες είναι πολύ περισσότερες από τους άντρες.

Συνεπώς, αν και τα δύο φύλα βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες της οικονομικής κρίσης, για τις γυναίκες οι επιπτώσεις είναι μεγαλύτερες και πιο οδυνηρές.

Η θέση όμως της γυναίκας στην οικονομία και στον επιχειρηματικό κόσμο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αντιμετώπιση της πολύχρονης και πολύπλευρης κρίσης.

Η Βίβιαν Ρέντινγκ, πρώην επίτροπος της ΕΕ, αρμόδια για θέματα Δικαιοσύνης, Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και Ιθαγένειας, έχει τονίσει ότι:

«Αν η Ευρώπη έχει πραγματικά την πρόθεση να βγει από την κρίση και να γίνει μια ανταγωνιστική οικονομία, τότε πρέπει να κάνει καλύτερη χρήση των ταλέντων και των ικανοτήτων των γυναικών».

Ενώ πολύ πρόσφατα, οι ηγέτες των 20 μεγαλυτέρων χωρών του κόσμου, στη διακήρυξη της Συνόδου τους ανέφεραν ότι η ισότητα των φύλων αποτελεί προϋπόθεση για την αειφόρο και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη.

Όλα αυτά επιβεβαιώνονται και από την επιστήμη.

Όλο και περισσότερες έρευνες και μελέτες καταδεικνύουν ότι επιχειρήσεις με ισχυρή εκπροσώπηση γυναικών εμφανίζουν σημαντικά οφέλη, όπως αυξημένη αποδοτικότητα, αποτελεσματικότητα και ανταγωνιστικότητα, καθώς και καλύτερη εφαρμογή των κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης.

Ενώ οι γυναίκες έχουν καλύτερη αίσθηση και πρόβλεψη του κινδύνου, αξιολογούν και αξιοποιούν καλύτερα το ανθρώπινο δυναμικό της επιχείρησης, γνωρίζουν καλύτερα τις καταναλωτικές συνήθειες της κοινωνίας, έχουν σφαιρική και σφιχτή διαχείριση κυρίως σε περιόδους κρίσεων.

Συνεπώς, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι γυναίκες πρέπει να μετέχουν ενεργά, ίσα και ισότιμα στην παραγωγική διαδικασία.

Και προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται διεθνείς οργανισμοί και μεμονωμένες χώρες.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι αυτό το ζήτημα έχει απασχολήσει έντονα και την προεκλογική περίοδο στη Γερμανία.

Προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούμε και εμείς, εφαρμόζοντας πολιτικές:

  • Για την εξάλειψη των εμποδίων εισόδου των γυναικών στην αγορά εργασίας, με σκοπό την ισότιμη πρόσβαση ανδρών και γυναικών στην ιδιοκτησία, στην ποιοτική απασχόληση και στις χρηματοδοτικές υπηρεσίες.
  • Για την εξάλειψη των διακρίσεων στην απασχόληση σε βάρος των γυναικών, όπως είναι οι διαφορές αμοιβών μεταξύ γυναικών και ανδρών για ίση εργασία και εργασία ίσης αξίας, καθώς και οι άνισες ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης.
  • Για την προστασία των γυναικών από όλες τις μορφές βίας.
  • Για την παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης και κατάρτισης με σκοπό την αύξηση των ευκαιριών εισόδου στην αγορά εργασίας.
  • Για τη συνεχή κατάρτιση και ανάπτυξη του γυναικείου επιχειρείν.

 

Αγαπητές φίλες,

Για να ενισχυθεί όμως η γυναικεία απασχόληση, πρέπει να ενισχυθεί η ελληνική οικονομία.

Για να δημιουργηθούν νέες, ποιοτικότερες θέσεις απασχόλησης και για τις γυναίκες, πρέπει να υπάρχει βιώσιμη, διατηρήσιμη ανάπτυξη της οικονομίας.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν, όπως ορθώς είπε ο κ. Τσίπρας, «να μην κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα».

Και όμως, αυτή την πραγματικότητα ο ίδιος, εδώ, στη Θεσσαλονίκη, αγνόησε.

