Tags Posts tagged with "Μηχανισμός Στήριξης"

Μηχανισμός Στήριξης

Αξιότιμοι Ευρωβουλευτές,

Θα ήθελα να σας καλωσορίσω στην Ελλάδα.

Εύχομαι, οι επαφές σας να είναι χρήσιμες και παραγωγικές.

Κυρίες και Κύριοι,

Η χώρα, τα τελευταία 2,5 χρόνια, έχασε πολύτιμο χρόνο και πόρους.

Πλούτος εξανεμίσθηκε.

Η οικονομία επέστρεψε, και πάλι, στην ύφεση.

Η ανταγωνιστικότητά της επιδεινώθηκε.

Κεφαλαιακοί περιορισμοί επιβλήθηκαν.

Οι οφειλές του Δημοσίου διογκώθηκαν.

Νέα μνημόνια υπεγράφησαν.

Νέα δημοσιονομικά μέτρα ελήφθησαν.

Το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε.

Ο Επικεφαλής του ESM, πρόσφατα, ανέδειξε τα σημάδια ανάκαμψης του 2014.

Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι η χώρα, τότε, επέστρεψε σε θετικούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, η ανεργία μειώθηκε και η χώρα προσέφυγε στις διεθνείς αγορές, όλα αυτά για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης.

Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Και σήμερα προσπαθεί, με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας, να φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

Και ακόμη δεν τα έχει καταφέρει.

Κυρίες και Κύριοι,

Τουλάχιστον η αξιολόγηση του προγράμματος, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση, έκλεισε.

Έκλεισε βέβαια με τεράστιο κόστος για τους πολίτες, με αρκετές ασάφειες, αβεβαιότητες και παραπομπές στο μέλλον.

Συγκεκριμένα:

1ον. Επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 5,1 δισ. ευρώ, μέχρι το 2022.

Μέτρα που δεν προβλέπονταν στο 3ο Μνημόνιο.

Μέτρα που ανεβάζουν τον συνολικό λογαριασμό της σημερινής διακυβέρνησης στα 14,5 δισ. ευρώ, υψηλότερος από το προηγούμενο Μνημόνιο.

Μέτρα που πλήττουν, κυρίως, τους οικονομικά ασθενέστερους.

2ον. Συμφωνήθηκε η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 3,5% του ΑΕΠ για μία πενταετία.

Η διατήρηση όμως τέτοιων πλεονασμάτων για μακρά περίοδο, είναι εξαιρετικά επώδυνη και αντιαναπτυξιακή.

Ενώ η επίτευξη μεγάλων πλεονασμάτων μετά το 2022, χωρίς υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, όπως προβλέπει επί του παρόντος η συμφωνία, οδηγεί σε διαρκή λιτότητα.

3ον. Το ύψος της δόσης είναι πολύ χαμηλότερο των αναγκών της οικονομίας και των προβλέψεων της συμφωνίας.

Με βάση τον χρηματοδοτικό προγραμματισμό του 3ου Μνημονίου, μέχρι το τέλος Ιουνίου, η χώρα θα έπρεπε να είχε λάβει χρηματοδότηση ύψους 22,9 δισ. ευρώ.

Αντί αυτού, λαμβάνει δόση 8,5 δισ. ευρώ.

Και μάλιστα, μόλις 1,6 δισ. ευρώ από αυτά θα μείνουν για την κάλυψη εσωτερικών αναγκών.

Όταν μόνο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου ξεπερνούν τα 5 δισ. ευρώ.

Αντί συνεπώς οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας να καλύπτονται, κυρίως, από τις προβλεπόμενες δόσεις του δανείου, καλύπτονται από τα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτυγχάνονται με τις θυσίες των πολιτών.

 

4ον. Ξεκάθαρη λύση για το χρέος, όπως όλοι επιθυμούσαμε, δεν υπήρξε.

Όλα παραπέμπονται για το μέλλον: τα όποια μεσοπρόθεσμα μέτρα θα ληφθούν μετά τη λήξη του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα υλοποιεί πλήρως τις δεσμεύσεις της και στο βαθμό που αυτό καταστεί, τότε, αναγκαίο από τους θεσμούς.

5ον. Δεν φαίνεται, στον άμεσο χρονικό ορίζοντα, διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Ένταξη, που θα έπρεπε να είχε γίνει από το Μάρτιο του 2015.

Όπως ανέφερε ο Πρόεδρος της ΕΚΤ, εξακολουθούν να υφίστανται σοβαροί προβληματισμοί σχετικά με τη βιωσιμότητα του χρέους.

Υπενθυμίζεται ότι το ΔΝΤ, στην Έκθεση της 26ης Ιουνίου 2015, υποστήριζε ότι «τον Μάϊο του 2014, το Ελληνικό δημόσιο χρέος αξιολογήθηκε ότι επιστρέφει σε ένα μονοπάτι βιωσιμότητας».

Το τι έγινε από τότε και το πόσο επιβαρύνθηκε η βιωσιμότητα του χρέους, κυρίως κατά το 1ο εξάμηνο του 2015, όλοι το γνωρίζουμε.

 

6ον. Η ρήτρα ανάπτυξης αποτελεί ουσιαστικά «αντικίνητρο ανάπτυξης».

Και αυτό γιατί όσο περισσότερο αυξάνεται το εθνικό εισόδημα, το μέρισμα της ανάπτυξης δεν θα πηγαίνει στους πολίτες, αλλά για την απομείωση του χρέους.

Κύριες και Κύριοι,

Η ΝΔ εκτιμά ότι η χώρα μας μπορεί να βαδίσει πιο αποτελεσματικά, αν εφαρμοσθεί μια άλλου μίγματος και προτεραιοτήτων συνεκτική οικονομική πολιτική:

  • Με την εμπροσθοβαρή υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και αποκρατικοποιήσεων.
  • Με την αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, στην κατεύθυνση στοχευμένων μειώσεων φορολογικών συντελεστών, και την δρομολόγηση ρεαλιστικότερων δημοσιονομικών στόχων.
  • Με την ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, με την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, με την αντιμετώπιση του προβλήματος των «κόκκινων δανείων».
  • Με την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Ενισχυτικά αυτής της προσπάθειας, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μπορούν να λειτουργήσουν:

  • Ο καλύτερος συντονισμός των δημοσιονομικών πολιτικών, λαμβάνοντας υπόψη τον κύκλο της οικονομίας.
  • Η διασφάλιση μιας «ισορροπίας» μεταξύ των πολιτικών δημοσιονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης.
  • Η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και η προώθηση της ένωσης των κεφαλαιαγορών.

