Newsletter

Ο πρωθυπουργός στην συνέντευξή του είπε ότι τελειώνει η περιπέτεια της οικονομίας και σε ένα χρόνο θα είμαστε σε θέση να εγκαταλείψουμε τα μνημόνια. Αυτό είναι κάτι στο οποίο έχει αντίρρηση η Νέα Δημοκρατία;

Αλήθεια, πόση αξιοπιστία έχει η εκτίμηση του Πρωθυπουργού της αυταπάτης, των μεγάλων σφαλμάτων, των ψεμάτων, της άγνοιας και της ανικανότητας να επιλέγει συνεργάτες;

Η αλήθεια είναι ότι η χώρα θα μπορούσε, από το 2015, στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν δημιουργηθεί το 2014, να περάσει στην επόμενη φάση των Μνημονίων. Και αυτό είχε συμφωνηθεί.

Δυστυχώς, λόγω της ανικανότητας και της ανευθυνότητας της σημερινής Κυβέρνησης, η χώρα αντί να επιταχύνει, οπισθοχώρησε. Η ζημιά που προκλήθηκε τα τελευταία 2,5 χρόνια είναι τεράστια, και θα την «κουβαλάει στις πλάτες της» η ελληνική κοινωνία για πολλά χρόνια. Επιβλήθηκαν δύο αχρείαστα μνημόνια και λήφθηκαν πρόσθετα μέτρα, ύψους 14,5 δισ. ευρώ, μέχρι και το 2022.

Η περιπέτεια δε θα συνεχιστεί και για τα επόμενα χρόνια, αφού η αποδοχή υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2022, χωρίς υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, οδηγεί σε λιτότητα διαρκείας.

Η χώρα όμως βγήκε στις αγορές. Δεν είναι αυτό επιτυχία;

Είναι θετικό το ότι η χώρα βγήκε στις αγορές και αποκαταστάθηκε μια κάποια κανονικότητα. Σε καμία περίπτωση όμως, η έκδοση δεν είναι για πανηγύρια. Αντίθετα μάλιστα, πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού.

Η Κυβέρνηση άντλησε 3 δισ. ευρώ, όσα και τον Απρίλιο του 2014. Μόνο που τότε όλο το ποσό αφορούσε νέα έκδοση, ενώ σήμερα «νέο χρήμα» είναι μόλις το 1,4 δισ. ευρώ.

Προσφέρθηκαν 6,5 δισ. ευρώ, όταν, τον Απρίλιο του 2014, είχε προσφερθεί τριπλάσιο ποσό.

Η εξαγορά του ομολόγου του 2014 έγινε σε τιμή αρκετά υψηλότερη της ονομαστικής αξίας, επιδοτώντας το νέο επιτόκιο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το πραγματικό κόστος δανεισμού, και να διαμορφώνεται ουσιαστικά στο επίπεδο του 2014.

Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από αυτό που δικαιολογεί το διεθνές οικονομικό περιβάλλον και το σημερινό κόστος δανεισμού άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Η διαφορά επιτοκίων της Ελλάδας από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι ενδεικτικά η Γερμανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία, έχει διευρυνθεί σε σχέση με το 2014, αφού τα ελληνικά ομόλογα δεν ακολούθησαν τα ευρωπαϊκά στη μείωση των αποδόσεων.

Αν υπήρχε θετική αξιολόγηση από τους θεσμούς για τη βιωσιμότητα του χρέους και η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, οι όροι θα ήταν καλύτεροι. Δυστυχώς, όλα αυτά δεν έχουν γίνει, με αποκλειστική ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση, η έξοδος στις αγορές πρέπει να αποτελεί βήμα μιας δομημένης στρατηγικής, να γίνεται με ασφάλεια και διαχρονική συνέχεια και να μην είναι μια ευκαιριακή κίνηση για λόγους επικοινωνιακούς και κομματικούς.