Δεν έδωσε καμία απάντηση στα πιεστικά ερωτήματα των πολιτών, που απορρέουν από αυτή τη δυσάρεστη πραγματικότητα.

Δεν είπε τίποτα για τα 100 δισ. ευρώ «εθνικό κόστος» που φόρτωσε στους πολίτες, για τους νέους φόρους, για τις περικοπές στις συντάξεις, για τη μείωση του αφορολόγητου, για τις εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές, για τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις, για τα capital controls, για την πιστωτική ασφυξία, για τις ομαδικές απολύσεις, για τη γενιά των 360 ευρώ, για τα τεράστια χρέη του Κράτους προς τους ιδιώτες, για την κατάργηση κοινωνικών επιδομάτων, για την υστέρηση των κοινωνικών δαπανών.

Αυτή όμως την οδυνηρή πραγματικότητα βιώνουν οι πολίτες.

Πολίτες των οποίων το διαθέσιμο εισόδημα φθίνει. Και θα συνεχίσει να φθίνει.

Με αποτέλεσμα οι «ωρολογιακές βόμβες» στα θεμέλια της οικονομίας να διογκώνονται.

Αυτό είναι το επώδυνο αποτέλεσμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Ο Πρωθυπουργός όμως, όχι μόνο αγνόησε την πραγματικότητα, αλλά προσπάθησε να παρουσιάσει μια άλλη, εικονική πραγματικότητα, ως γνήσιος και σταθερός οπαδός της ρήσης πως «όταν η πραγματικότητα δεν σέβεται τις επιθυμίες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».

1ον. Μίλησε για δείκτες της οικονομίας οι οποίοι βελτιώνονται.

Όταν, η οποία μικρή βελτίωση παρουσιάζεται σε κάποιους μακροοικονομικούς δείκτες, είναι σε σύγκριση με το χειρότερο σημείο στο οποίο η οικονομία κατρακύλησε επί ημερών της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η χώρα, όμως, δυστυχώς, δεν έχει ακόμη φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

2ον. Μίλησε για υπερκάλυψη των στόχων.

Όταν οι κατασχέσεις «καλπάζουν», το ιδιωτικό ληξιπρόθεσμο χρέος προς τις εφορίες, τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες και κρίσιμους δημόσιους φορείς διογκώνεται, ενώ η «εσωτερική στάση πληρωμών» διευρύνεται.

 

3ον. Μίλησε για βελτίωση του επενδυτικού κλίματος και για μεγάλο αριθμό νέων επενδύσεων.

Όταν ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου έχει συρρικνωθεί, οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων έχουν μειωθεί, η φορολογία έχει αυξηθεί, οι ασφαλιστικές εισφορές έχουν διογκωθεί, η πιστωτική συρρίκνωση συνεχίζεται, το κράτος δεν πληρώνει τις οφειλές του, η αξιοποίηση του ΕΣΠΑ είναι χαμηλή και αργή, διαρθρωτικές αλλαγές που βελτιώνουν το επιχειρηματικό κλίμα δεν υλοποιούνται, εμβληματικές αποκρατικοποιήσεις καρκινοβατούν, νέα εμπόδια ανακύπτουν στην υλοποίηση επενδυτικών σχεδίων.

Η υπόθεση των Σκουριών είναι απόδειξη αυτών των συνεχών, συνεχιζόμενων κυβερνητικών εμποδίων.

Εμπόδια που τραυματίζουν την εικόνα της χώρας και δημιουργούν εξαιρετικά αρνητικό κλίμα στους επενδυτές.

Για το λόγο αυτό καλούμε την Κυβέρνηση να μεταβάλει τη στάση της.