Εμείς, αυτή την πολιτική είμαστε αποφασισμένοι να την εφαρμόσουμε με αξιοπιστία, σοβαρότητα και σε δημιουργική συνεννόηση με τους εταίρους μας.

Για να «χτίσουμε» όλοι μαζί, ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Κ. Σταϊκούρα, η Κυβέρνηση τελικά στο Eurogroup πέρασε κάτω από τον πήχη όπως υποστηρίζει το κόμμα σας;

Η απόφαση αυτό δείχνει.

Το ύψος της δόσης είναι πολύ χαμηλότερο των αναγκών της οικονομίας και των προβλέψεων της συμφωνίας. Αυτή χορηγείται με το σταγονόμετρο, ενώ μόλις 1,6 δισ. ευρώ, και μάλιστα σε υποδόσεις, θα μείνουν εντός χώρας για την κάλυψη εσωτερικών αναγκών.

Επίσης, παρά το γεγονός ότι η Κυβέρνηση ψήφισε ένα επώδυνο 4ο Μνημόνιο, με πρόσθετα μέτρα λιτότητας και υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2022, δεν πήρε κάποια ουσιαστική ρύθμιση του χρέους. Όλα παραπέμπονται στο μέλλον, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, ασαφείς μηχανισμούς και στο βαθμό που αυτό καταστεί αναγκαίο. Η διατύπωση μάλιστα των όποιων δυνητικών μεσοπρόθεσμων παρεμβάσεων παραμένει η ίδια με την απόφαση του Eurogroup του Μαϊου του 2016. Κάτι που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ στους επόμενους μήνες.

Συνεπώς, η δέσμευση της Κυβέρνησης ότι όλα (δηλαδή αξιολόγηση, ρύθμιση χρέους και ποσοτική χαλάρωση) θα έκλειναν ταυτόχρονα, δεν επετεύχθη.

Συνολική συμφωνία δεν υπήρξε.

Πήρε πολλές υποσχέσεις, αλλά καθαρή λύση για το χρέος, όπως όλοι επιθυμούσαμε, δεν προέκυψε.

Σε ότι αφορά τη ρήτρα ανάπτυξης, αντί το μέρισμα αυτής να κατευθυνθεί στην ελληνική κοινωνία, θα πηγαίνει για την αποπληρωμή του χρέους.

Η θριαμοβολογία δε της Κυβέρνησης, ότι υπήρξε για «πρώτη φορά» σαφής δέσμευση πως θα υποστηριχθεί η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές, είναι έωλη, αφού αντίστοιχη αναφορά υπήρξε, ενδεικτικά, και το Νοέμβριο του 2012.

Ο κ. Τσίπρας μίλησε για εθνικό στόχο εξόδου της χώρας από την κρίση. Πόσο κοντά βρίσκεται στην επίτευξή του;

Αλήθεια, ποιόν εθνικό στόχο έχει καταφέρει, μέχρι σήμερα, αυτή η Κυβέρνηση να πετύχει;

Προσπαθεί να επαναφέρει την οικονομία σε διαδικασία μεγέθυνσης, κατάσταση στην οποία την παρέλαβε, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να άρει τους κεφαλαιακούς περιορισμούς, τους οποίους η ίδια προκάλεσε, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να πετύχει κάτι ουσιαστικό για το χρέος, στηριζόμενη στις αποφάσεις του 2012, αφού πρώτα επιβάρυνε τη βιωσιμότητά του, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, στο οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται από το Μάρτιο του 2015, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να βγάλει τη χώρα στις διεθνείς αγορές, κάτι που είχε γίνει το 2014, και δεν τα έχει καταφέρει.

Αυτή η Κυβέρνηση, εκ του αποτελέσματος, δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Τι διαφορετικό θα είχε καταφέρει μια Κυβέρνηση ΝΔ;

Κατ’ αρχάς, δεν θα είχε φέρει τη χώρα στη σημερινή κατάσταση, με τα δύο αχρείαστα μνημόνια και τα νέα μέτρα λιτότητας, συνολικού ύψους 14,5 δισ. ευρώ.

Με δεδομένη όμως την κατάσταση που δημιούργησε η Κυβέρνηση, η ΝΔ θα είχε προχωρήσει ταχύτερα τις διαρθρωτικές αλλαγές, θα είχε αποπληρώσει ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου για να ενισχύσει τη ρευστότητα στην οικονομία, θα είχε ακολουθήσει ένα διαφορετικό μίγμα πολιτικής με σταδιακή μείωση φορολογικών συντελεστών και θα είχε δρομολογήσει μία συμφωνία με τους δανειστές σε πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.

Η Κυβέρνηση όμως, όπως υποστηρίζει, διαπραγματεύεται τουλάχιστον «για πρώτη φορά» τη ρύθμιση του χρέους.

Κατ’ αρχάς, η ίδια η Κυβέρνηση, στο 4ο Μνημόνιο, ομολογεί ότι, μετά το 2012, «η σύνθεση και η δομή του χρέους βελτιώθηκαν, η μέση υπολειπόμενη φυσική διάρκειά του έχει χρονικά επεκταθεί και έχουν μειωθεί αισθητά οι δαπάνες εξυπηρέτησής του». Συνεπώς, οι όποιες αναφορές περί ρύθμισης του χρέους «για πρώτη φορά» αποδεικνύονται σήμερα απλώς μύθοι και ψέματα.

Επίσης, είναι αλήθεια ότι η βιωσιμότητα του χρέους επιβαρύνθηκε τα τελευταία χρόνια, μετά τους ανερμάτιστους χειρισμούς της σημερινής Κυβέρνησης.

Όπως είναι αλήθεια ότι οι δανειστές δεν έχουν υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν, το Νοέμβριο του 2012.