Ο ευρωπαίος επίτροπος Πιέρ Μοσκοβισί, που ήταν εδώ, είπε ότι είμαστε ένα βήμα πριν οικοδομήσουμε μία ιστορία επιτυχίας μιλώντας μάλιστα και για τους καλούς δείκτες ανάπτυξης. Αν το λένε οι δανειστές γιατί έχετε ένσταση εσείς;

Η ιστορία επιτυχίας ποια χρονική στιγμή έχει αφετηρία; Αν έχει το 2014, απέχουμε ακόμη από αυτό το σημείο. Αν έχει το χειρότερο σημείο στο οποίο έφτασε η χώρα επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, πράγματι υπάρχει βελτίωση.

Επικαλούμενος, ενδεικτικά, τα στοιχεία που ανέδειξε ο Υπουργός Οικονομικών, πράγματι η Moody’s αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μετά την πολλαπλή υποβάθμισή της τα 2,5 τελευταία έτη. Δεν έχουμε φτάσει όμως ακόμη στο επίπεδο αξιολόγησης του 2014.

Πράγματι το κόστος δανεισμού των εντόκων γραμματίων μειώθηκε μετά την μεγάλη αύξηση των 2,5 τελευταίων ετών. Δεν έχουμε φτάσει όμως ακόμη το κόστος δανεισμού του 2014.

Πράγματι η χώρα βγήκε από τη Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος, ως αποτέλεσμα των πολύχρονων, τεράστιων θυσιών της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό όμως έπρεπε να είχε γίνει από το 2015 και μετατέθηκε, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λόγω των άστοχων χειρισμών εκείνης της περιόδου.

Και φυσικά, για να επικαλεστώ και στοιχεία που «λησμόνησε» ο Υπουργός Οικονομικών, πάντα σε σχέση με το 2014, τα spreads έχουν διευρυνθεί, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου έχουν διογκωθεί, το οικονομικό κλίμα έχει καταρρεύσει, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας έχει υποχωρήσει.

Άρα σε ποια ιστορία επιτυχίας αναφέρονται κάποιοι;

Η δικαιοσύνη βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης με αποτέλεσμα να παρέμβει ως και ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Πως μπορούν οι πολίτες να έχουν εμπιστοσύνη στον θεσμό όταν γίνονται αυτά από τους πολιτικούς;

Κυβερνητικά στελέχη, επιδεικνύοντας συχνά αυταρχισμό και αλαζονεία, με απαράδεκτες δηλώσεις, επιτίθενται και παρεμβαίνουν στη Δικαιοσύνη, με στόχο την απομείωση και την υπονόμευση της αξιοπιστίας του Θεσμού ή/και την πλήρη υποταγή και χειραγώγησή του.

Η διάκριση όμως των εξουσιών και ο έλεγχος των πράξεων της εκάστοτε Κυβέρνησης από τη δικαστική εξουσία, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και αποτελεί βασικό πυλώνα για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής πολιτείας.

Η κοινωνία έχει ανάγκη από μία ισχυρή και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ικανή να προστατέψει τους πολίτες και να αποδώσει το δίκαιο. Η Δικαιοσύνη δεν είναι «θεσμικό εμπόδιο».

Υπόθεση Καμένου, υπόθεση Βαρουφάκη. Δύο διαφορετικά θέματα για το οποία όμως ζητάτε εξεταστική επιτροπή. Πώς αλήθεια μπορεί η Βουλή μέσα από τις περιορισμένες διαδικασίες να αναδείξει την αλήθεια; Μήπως αυτά είναι δουλειά της Δικαιοσύνης;

Η ΝΔ έχει δηλώσει ότι είναι χρέος της Δικαιοσύνης, με βάση τα στοιχεία που συνεχώς δημοσιεύονται, να παρέμβει, να επιτελέσει το καθήκον της και να συμβάλλει στην αποκάλυψη της αλήθειας.

Σε ότι αφορά τη λειτουργία της Βουλής, η ΝΔ, όταν είναι αναγκαίο, θέτει προς διερεύνηση μη ερμηνεύσιμους με τη λογική χειρισμούς, που εγείρουν ερωτηματικά, τα οποία απαιτούν απαντήσεις.

Άλλωστε η διαφάνεια είναι προϋπόθεση της δημοκρατίας και της σταθερότητας της χώρας. Δεν τις απειλεί.