Και να σταματήσει να μετακυλύει, συνεχώς, τις ευθύνες της στην Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Γιατί αλήθεια, η Νέα Δημοκρατία φταίει για τις πολύχρονες καθυστερήσεις στις τεχνικές άδειες;

Η Νέα Δημοκρατία φταίει που η Κυβέρνηση αγνοεί τις συνεχείς, διαδοχικές επιστολές της εταιρείας;

Η Νέα Δημοκρατία φταίει που η Κυβέρνηση έχει απειλήσει, από το Δεκέμβριο, με προσφυγή στη διαιτησία, χωρίς να έχει αναφέρει το λόγο;

Η Νέα Δημοκρατία φταίει που δεν λαμβάνονται υπόψη οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης, αποφάσεις που πρέπει να γίνονται σεβαστές και νόμοι που πρέπει να τηρούνται, από όλους, πολιτεία και επιχειρήσεις;

Η Νέα Δημοκρατία φταίει για τις καθυστερήσεις και τα εμπόδια στο Ελληνικό, στην Κασσιόπη, στην Αφάντου, στον Καφηρέα;

Είναι προφανές ότι την αποκλειστική ευθύνη την φέρουν οι ιδεοληψίες, οι εσωκομματικές διευθετήσεις και η ανικανότητα της σημερινής Κυβέρνησης.

ΣΥΡΙΖΑ και επενδύσεις είναι έννοιες ασύμβατες.

Αγαπητές Φίλες,

Επομένως, όσο και να προσπαθεί ο κ. Τσίπρας να αγνοήσει την πραγματικότητα ή να παρουσιάσει μια άλλη, εικονική πραγματικότητα, η αλήθεια είναι μία:

Η Κυβέρνηση «σέρνει» την ελληνική οικονομία και δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Συνεπώς, στόχος της επόμενης Κυβέρνησης, της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, θα είναι η φυγή προς τα εμπρός, με την επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης.

Και αναφερόμαστε στην οικονομική ανάπτυξη, όχι απλώς στη μεγέθυνση της οικονομίας.

Ανάπτυξη που περιλαμβάνει την οικονομική μεγέθυνση, έχει όμως και ποιοτικές διαστάσεις, με στόχο τη βελτίωση της ευημερίας των πολιτών, μέσω της ενίσχυσης των θεσμών, της συμμετοχής στην παραγωγή, της δικαιότερης διανομής του εισοδήματος.

Στην κατεύθυνση αυτή απαιτείται η υλοποίηση μιας συγκροτημένης, συνεκτικής στρατηγικής, που θα περικλείει πραγματικά προοδευτικές, ρεαλιστικές πολιτικές, βασισμένες σε 4 άξονες:

1ος Άξονας: Η αλλαγή του μίγματος δημοσιονομικής πολιτικής, μέσα από τη στοχευμένη  μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την χρήση ισοδυνάμων αξιολογώντας την αποτελεσματικότητα των δαπανών, με την ένταξη «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της, με την συμφωνία σε πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.

Είναι εφικτό; Ναι, είναι. Το κάναμε και το 2014!

2ος Άξονας: Η υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και αποκρατικοποιήσεων, που θα βελτιώσουν τη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

3ος Άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και με τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

4ος Άξονας: Η υιοθέτηση ενός στρατηγικού σχεδίου για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Με την προώθηση της παραγωγικότητας και την αναβάθμιση της αλυσίδας αξίας.

Με στόχο μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων στην πρωτογενή παραγωγή, στη μεταποίηση και στις υπηρεσίες.

Βασικός πυλώνας του σχεδίου πρέπει να είναι η επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο μέσω της διαμόρφωσης ενός ποιοτικού, ανοικτού, εξωστρεφούς, διεθνοποιημένου συστήματος εκπαίδευσης, κατάρτισης και δια βίου μάθησης και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας, το οποίο να είναι εναρμονισμένο με την καινοτομία, τις νέες τεχνολογίες και την επιχειρηματικότητα.

Αγαπητές Φίλες,

Η ανταπόκριση σ’ αυτές τις ανάγκες απαιτεί, πρωτίστως, στιβαρή και αποφασισμένη πολιτική ηγεσία, βούληση, σχέδιο, σοβαρότητα και αξιοπιστία.

Η Κυβέρνηση τα στοιχεία αυτά ούτε τα διαθέτει ούτε είναι ικανή να τα διαμορφώσει.