Συνεπώς, σήμερα, οι δανειστές θα έπρεπε να δρομολογήσουν ουσιαστικές και συγκεκριμένες παρεμβάσεις για την ρύθμιση του χρέους, στην κατεύθυνση των προτάσεων που καταθέσαμε ως ΝΔ, από τον Μάιο του 2016.

Αυτό, δυστυχώς, δεν έγινε.

Όπως φάνηκε στην τελευταία απόφαση του Eurogroup, η χώρα είναι εγκλωβισμένη στην περυσινή απόφαση, που προσυπέγραψε η Κυβέρνηση, σύμφωνα με την οποία τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα ληφθούν μετά τη λήξη του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα υλοποιεί πλήρως τις δεσμεύσεις της και, το σημαντικότερο, στο βαθμό που αυτό κριθεί τότε αναγκαίο από τους θεσμούς, μέσα από μία νέα έκθεση βιωσιμότητας του χρέους.

Τελικά οι γερμανικές κάλπες αποτελούν το μεγάλο αγκάθι των διαπραγματεύσεων για την ελληνική πλευρά;

Οι γερμανικές εκλογές επηρεάζουν, ως ένα βαθμό, σήμερα, τις διαπραγματεύσεις.

Οι διαπραγματεύσεις όμως, θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί εδώ και ένα χρόνο, όταν αυτός ο παράγοντας δεν ήταν σημαντικός, κάτι όμως που με ευθύνη της Κυβέρνησης δεν έγινε.

Και αυτό γιατί η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, με τις συνεχείς παλινδρομήσεις της μεταξύ ιδεοληψίας και κυνισμού και με το ανερυθρίαστο ρεσιτάλ ψεμάτων και αυτοδιαψεύσεών της, έχασε χρόνο.

Πολύτιμο χρόνο για δήθεν «ηρωικές διαπραγματεύσεις», και επί της ουσίας, για κομματικές διευθετήσεις και «φαντεζί γαρνιτούρες» στο «σερβίρισμα» των μέτρων στους πολίτες.

Καθυστερήσεις, που κατέστησαν επαχθέστερο το λογαριασμό για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Πότε θα παρουσιάσετε το οικονομικό σας πρόγραμμα; Η Κυβέρνηση σας κατηγορεί οτι δεν έχετε πρόγραμμα.

Ποιος το λέει αυτό; Η σημερινή Κυβέρνηση, η οποία χωρίς σχέδιο και στρατηγική, κινούμενη στη λογική του «βλέποντας και κάνοντας», υποχωρεί σε όλα, υπογράφει τα πάντα, και έχει αποδειχθεί «η μνημονιακότερη διακυβέρνηση» της χώρας;

Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ, από την ΔΕΘ, άρχισε να ξεδιπλώνει πτυχές του οικονομικού της προγράμματος, ξεκινώντας από τη δημοσιονομική πολιτική, με τις προτάσεις της για τη μείωση συγκεκριμένων φορολογικών συντελεστών. Ακολούθησαν οι θέσεις μας για τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους κ.α.

Το προσεχές διάστημα, θα συνεχίσουμε να ξετυλίγουμε το ρεαλιστικό πρόγραμμά της.

Σταδιακά, μεθοδικά και τεκμηριωμένα, σε όλα τα πεδία της δημόσιας σφαίρας

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, αντί όταν ανέλαβε, αρχές του 2015, να αξιοποιήσει το «άνοιγμα της πόρτας» εξόδου από την κρίση που είχε συντελεστεί, αρκέστηκε να «παίζει», αυτάρεσκα, με την «περιστρεφόμενη πόρτα», χρησιμοποιώντας δύο γλώσσες, εσωτερικού και εξωτερικού.

Έτσι βούλιαξε τη χώρα, η οποία, έκτοτε, σέρνεται στο τέλμα, αφού δεν μπορεί να υπηρετήσει κανέναν εθνικό στόχο.

Προσπαθεί να πετύχει κάτι ουσιαστικό για το χρέος, αφού πρώτα επιβάρυνε τη βιωσιμότητά του, στηριζόμενη στις αποφάσεις του 2012, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, στο οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται από το Μάρτιο του 2015, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να βγάλει τη χώρα στις διεθνείς αγορές, κάτι που είχε γίνει με επιτυχία το 2014, και δεν τα έχει καταφέρει.

Για να βγει όμως η χώρα στις αγορές, με λογικό κόστος, απαιτείται η ικανοποίηση, ταυτόχρονα, ορισμένων προϋποθέσεων:

1η. Η υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών (για παράδειγμα, η δημιουργία προϋποθέσεων για την προσέλκυση επενδύσεων, η υλοποίηση αποκρατικοποιήσεων, η βελτίωση της αποτελεσματικότητας του κράτους, η επένδυση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης π.χ. παιδεία και καινοτομία κ.α.), που θα πείσουν ότι επανέρχεται η αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν το 2014.

2η. Η δρομολόγηση μιας συμφωνίας σε πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση έχει αποδεχθεί υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, για μακρά χρονική περίοδο. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό χωρίς διαρκή λιτότητα, οπότε καθίσταται και αντιαναπτυξιακό.

3ηΗ υλοποίηση, από τους δανειστές, ουσιαστικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους. Δέσμευση που εκκρεμεί από το 2012 και δεν έχει, κυρίως με ευθύνη τους, ακόμη υλοποιηθεί.

Ο συνδυασμός αυτών των πρωτοβουλιών θα επαναφέρει την κανονικότητα, θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη και θα αποκαταστήσει τη σταθερότητα στη χώρα.

Εμπιστοσύνη και σταθερότητα που αποτελούν βασικά προαπαιτούμενα για την έξοδο της χώρας στις αγορές.

Εμπιστοσύνη και σταθερότητα που προϋποθέτουν αξιοπιστία, σοβαρότητα και πολιτικό κεφάλαιο.

Και αυτά είναι «αγαθά σε ανεπάρκεια» για την σημερινή Κυβέρνηση.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η σημερινή συζήτηση αποτελεί το αποκορύφωμα του αυτο-εξευτελισμού της Κυβέρνησης.

Κυβέρνηση η οποία έφερε στη Βουλή, στην Ολομέλεια μάλιστα και ούτε καν στην Επιτροπή, πλήθος προαπαιτούμενων για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, με μορφή υπουργικών τροπολογιών, όλες εκπρόθεσμες, σε άσχετο νομοσχέδιο για την κύρωση σύμβασης για την αλιεία στη Μεσόγειο.

«Το ψάρι, όμως, βρωμάει από το κεφάλι».

Πρόκειται για τον απόλυτο ευτελισμό της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, προκειμένου να μην συζητηθούν, επί της ουσίας, οι τροπολογίες και να μην ενημερωθούν, σε βάθος, οι πολίτες.

Απόδειξη πλεονάσματος πολιτικού θράσους και ελλείμματος αρχών.

Απόδειξη όμως και του ότι η αξιολόγηση, μέχρι σήμερα, δεν έχει ολοκληρωθεί, με ευθύνη, αποκλειστικά, της Κυβέρνησης.

Αφού μέχρι σήμερα, δεν είχε ολοκληρώσει τα προαπαιτούμενα στα οποία η ίδια δεσμεύθηκε.

Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις των Κυβερνητικών στελεχών ότι η χώρα τήρησε, στο ακέραιο, τις δεσμεύσεις της.

Ψέματα, διαπραγματευτικές ήττες και αυτοδιαψεύσεις συνιστούν το τρίπτυχο της Κυβερνητικής αποτυχίας.

Έχει μάλιστα υποστεί τόσες διαψεύσεις, που καμία διάψευση δεν είναι ικανή να την κλονίσει.

Η Κυβέρνηση θέτει, διαρκώς, τον «πήχη ψηλά» και μονίμως, περνάει από κάτω.

Βάζει δήθεν «κόκκινες γραμμές», τις οποίες, πολύ γρήγορα, καταπατά.

Συνεχίζει να ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις περί δήθεν σκληρής διαπραγμάτευσης στο εξωτερικό, τελικά όμως αποδεικνύεται ότι διαπραγματεύεται μόνο στο εσωτερικό, μόνο με τους Βουλευτές της, προκειμένου να τους «σερβίρει», εύπεπτα, τις συνεχείς υποχωρήσεις.

Αναφέρεται σε θεαματικές επιτυχίες, και τελικά καταλήγει σε επώδυνους συμβιβασμούς.

Μιλάει για αντίσταση στους ξένους, και αποδέχεται, κυνικά, ότι τα νομοσχέδια «γράφονται» στο εξωτερικό.

Υποσχέθηκε διαγραφή του χρέους, πέρασε στην διευθέτησή του, μετακινήθηκε στην καθαρή λύση, για να της αρκεί σήμερα, απλώς, μια «καλή λεκτική διατύπωση».

Λέει ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα χωρίς λύση στο χρέος, και φέρνει πρόσθετα μέτρα χωρίς να έχει εξασφαλίσει κάτι για το χρέος.

Χωρίς στρατηγική, κινείται διαρκώς με τη λογική του «βλέποντας και κάνοντας».

Συνεχώς υποχωρεί και είναι εγκλωβισμένη στις υπογραφές της.

Αποδέχθηκε νέα μέτρα λιτότητας, ακόμη και για μετά τη λήξη του 3ου Μνημονίου, συνυπογράφοντας το 4ο Μνημόνιο.

Αποδέχθηκε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ για 5 χρόνια, εγκλωβίζοντας τη χώρα σε πολυετή λιτότητα.

Και παραμένει εγκλωβισμένη στην απόφαση του Eurogroup, του Μαΐου του 2016, την οποία έχει συνυπογράψει, σύμφωνα με την οποία τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα ληφθούν μετά τη λήξη του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα υλοποιεί πλήρως τις δεσμεύσεις της και, το σημαντικότερο, αν αυτό τότε κριθεί αναγκαίο από τους θεσμούς.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Με τις Κυβερνητικές τροπολογίες, η λιτότητα επεκτείνεται και τα μέτρα «αυγατίζουν».

Υπάρχουν μέτρα μέχρι και το 2022, ανεβάζοντας πλέον τον συνολικό λογαριασμό της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στα 14,5 δισ. ευρώ.

Ο πιο βαρύς, κοινωνικά άδικος και αχρείαστος μνημονιακός λογαριασμός.

Λογαριασμός που ξεκίνησε από τα 9 δισ., ανέβηκε στα 12, σκαρφάλωσε στα 14, και διαμορφώνεται πλέον στα 14,5 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για τον απόλυτο εθισμό στην ψήφιση μέτρων λιτότητας.

Σε σημείο που οι Κυβερνητικοί βουλευτές να μην προλαβαίνουν να τα ψηφίζουν.

Είπαμε όμως: Όλα για την εξουσία, με κάθε κόστος, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ποιο είναι πλέον το ζητούμενο;

Μια ολοκληρωμένη στρατηγική, ένα συνεκτικό σχέδιο με βασικούς άξονες:

1ον. Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Ήδη, εξαιτίας της πολύμηνης καθυστέρησης, η οικονομία έχει στερηθεί πόρους ύψους 13,3 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα η Κυβέρνηση να έχει προβεί σε εκτεταμένο εσωτερικό δανεισμό και στάση πληρωμών προς τον ιδιωτικό τομέα, «στεγνώνοντας» την οικονομία από ρευστότητα, «σέρνοντας» τη χώρα στην ύφεση και θέτοντας σε κίνδυνο την επίτευξη ακόμη και του αναθεωρημένου προς τα κάτω εφετινού στόχου για την ανάπτυξη.

 

2ον. Η υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών, που θα πείσουν ότι επανέρχεται η αναπτυξιακή δυναμική που διαφαίνονταν το 2014.

  • Με την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας, που θα στοχεύει στη μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία.
  • Με τον εκσυγχρονισμό της δομής και λειτουργίας του Κράτους.
  • Με την βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Αντίθετα απ’ ότι πράττει η σημερινή Κυβέρνηση με το σχέδιο νόμου που προωθεί για την ανώτατη εκπαίδευση.

3ον. Η δρομολόγηση μιας συμφωνίας σε πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.

Η Κυβέρνηση, δυστυχώς, αποδέχθηκε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, για μακρά περίοδο.