Για το λόγο αυτό απαιτείται πολιτική αλλαγή.

Η Νέα Δημοκρατία καλείται και πάλι να αναλάβει το βάρος.

Και θα το πράξει, όπως άλλωστε το έπραξε 6 φορές μεταπολιτευτικά, υπηρετώντας, αδιαλείπτως, το πατριωτικό της καθήκον.

Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία, η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη, με Πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κάνοντας τις αναγκαίες θεσμικές, δομικές και λειτουργικές βελτιώσεις, θα ανταποκριθεί, και πάλι, στο χρέος της.

Γιατί οι Έλληνες αξίζουμε καλύτερα.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η επιστήμη από παλαιά, αλλά συστηματικά μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει τεκμηριώσει ότι η ισχύς κάθε κράτους επηρεάζεται κυρίως από την ποσότητα και πρωτίστως από την ποιότητα, του ανθρώπινου κεφαλαίου, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης και της καινοτομίας.

Ο κύριος θεσμικός μηχανισμός παραγωγής, συσσώρευσης και διάχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου είναι η εκπαίδευση.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση παίζει κομβικό ρόλο στις κοινωνίες και στις οικονομίες της γνώσης.

Οι διαχρονικές εξελίξεις βεβαιώνουν ότι χώρες οι οποίες έλαβαν σοβαρά υπόψη, σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής, τις υποδείξεις της επιστήμης, ενισχύουν διαρκώς τη θέση τους στο όλο και πιο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον.

Στη χώρα μας, στα πεδία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, της έρευνας και της καινοτομίας, έχουν γίνει, κατά περιόδους, βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Έχουν διαμορφωθεί νησίδες ποιότητας και αριστείας.

Όμως εξακολουθούν τα κρίσιμης σημασίας αυτά πεδία να παρουσιάζουν εκτεταμένες αναχρονιστικές αγκυλώσεις, υπό την επήρεια ιδεοληψιών και λόγω μη αναγνώρισης των διεθνών εξελίξεων.

Στην παρούσα φάση, υπάρχει ανάγκη για θεσμικές παρεμβάσεις στρατηγικής φύσεως.

Αντί αυτού, η νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης είναι πολύ φτωχή.

Εστιάζει, κυρίως, σε εσωτερικές διευθετήσεις, μεταξύ ομάδων επιρροής.

Δεν βρίσκεται σε αντιστοίχηση προς τις ανάγκες των πεδίων και της δυναμικής των καιρών.

Δεν προωθεί αποτελεσματικά το μακροχρόνιο συμφέρον της χώρας, της οικονομίας και των πολιτών.

Είναι, τελικά, μια εσωστρεφής παρέμβαση.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η μείζον πρόκληση για τα εν λόγω δύο συμπληρωματικά συστήματα είναι η διασφάλιση της συνεχούς βελτίωσης της ποιότητας, μιας και η ποσοτική διάσταση στο πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχει, εν πολλοίς, αντιμετωπισθεί.

Επ’ αυτού, η νομοθετική πρωτοβουλία δεν συνεχίζει, με γοργά βήματα, αυτά που έγιναν τα τελευταία δώδεκα χρόνια.

  • Δεν προωθεί την αξιολόγηση των ιδρυμάτων και των συνιστωσών τους και δεν τη συνδέει με ένα ποσοστό της δημόσιας χρηματοδότησης.
  • Δεν προωθεί την εξωστρέφεια και τη διεθνοποίηση. Δεν κινητροδοτεί τα ΑΕΙ για να κινηθούν εξωστρεφώς στο ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Αντ’ αυτού τα υποχρεώνει, π.χ. για την εκπαίδευση φοιτητών από άλλες χώρες, σε προπτυχιακό επίπεδο, να συνεργασθούν με το Διεθνές Πανεπιστήμιο.

Τριτοβάθμιο Ίδρυμα βέβαια το οποίο η παράταξή μας ίδρυσε και συγκρότησε την περίοδο 2005-2007, και το οποίο ανταποκρίνεται, σε υψηλό βαθμό, στην αποστολή του.