Η επίτευξή τους όμως δεν είναι εφικτή χωρίς διαρκή λιτότητα, οπότε καθίσταται και αντιαναπτυξιακή.

 

4ον. Η υλοποίηση, από τους δανειστές, το συντομότερο δυνατόν, ουσιαστικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους.

Δέσμευση που εκκρεμεί από το 2012 και δεν έχει, κυρίως με ευθύνη τους, ακόμη υλοποιηθεί.

Η Νέα Δημοκρατία, από το Μάιο του 2016, είχε καταθέσει τις προτάσεις της.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ο συνδυασμός αυτών των πρωτοβουλιών μπορεί να οδηγήσει τη χώρα, σταδιακά, στην έξοδο από την κρίση.

Η επίτευξή τους όμως απαιτεί μία μεταρρυθμιστική, σοβαρή, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση, η οποία θα πραγματοποιήσει διαρθρωτικές αλλαγές και θα διαπραγματευτεί μια άλλη δημοσιονομική πολιτική, με πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.

Αυτά, η σημερινή Κυβέρνηση ούτε μπορεί, ούτε ξέρει, ούτε θέλει να τα υλοποιήσει.

 

Μέτρα και αντίμετρα ψηφίστηκαν στη Βουλή. Εσείς μιλάτε για τέταρτο Μνημόνιο χωρίς χρηματοδότηση και η κυβέρνηση αντιτείνει ότι κλείνει ο κύκλος της επιτροπείας και βγαίνουμε από τα Μνημόνια. Ποιος έχει δίκιο, τελικά;

Καταρχήν, να συμφωνήσουμε ότι τα νέα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν από την Κυβερνητική πλειοψηφία, ύψους 4,9 δισ. ευρώ, όχι μόνο δεν περιλαμβάνονταν στο 3ο Μνημόνιο, αλλά εκτείνονται και για μετά το 2018. Συνεπώς, αυτά τα μέτρα συνιστούν το 4ο Μνημόνιο.

Σε ότι αφορά τα αντίμετρα, αυτά αποτελούν μία επικοινωνιακή απάτη. Προϋποθέτουν την ψήφιση και πλήρη υλοποίηση των μέτρων, την μόνιμη επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και την πρότερη αξιολόγηση των θεσμών, μεταξύ των οποίων και του ΔΝΤ.

Άρα, η επιτροπεία όχι μόνο δεν ολοκληρώνεται, αλλά επεκτείνεται και αποκτά ακόμη πιο αυστηρά και μόνιμα χαρακτηριστικά.

Συμμερίζεστε την αισιοδοξία του πρωθυπουργού για τη ρύθμιση του χρέους και την ένταξη στο QE; Υπάρχουν πράγματι προοπτικές ανάκαμψης της οικονομίας ή το τέλμα θα συνεχιστεί;

Ο πρωθυπουργός διακατέχεται από μία μόνιμη αισιοδοξία, η πραγματικότητα όμως τον διαψεύδει.

Όπως υποστήριξα και στη Βουλή, η Κυβέρνησή του παρέλαβε την οικονομία στον «1ο όροφο», την έριξε στο «υπόγειο», και σήμερα αγκομαχά, μετά από 2,5 χρόνια, να την ανεβάσει στο «ισόγειο».

Προσπαθεί να επαναφέρει την οικονομία σε διαδικασία μεγέθυνσης, κατάσταση στην οποία την παρέλαβε, και όπως έδειξαν τα πρόσφατα στοιχεία για την ύφεση, δεν τα έχει ακόμη καταφέρει.

Προσπαθεί να πετύχει κάτι ουσιαστικό για το χρέος, και το ευχόμαστε, στηριζόμενη στις αποφάσεις του 2012, αφού πρώτα επιβάρυνε τη βιωσιμότητά του, και δεν τα έχει ακόμη καταφέρει.

Προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, στο οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται από το Μάρτιο του 2015, και δεν τα έχει ακόμη καταφέρει.

Προσπαθεί να βγάλει τη χώρα στις διεθνείς αγορές, κάτι που είχε γίνει το 2014, και δεν τα έχει ακόμη καταφέρει.

Προσπαθεί να άρει τους κεφαλαιακούς περιορισμούς, τους οποίους η ίδια προκάλεσε, και δεν τα έχει ακόμη καταφέρει.

2,5 χαμένα χρόνια, στα οποία η χώρα χρεώθηκε δύο αχρείαστα μνημόνια, οι πολίτες φτωχοποιήθηκαν και η οικονομία γονάτισε.

Από εδώ και πέρα, η ανάκαμψη της οικονομίας απαιτεί μία μεταρρυθμιστική, σοβαρή, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση, η οποία θα πραγματοποιήσει διαρθρωτικές αλλαγές και θα διαπραγματευτεί μια άλλη δημοσιονομική πολιτική, με πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.

Αυτά, η σημερινή Κυβέρνηση ούτε μπορεί, ούτε ξέρει, ούτε θέλει να τα υλοποιήσει.

Ας υποθέσουμε ότι έως το 2019 γίνονται εκλογές και η ΝΔ γίνεται Κυβέρνηση. Τι είναι αυτό που θα αλλάξει από αυτή τη συμφωνία που ψηφίστηκε στη Βουλή και ποιο θα είναι το μίγμα της οικονομικής πολιτικής της;

Κανένα Πρόγραμμα δεν είναι άκαμπτο και ανελαστικό.

Καταρχήν, την ιδιοκτησία του Προγράμματος την έχει η εκάστοτε Κυβέρνηση. Ιδεοληπτική εμμονή της σημερινής Κυβέρνησης είναι η υπερφορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, ενώ δική μας επιλογή είναι η μείωση των φόρων, με χρήση ισοδυνάμων από την πλευρά των δαπανών.

Επίσης, κάθε Πρόγραμμα εμπεριέχει δυνητικούς βαθμούς ευελιξίας, η χρήση των οποίων εξαρτάται από την αξιοπιστία της εκάστοτε Κυβέρνησης. Να υπενθυμίσω, ενδεικτικά, ότι ορισμένα μέτρα λιτότητας που είχαν ψηφιστεί το 2012, ποτέ δεν υλοποιήθηκαν (π.χ. η εισφορά 2‰ υπέρ ΟΑΕΕ επί του τζίρου των επιχειρήσεων). Και φυσικά, το 2014, μειώθηκαν φορολογικοί συντελεστές, κάτι που δεν προβλεπόταν στη συμφωνία.

Επιπλέον, εμείς μπορούμε να δημιουργήσουμε πληρέστερα τις συνθήκες ανάπτυξης της οικονομίας, να προχωρήσουμε στην αποπληρωμή οφειλών του Δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα, να υλοποιήσουμε ταχύτερα τις διαρθρωτικές αλλαγές και το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Άρα να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για χαμηλότερους δημοσιονομικούς στόχους, άρα για περισσότερο δημοσιονομικό χώρο.

Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ, διαχρονικά, έχει μάθει στα δύσκολα. Και προφανώς δεν τα φοβάται.

Η Κυβερνητική πλειοψηφία, μόνη της, ψήφισε το 4ο Μνημόνιο, το 2ο Μνημόνιο στα 2,5 χρόνια διακυβέρνησής της. Ο συνολικός λογαριασμός των Μνημονίων της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ανέρχεται πλέον στα 14,2 δισ. ευρώ μέτρα λιτότητας. Ο πιο βαρύς, κοινωνικά άδικος και αχρείαστος μνημονιακός λογαριασμός, που φέρει, αποκλειστικά, τη σφραγίδα της Κυβέρνησης του κ. Τσίπρα.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής υποκρισίας, της κοινωνικής αναλγησίας, της αναξιοπιστίας, της ανικανότητας και της πολιτικής εξαπάτησης της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Συγκεκριμένα:

1ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της πολιτικής υποκρισίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Πριν 1 χρόνο, ο κ. Τσίπρας, μετά την ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης, δήλωνε ότι «εκείνες οι θυσίες ήταν οι τελευταίες». Πρόσφατα, ο ίδιος και Υπουργοί του μιλούσαν για το «τέλος της λιτότητας». Και σήμερα, αντί για το τέλος της λιτότητας, έχουμε ακόμη μεγαλύτερη «αριστερή μετρολαγνεία».

Έχουμε νέα μέτρα για το 2018, που επιβαρύνουν τους οικονομικά πιο αδύναμους: μεγαλύτερη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες, μείωση της έκπτωσης του φόρου εισοδήματος για ιατρικές υπηρεσίες, μείωση του επιδόματος θέρμανσης, μείωση των κοινωνικών επιδομάτων.

Έχουμε όμως νέα μέτρα μέχρι το 2021, ύψους 4,9 δισ. ευρώ: μείωση του αφορολόγητου και περικοπή των συντάξεων.

2ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της κοινωνικής αναλγησίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Το 4ο Μνημόνιο φτωχοποιεί όλη την κοινωνία. Εξοντώνει ελεύθερους επαγγελματίες, ειδικά μισθολόγια, χαμηλοσυνταξιούχους, εργαζόμενους και αγρότες. Καταστρέφει τη μεσαία τάξη, μεταφέρει βάρη στους πιο αδύναμους, απελευθερώνει τις ομαδικές απολύσεις. Οι περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου, μεταφράζονται σε τουλάχιστον δύο χαμένες συντάξεις για τους συνταξιούχους και σε έναν χαμένο μισθό για τους μισθωτούς. 1,3 εκατ. πολίτες θα πληρώσουν για πρώτη φορά φόρο και 1,4 ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες θα επιβαρυνθούν με επιπλέον ασφαλιστικές εισφορές.

3ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της αναξιοπιστίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Ο κ. Τσίπρας, τον Ιανουάριο, δεσμευόταν ότι «δεν θα νομοθετήσει μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ και μάλιστα εκ των προτέρων για το 2019, δεν θα νομοθετήσει μείωση του αφορολόγητου, δεν θα νομοθετήσει νέες περικοπές στις συντάξεων». Σήμερα, 4 μήνες αργότερα, όλα αυτά, και ακόμη χειρότερα, τα νομοθετεί. Δεν κράτησε ούτε μία «κόκκινη γραμμή»! Από το «ούτε 1 ευρώ νέα μέτρα», οι Κυβερνητικοί βουλευτές ψήφισαν «5 δισ. ευρώ νέα μέτρα, και με τα δύο χέρια, χωρίς πόνο ψυχής». Ο απόλυτος εθισμός!

 

4ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της ανικανότητας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η Κυβέρνηση, με δική της ευθύνη, καθυστέρησε την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Συνέχισε να χάνει πολύτιμο χρόνο για δήθεν «ηρωικές διαπραγματεύσεις», και επί της ουσίας, για κομματικές διευθετήσεις και «φαντεζί γαρνιτούρες» στο «σερβίρισμα» των μέτρων στους πολίτες.

Στο μεταξύ όμως, συσσώρευσε τεράστιο κόστος στη χώρα. Πλούτος 29 δισ. ευρώ εξανεμίστηκε.

5ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της πολιτικής εξαπάτησης της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η Κυβέρνηση προσπαθεί, και πάλι, να εξαπατήσει τους πολίτες, με τα «αντίμετρα».

Αντίμετρα τα οποία αποτελούν όμως μία επικοινωνιακή απάτη και συνιστούν τον «φερετζέ» του πολύ σκληρού πακέτου μέτρων. Γιατί;

Καταρχήν, αν η Κυβέρνηση πιστεύει, για παράδειγμα, ότι το ζήτημα της παιδικής φτώχειας είναι σημαντικό, όπως το πιστεύουμε και εμείς, να αναλάβει, σήμερα, όχι στο μέλλον και υπό δημοσιονομικές προϋποθέσεις, σχετικές πρωτοβουλίες. Έχει άλλωστε, όπως γράφει και το 3ο Μνημόνιο, την ιδιοκτησία του προγράμματος.

Επίσης, μέτρα και αντίμετρα δεν είναι ισοδύναμα για τον κάθε πολίτη. Για παράδειγμα, οι πολίτες με ετήσιο εισόδημα μέχρι 22.000 ευρώ, ακόμη και αν υλοποιούνταν όλα τα αντίμετρα, θα πληρώσουν νέους φόρους.