Υποστηρίζω την ανάπτυξη συνεργασιών μεταξύ των ανώτατων ιδρυμάτων και των ερευνητικών κέντρων προς τις κατευθύνσεις που προανέφερα, χωρίς δαιδαλώδεις καταναγκασμούς και εν τέλει με αξιολόγηση των αποτελεσμάτων τους.

Επίσης, έχουμε ξεχάσει, κόντρα σε ότι κάνουν άλλες χώρες, τα μη κρατικά πανεπιστήμια μετά την μη στήριξη της συνταγματικής μεταρρύθμισης του 2006-2008.

Τι θα γίνει με αυτή την εκκρεμότητα;

Θα συνεχίσουμε το στρουθοκαμηλισμό;

  • Επίσης, το Σχέδιο Νόμου δεν προωθεί ένα πιο σύγχρονο σύστημα αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ και των Κέντρων Έρευνας και Καινοτομίας.

Αντιθέτως, ενδεικτικά, εισάγει ένα ασφυκτικό, υπέρμετρα περιοριστικό και γραφειοκρατικό πλαίσιο για τα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Ενώ εισάγει και πολλαπλές εστίες εξουσίας και εξαρτήσεις.

Η νομοθετική πρωτοβουλία θα έπρεπε να περιορίζει τον σφικτό κρατικό εναγκαλισμό και να δίνει περισσότερη αυτονομία, με συνοδό βεβαίως την πληρέστερη αξιολόγηση.

Ως προς την δημόσια χρηματοδότηση, επειδή σε κάθε οικονομία οι πόροι είναι περιορισμένοι, και όταν αυτοί επενδύονται πρέπει να έχουν υψηλή αποδοτικότητα, απαιτείται να αλλάξουμε το δόγμα.

Από το «περισσότερα χρήματα» να περάσουμε, συνειδητά, στο δόγμα: «περισσότερα χρήματα ναι, αλλά με πολύ περισσότερο και αξιολογούμενο έργο». Αρκετά με τις αόριστες και ατεκμηρίωτες ιδεοληψίες.

Μόνο τότε οι κρίσιμοι αυτοί τομείς θα αποδώσουν περισσότερο ως επενδύσεις και θα συμβάλλουν ακόμη περισσότερο στη βιώσιμη ανάπτυξη και την ευημερία.

  • Ακόμη, το Σχέδιο Νόμου δεν προωθεί, γενναία, τη σύνδεση τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έρευνας και καινοτομίας και οικονομίας.

  • Τέλος, θεωρώ πρόβλημα για την κοινωνία, το πολιτικό και το ακαδημαϊκό σύστημα το γεγονός ότι 43 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, συζητούμε ακόμη θέμα ασύλου και ακαδημαϊκών ελευθεριών.

Δεν μπορεί αενάως να κυνηγούμε την ουρά μας.

Δεν μπορεί η Κυβέρνηση να επαναφέρει παθογένειες και στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Το θέμα έπρεπε να έχει κλείσει για όλους μας, χθες.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η πατρίδα μας, για να έχει προοπτική στο νέο παγκόσμιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, οφείλει να μαθαίνει εγκαίρως από την επιστήμη και τη ζωή.

Αν έτσι συμβεί, οφείλουμε να αναδείξουμε, έμπρακτα, ως προτεραιότητα την επένδυση στη γνώση, όχι μόνο με την αύξηση των δαπανών που αποτελεί όμως από μόνη της ελλειμματική προσέγγιση, αλλά με την ανάπτυξη ενός ποιοτικού, ανοικτού, εξωστρεφούς, διεθνοποιημένου συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας και καινοτομίας, προσαρμοσμένο στην ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα.

Οφείλουμε, στη Βουλή, να διατυπώσουμε, ρητά, έναν εθνικό στρατηγικό στόχο:

Μέχρι το 2025, 2 τουλάχιστον ελληνικά Πανεπιστήμια να είναι στα 100 καλύτερα και τουλάχιστον 10 στα 1.000 καλύτερα του κόσμου.