Επιπλέον, σύμφωνα με το Άρθρο 15 του Νόμου, τα αντίμετρα προϋποθέτουν α) την ψήφιση και πλήρη υλοποίηση των μέτρων, β) την μόνιμη επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και γ) την αξιολόγηση των θεσμών. Αρχίζουν να υλοποιούνται από το στιγμή που η χώρα, μετά τη λήψη των μέτρων, υπερβαίνει το ήδη υψηλό 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα. Για παράδειγμα, αν οι θεσμοί, μετά τη μείωση του αφορολόγητου και την περικοπή των συντάξεων, κρίνουν ότι η χώρα επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2021, η Κυβέρνηση θα λάβει 0 αντίμετρα!

Συνεπώς, τα μέτρα αποτελούν τη «φάκα». Τα «αντίμετρα» το «τυρί», με στόχο την απόσπαση της προσοχής των πολιτών από τη «φάκα». Η κοινωνία, όμως, δεν «τσιμπάει».

Αντιθέτως, η τροπολογία της ΝΔ, που δεν έγινε τελικά δεκτή από την Κυβέρνηση, για τη άμεση λήψη «αντιμέτρων», λόγω της υπέρβασης του περυσινού δημοσιονομικού στόχου, ήταν ειλικρινής, λελογισμένη, ρεαλιστική, ορθά κοστολογημένη και τεκμηριωμένη.

Κύριε Σταϊκούρα, ας ξεκινήσουμε με τα μέτρα που ψηφίστηκαν στη Βουλή. Γιατί η ΝΔ τα χαρακτηρίζει ως το 4ο Μνημόνιο;

Γιατί είναι νέα μέτρα, ύψους 4,9 δισ. ευρώ, που δεν περιλαμβάνονταν στο 3ο Μνημόνιο, και τα οποία εκτείνονται και για μετά το 2018. Έτσι, από το «σκίσιμο του Μνημονίου», περάσαμε στο 2ο Μνημόνιο στα 2,5 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Πρόκεται για «μνημονιακό πρωταθλητισμό».

Και από τα 12 δισ. ευρώ παροχές του κ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, περάσαμε στα 14,2 δισ. ευρώ μέτρα λιτότητας. Αυτός είναι ο πιο βαρύς, κοινωνικά άδικος και αχρείαστος μνημονιακός λογαριασμός.

Πάντα λέμε ότι στα Μνημόνια ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Εδώ είδαμε ότι άλλα μας είχε παρουσιάσει η Κυβέρνηση στην αρχή και αποδείχτηκε ότι υπήρχαν επιπλέον μέτρα στα ψιλά γράμματα. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τα επώδυνα μέτρα που υπάρχουν στα ψιλά γράμματα;

Πράγματι, υπάρχουν επιπλέον μέτρα, τόσο στα «χοντρά» όσο και στα «μικρά γράμματα» του 4ου Μνημονίου, που φτωχοποιούν όλη την κοινωνία.

Ενδεικτικά, εκτός της περικοπής του αφορολόγητου και των συντάξεων, προβλέπεται η περικοπή των ειδικών μισθολογίων, η ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες, η πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η μείωση της έκπτωσης του φόρου εισοδήματος για ιατρικές υπηρεσίες, η μείωση του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση των κοινωνικών επιδομάτων, η μετάθεση της αναπροσαρμογής των συντάξεων για το 2022.

Η «αριστερή μετρολαγνεία» δεν έχει τέλος!

Όλοι αναγνωρίζουν ότι η αξιολόγηση έπρεπε να κλείσει νωρίτερα. Η Κυβέρνηση πέτυχε κάτι με αυτή την καθυστέρηση;

Δεν πέτυχε απολύτως τίποτα. Απόδειξη;

Πριν από 4 μήνες, ο κ. Τσίπρας, σε συνέντευξή του υποστήριζε: «Πιστεύουν ότι πρέπει να νομοθετήσουμε μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ και μάλιστα εκ των προτέρων για το 2019; Πιστεύουν ότι πρέπει να νομοθετήσουμε μείωση αφορολόγητου και νέες περικοπές στις συντάξεων; Δεν θα το κάνουμε»

Και σήμερα, όλα αυτά, και ακόμη χειρότερα, τα έκανε. Άρα τι πέτυχε; Η Κυβέρνηση δεν κράτησε ούτε μία «κόκκινη γραμμή». Στο μεταξύ όμως, συσσώρευσε τεράστιο κόστος στη χώρα, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει επιστρέψει και να παραμένει στην ύφεση. Η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα σε κατάσταση οικονομικής συρρίκνωσης.

Έχει ευθύνη ο Ευκλείδης Τσακαλώτος;

Ο εκάστοτε Υπουργός Οικονομικών, ως βασικός διαπραγματευτής με τους δανειστές, έχει ευθύνη για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης. Το 4ο Μνημόνιο είναι εξαιρετικά επώδυνο, συνεπώς ο κ. Τσακαλώτος έχει ευθύνη. Η ευθύνη όμως ανήκει συλλογικά στην Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και στον ίδιο τον κ. Πρωθυπουργό.

Ο κ. Τσακαλώτος όμως έχει και σοβαρό ζήτημα αξιοπιστίας. Πέρυσι, πριν την προηγούμενη μείωση του αφορολόγητου, δεσμευόταν ότι δεν είναι διατεθειμένος, ως Υπουργός, να καταθέσει στη Βουλή ένα νομοσχέδιο με αφορολόγητο μικρότερο από αυτό που επέβαλε τότε. Και σήμερα, 1 χρόνο αργότερα, το αφορολόγητο, με εισήγηση του Υπουργού, «γκρεμίζεται» στα 5.681 ευρώ, περικόπτεται δηλαδή κατά 35%.

Καλύτερα ο κ. Τσακαλώτος να μην δεσμευτεί ξανά για το ύψος του αφορολόγητου. Γιατί κάθε φορά που δεσμεύεται, το μειώνει. Την επόμενη, είναι ικανός να το μηδενίσει…

Ο ΣΥΡΙΖΑ με το 3ο και 4ο Μνημόνιο έχει κάνει μειώσεις στις συντάξεις. Και η ΝΔ, αν έκανε τη διαπραγμάτευση, δεν θα οδηγούμασταν στο ίδιο αποτέλεσμα αφού η συνταξιοδοτική δαπάνη πρέπει να μειωθεί;

Στο τέλος του 2014, οι όποιες παρεμβάσεις είχαν διαρθρωτικό χαρακτήρα και εξαντλούνταν στην εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις, στον εξορθολογισμό – και όχι στην κατάργηση, όπως συνέβη σήμερα επί ΣΥΡΙΖΑ – του ΕΚΑΣ και στην εξάλειψη των παράνομα καταβαλλόμενων συντάξεων.

Άρα, δεν θα είχαμε, τότε, το ίδιο αποτέλεσμα.

Το σημερινό αποτέλεσμα, μιας τεράστιας περικοπής συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων και μιας μεγάλης και συνεχιζόμενης αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών, συνολικού ύψους 6,6 δισ. ευρώ από το 2015 και μετά, φέρει αποκλειστικά τη σφραγίδα της Κυβέρνησης του κ. Τσίπρα.

Εμείς πιστεύουμε ότι η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής και η προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών θα συμβάλλουν στην υλοποίηση επενδύσεων, στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης, στη μεγέθυνση της οικονομίας, άρα και στην ενίσχυση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος.

Τις μειώσεις που γίνονται τώρα στις συντάξεις, η ΝΔ αν γίνει Κυβέρνηση θα μπορέσει να τις περιορίσει;

Καταρχήν, θα αξιολογήσουμε την κατάσταση της οικονομίας που θα παραλάβουμε όταν αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση, στόχος μας είναι η βελτίωση του διαθέσιμου εισοδήματος όλων των πολιτών, άρα και των συνταξιούχων. Και αυτό μπορεί να γίνει, καταρχήν, με τη μείωση των φόρων. Συνεπώς, ισχύουν οι δεσμεύσεις του κ. Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη.

Υπάρχουν κάποια μέτρα από αυτά που ελήφθησαν που μπορείτε να τα καταργήσετε άμεσα, εάν γίνετε Κυβέρνηση;

Κανένα πρόγραμμα δεν είναι άκαμπτο και ανελαστικό. Να υπενθυμίσω, ενδεικτικά, ότι ορισμένα μέτρα λιτότητας, που είχαν ψηφιστεί το 2012, ποτέ δεν υλοποιήθηκαν.

Και φυσικά, το 2014, μειώθηκαν φορολογικοί συντελεστές, κάτι που δεν προβλεπόταν στη συμφωνία.

Συνεπώς, βαθμοί ευελιξίας πάντοτε υφίστανται. Αρκεί η εκάστοτε Κυβέρνηση να είναι σοβαρή, αξιόπιστη και αποτελεσματική. Αυτά τα στοιχεία όμως αποτελούν για τη σημερινή Κυβέρνηση «είδος εν ανεπαρκεία».

Υπάρχουν διαρθρωτικά μέτρα σε αυτή τη συμφωνία που μπορείτε να διατηρήσετε, αν γίνετε Κυβέρνηση;

Η ΝΔ υποστηρίζει την υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών. Η παρούσα Κυβέρνηση όμως ούτε ξέρει, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να τις υλοποιήσει.

Όταν συνεπώς αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας, θα αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα των ψηφισμένων ρυθμίσεων και θα προχωρήσουμε σε επιπλέον διαρθρωτικές αλλαγές.

 

Γιατί προκαταλαμβάνετε ότι δεν θα μπορέσουν να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα 5,5% του ΑΕΠ και δεν θα εφαρμοστούν τα αντίμετρα;

Η ΝΔ πιστεύει ότι η επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και η διατήρησή τους για πολλά χρόνια, ιδιαίτερα όταν μία χώρα αντιμετωπίζει μακροχρόνια ύφεση και υψηλή διαρθρωτική ανεργία, δεν είναι εφικτή. Και σίγουρα είναι αντιαναπτυξιακή.

Εξάλλου και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, μέχρι πρόσφατα, υποστήριζε, ότι «τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα δεν βγαίνουν», «σκοτώνουν την κοινωνία» και «πνίγουν την οικονομία».

Τα αντίμετρα αποτελούν μια επικοινωνιακή απάτη και συνιστούν τον «φερετζέ» του πολύ σκληρού πακέτου μέτρων. Κι αυτό γιατί προϋποθέτουν την ψήφιση και πλήρη υλοποίηση των μέτρων, την μόνιμη επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και την αξιολόγηση των θεσμών.

Τα μέτρα είναι σίγουρα, ενώ τα «αντίμετρα» θα υλοποιηθούν υπό προϋποθέσεις, πολύ δύσκολα επιτεύξιμες. Συνεπώς, τα μέτρα αποτελούν τη «φάκα» και τα «αντίμετρα» το «τυρί», με στόχο την απόσπαση της προσοχής των πολιτών. Όμως, η κοινωνία δεν «τσιμπάει».

 

Περιμένετε να υπάρξουν μετά τη συμφωνία ουσιαστικές εξελίξεις στο ζήτημα του χρέους;

Ζητούμε οι δανειστές να προχωρήσουν, το συντομότερο δυνατόν, σε ουσιαστικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους, η οποία επιβαρύνθηκε ιδιαίτερα την τελευταία διετία. Ρεαλιστικές λύσεις και ισοδύναμες τεχνικές υπάρχουν.

Βέβαια, υφίσταται η απόφαση του Ιουνίου του 2016, σύμφωνα με την οποία τα όποια ουσιαστικά μέτρα για το χρέος θα εφαρμοστούν μετά το 2018, υπό τις προϋποθέσεις ότι η χώρα υλοποιεί, μέχρι τότε, πλήρως τις δεσμεύσεις της και κριθεί, τότε, ότι τέτοια μέτρα ελάφρυνσης είναι αναγκαία.

Στο μεταξύ όμως, η χώρα θα έχει λάβει πρόσθετα, επώδυνα μέτρα λιτότητας προκειμένου να επιτευχθούν, για πολλά χρόνια, υψηλοί δημοσιονομικοί στόχοι.