Με βάση τις κατατάξεις διεθνών φορέων, γνωρίζοντας βεβαίως τη σχετική αξία αυτών των κατατάξεων.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Δυστυχώς, με το υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου της Κυβέρνησης δεν γίνονται ουσιαστικά βήματα προς τα εμπρός.

Και με δεδομένο ότι οι άλλες χώρες προχωρούν γρήγορα, εμείς ουσιαστικά μένουμε πίσω.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συζητούμε σήμερα Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών για την προσαρμογή της Ελληνικής νομοθεσίας σε ευρωπαϊκή οδηγία.

Είναι όμως πάγια τακτική της Κυβέρνησης, στα νομοσχέδια να ενσωματώνει πολλές άλλες, άσχετες, σημαντικές, «φωτογραφικές» διατάξεις.

Στο παρόν νομοσχέδιο, μόλις 10 από τα 52 άρθρα του σχετίζονται με τον πυρήνα του.

Ανάμεσα στα 42 άσχετα άρθρα, υπάρχουν ορισμένες διατάξεις που ρυθμίζουν θέματα, κυρίως μισθολογικά, φορέων του Δημοσίου.

Δίνονται νέα επιδόματα, αυξάνονται υπάρχοντα επιδόματα, χορηγούνται υπερωρίες, αναλαμβάνονται υποχρεώσεις χωρίς τις σχετικές αποφάσεις, συστήνονται νέες θέσεις, πραγματοποιούνται πληρωμές απλώς με απόφαση αρμόδιου Υπουργού.

Με αποτέλεσμα, τελικά, να αυξάνεται η μισθολογική δαπάνη, όταν οι δαπάνες για κοινωνικές παροχές μειώνονται, όπως ανέδειξαν πρόσφατα και τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Αποδεικνύοντας έτσι, για ακόμη μία φορά, ότι τα «αριστερά πρόσημα» είναι απλά ένας μύθος.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Στο σχέδιο νόμου όμως περικλείονται και θετικές διατάξεις.

Κάποιες διορθώνουν πρόσφατα κυβερνητικά σφάλματα.

Κάποιες άλλες εδράζονται σε νόμους, το περιεχόμενο των οποίων, η σημερινή Κυβερνητική πλειοψηφία, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.

Συγκεκριμένα:

  • Υιοθετείται και επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ κρατών-μελών, το οποίο υιοθετήθηκε με το Νόμο 4170/2013, και το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Εμπλουτίζεται το θεσμικό πλαίσιο για τις περιουσίες, τις δωρεές και τις κληρονομιές υπέρ του Δημοσίου, το οποίο διαμορφώθηκε με το Νόμο 4182/2013, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Ενισχύεται το θεσμικό πλαίσιο για τη δημοσιονομική πειθαρχία, το οποίο διαμορφώθηκε με το Νόμο 4270/2014, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Ενισχύεται το μητρώο δημοσιονομικών ελεγκτών, που θεσμοθετήθηκε με το Νόμο 4151/2013, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.

Υπενθυμίζεται ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση, την περίοδο 2012-2014, προχώρησε σε σημαντικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση της δημοσιονομικής εξυγίανσης, προσαρμογής και πειθαρχίας.

Παρεμβάσεις όπως είναι:

  • Η επικαιροποίηση και βελτίωση του συστήματος δημοσιονομικών ελέγχων.
  • Η ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών για τη διαχείριση των δημοσίων πόρων.
  • Η ενεργοποίηση μηχανισμών παρακολούθησης και επιβολής κυρώσεων σε ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ.
  • Η εδραίωση της τακτικής και έγκυρης ενημέρωσης σχετικά με την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού.
  • Η εφαρμογή διαδικασίας αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου.
  • Η σύσταση τμημάτων εσωτερικού ελέγχου σε όλα τα Υπουργεία και στις αποκεντρωμένες διοικήσεις της χώρας.
  • Η περαιτέρω θεσμική θωράκιση της καταπολέμησης της απάτης.
  • Η αναβάθμιση του ρόλου του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.
  • Η θέσπιση ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου.

Συμπερασματικά, 4 Νόμοι που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, σήμερα τους υιοθετεί, τους ενισχύει και τους εμπλουτίζει.

Αποδεικνύεται έτσι, για ακόμη μία φορά, ότι οι ψευδαισθήσεις, οι αυταπάτες και τα ψέματα έχουν «κοντά ποδάρια».

Όπως «κοντά ποδάρια» έχουν και οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης για την έξοδο στις αγορές, με 3 χρόνια καθυστέρησης.

Και αφού, στο μεσοδιάστημα, η χώρα φορτώθηκε δύο αχρείαστα μνημόνια και οι πολίτες 14,5 δισ. ευρώ νέα μέτρα λιτότητας, εξαιτίας της ανικανότητας και ανευθυνότητάς της.

Η Κυβέρνηση όμως πέτυχε το στόχο της;

1ον. Άντλησε συνολικά 3 δισ. ευρώ, όσα και τον Απρίλιο του 2014. Μόνο που τότε όλο το ποσό αφορούσε νέα έκδοση, ενώ σήμερα «νέο χρήμα» είναι μόλις το 1,4 δισ. ευρώ.

2ον. Προσφέρθηκαν 6,5 δισ. ευρώ, όταν, τον Απρίλιο του 2014, είχε προσφερθεί τριπλάσιο ποσό.

3ον. Η εξαγορά του ομολόγου του 2014 έγινε σε τιμή αρκετά υψηλότερη της ονομαστικής αξίας, επιδοτώντας το νέο επιτόκιο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το πραγματικό κόστος δανεισμού, και να διαμορφώνεται ουσιαστικά στο επίπεδο του 2014.

4ον. Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από το κόστος με το οποίο δανείζεται η χώρα μέσω των δόσεων του Μνημονίου. Υπενθυμίζεται ότι η Κυβέρνηση, εξαιτίας της μεγάλης καθυστέρησης στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, δεν έχει αντλήσει περίπου 15 δισ. ευρώ από τη δανειακή σύμβαση, με επιτόκιο περίπου στο 1%.

5ον. Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από αυτό που δικαιολογεί το διεθνές οικονομικό περιβάλλον και το σημερινό κόστος δανεισμού άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τα spreads της Ελλάδας από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία, έχουν διευρυνθεί σε σχέση με το 2014, αφού τα ελληνικά ομόλογα δεν ακολούθησαν τα ευρωπαϊκά στη μείωση των αποδόσεων.

6ον. Αν υπήρχε θετική αξιολόγηση από τους θεσμούς για τη βιωσιμότητα του χρέους και η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, οι όροι θα ήταν καλύτεροι. Δυστυχώς, όλα αυτά δεν έχουν γίνει, με αποκλειστική ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης.

Συμπερασματικά, είναι θετικό το γεγονός ότι η χώρα βγήκε στις αγορές και αποκαταστάθηκε κάποια κανονικότητα.

Σε καμία περίπτωση όμως, όπως ανέδειξα, η έκδοση δεν είναι για πανηγύρια.

Και σε κάθε περίπτωση, η έξοδος στις αγορές πρέπει να αποτελεί βήμα μιας δομημένης στρατηγικής, να γίνεται με ασφάλεια και διαχρονική συνέχεια και να μην είναι μια ευκαιριακή κίνηση για λόγους επικοινωνιακούς και κομματικούς.

 

Κυρίες και Κύριοι,

Η χώρα, τα τελευταία 2,5 χρόνια, έχασε πολύτιμο χρόνο και πόρους.

Η οικονομία επέστρεψε, και πάλι, στην ύφεση.

Η ανταγωνιστικότητά της επιδεινώθηκε.

Κεφαλαιακοί περιορισμοί επιβλήθηκαν.

Οι οφειλές του Δημοσίου διογκώθηκαν.

Νέα μνημόνια υπεγράφησαν.

Το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε.

Ο Επικεφαλής του ESM ανέδειξε, πρόσφατα, τα σημάδια ανάκαμψης του 2014.

Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Και σήμερα προσπαθεί, με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας, να φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

Και ακόμη δεν τα έχει καταφέρει.

Τουλάχιστον η αξιολόγηση του προγράμματος, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση, έκλεισε.

Έκλεισε βέβαια με τεράστιο κόστος για τους πολίτες, με ασάφειες και αβεβαιότητες.

1ον. Επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 5,1 δισ. ευρώ μέχρι το 2022.

Μέτρα όπως είναι η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, η μείωση του αφορολόγητου, η μείωση των συντάξεων.

Μέτρα που δεν προβλέπονταν στο 3ο Μνημόνιο.

2ον. Συμφωνήθηκε η επίτευξη υψηλών, επώδυνων και αντιαναπτυξιακών πρωτογενών πλεονασμάτων για μία πενταετία.

Η διατήρηση μάλιστα μεγάλων πλεονασμάτων μετά το 2022, χωρίς υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, όπως προβλέπει επί του παρόντος η συμφωνία, οδηγεί σε διαρκή λιτότητα.

3ον. Το ύψος της δόσης είναι πολύ χαμηλότερο των αναγκών της οικονομίας και των προβλέψεων της συμφωνίας.

Μόλις 1,6 δισ. ευρώ αυτής, και μάλιστα τμηματικά, θα περισσέψουν για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Όταν αυτές ξεπερνούν σήμερα τα 5 δισ. ευρώ.

Αντί συνεπώς οι ανάγκες της χώρας να καλύπτονται, κυρίως, από τις δόσεις, καλύπτονται από τα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτυγχάνονται με τις θυσίες των πολιτών.

4ον. Ξεκάθαρη λύση για το χρέος, όπως όλοι επιθυμούσαμε, δεν υπήρξε.

Όλα παραπέμπονται για το μέλλον: τα όποια μεσοπρόθεσμα μέτρα θα ληφθούν μετά τη λήξη του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα υλοποιεί πλήρως τις δεσμεύσεις της και στο βαθμό που αυτό καταστεί, τότε, αναγκαίο από τους θεσμούς.

5ον. Δεν φαίνεται, στον άμεσο χρονικό ορίζοντα, διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Ένταξη που θα έπρεπε να είχε γίνει από το Μάρτιο του 2015.

6ον. Η ρήτρα ανάπτυξης αποτελεί ουσιαστικά «αντικίνητρο ανάπτυξης».

Και αυτό γιατί όσο περισσότερο αυξάνεται το εθνικό εισόδημα, το μέρισμα της ανάπτυξης δεν θα πηγαίνει στους πολίτες, αλλά για την απομείωση του χρέους.

Κυρίες και Κύριοι,

Εκ του αποτελέσματος, η σημερινή Κυβέρνηση δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Διαρκώς καθυστερεί, για να «γλυκάνει» στο εσωτερικό τις υποχωρήσεις της στο εξωτερικό.

Απαιτείται μια άλλη οικονομική πολιτική, με βασικούς άξονες:

1ος. Η υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών που θα πείσουν ότι επανέρχεται και διατηρείται η αναπτυξιακή δυναμική του 2014.

2ος. Η αλλαγή του μίγματος της δημοσιονομικής πολιτικής, με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την διασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας σε όλο το εύρος της Γενικής Κυβέρνησης, με την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των δαπανών και με την ένταξη «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της.

3ος. Η ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, με την σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

4ος. Η δρομολόγηση συμφωνίας σε πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους, για την περίοδο μετά τη λήξη του 3ου Μνημονίου το 2018, η επίτευξη των οποίων θα εδράζεται σε υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης.

5ος. Η υλοποίηση, από τους δανειστές, το συντομότερο δυνατόν, ουσιαστικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους.

6ος. Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Με την μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, όπως είναι η εκπαίδευση, η έρευνα και η καινοτομία.

Η υλοποίηση όμως αυτής της πολιτικής απαιτεί μία μεταρρυθμιστική, σοβαρή, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση.

Και η σημερινή Κυβέρνηση αυτά δεν τα διαθέτει.

Ούτε μπορεί να τα αποκτήσει.