Ο Πρωθυπουργός, κ. Τσίπρας, επικεφαλής ομάδας Υπουργών, επισκέφθηκε τη Λαμία, ως έδρα της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, και μίλησε στο Περιφερειακό Συνέδριο.

Επιχείρησε να καλύψει τα πλήρη αδράνειας τελευταία δυόμισι χρόνια για την περιοχή, με ανέξοδους βερμπαλισμούς και υποσχέσεις.

Συγκεκριμένα:

Για την ΛΑΡΚΟ, αφού παραδέχθηκε ότι μεγάλο τμήμα της θα μεταφερθεί στο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα δημιουργίας «στρατηγικού σχεδίου» για την εταιρία, όταν, από 1η Δεκεμβρίου του 2015, ο αρμόδιος Υπουργός της Κυβέρνησης, σε σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση, απαντούσε ότι «η αναδιοργάνωση και ο αναπτυξιακός σχεδιασμός της εταιρίας εξετάζεται ως άμεση προτεραιότητα».

Για την Πανελλήνια Έκθεση Λαμίας, μίλησε για την ανάγκη αναπτυξιακού σχεδιασμού, όταν η Κυβέρνηση δεν έχει ακόμη αξιοποιήσει την τροποποίηση του ιδρυτικού νόμου της ΠΕΛ, που έγινε το Δεκέμβριο του 2014, και η οποία διευκολύνει και διευρύνει το πεδίο δραστηριότητάς της. Και φυσικά λησμόνησε ότι, με ευθύνη της Κυβέρνησης, η εφετινή Έκθεση δεν έγινε στην ώρα της και είναι αμφίβολο αν θα πραγματοποιηθεί.

Για τα μεγάλα δημόσια έργα, όπως ο Ε65 και η νέα σιδηροδρομική γραμμή, λησμόνησε, ως συνήθως, να πει ότι ο Ε65 δρομολογήθηκε την περίοδο 2005-2009 επί ΝΔ και ποια ήταν τότε η στάση του ως Αντιπολίτευση. Η σιδηροδρομική γραμμή προχωρεί εδώ και αρκετά χρόνια με αργούς είναι αλήθεια ρυθμούς που πρέπει να βελτιωθούν.

Για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή μας στα πεδία της εκπαίδευσης, της έρευνας και της καινοτομίας, της υγείας, του πολιτισμού και του αθλητισμού δεν είπε κουβέντα.

Προβλήματα που σχετίζονται άμεσα με τη λειτουργία, ενδεικτικά, του Γενικού Νοσοκομείου Λαμίας, της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου κ.α.

Ως γνωστόν στην πατρίδα μας, κατά τις περισσότερες περιόδους διακυβέρνησης, και η τρέχουσα είναι μία από αυτές, πλεονάζουν οι εξαγγελίες διά των λόγων και καρκινοβατούν τα στρατηγικά σχέδια, οι πολιτικές προσέγγισης των στόχων και η αποτελεσματική υλοποίηση έργων.

Ο κ. Τσίπρας καλείται να αποδείξει ότι μπορεί, όσο χρόνο θα είναι ακόμη Πρωθυπουργός, να αφήσει κάτι συγκεκριμένο στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, τη Φθιώτιδα και τη Λαμία.

Εμείς, από τη δική μας πλευρά, θέσαμε έγκαιρα την ανάγκη ανάληψης πρωτοβουλίας, από τις ενδογενείς δυνάμεις της περιοχής, μέσα από συλλογικές, δημοκρατικές, τεκμηριωμένες και στιβαρές διαδικασίες, για τη συγκρότηση Στρατηγικού Σχεδίου με τίτλο:

«Φθιώτιδα 2030»

Έτσι ώστε η Φθιώτιδα να προχωρεί προς το μέλλον με ευρύτατα συμφωνημένο σχέδιο και όχι με αυτοσχεδιασμούς και «βάρκα την ελπίδα».

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συζητούμε σήμερα Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών για την προσαρμογή της Ελληνικής νομοθεσίας σε ευρωπαϊκή οδηγία.

Είναι όμως πάγια τακτική της Κυβέρνησης, στα νομοσχέδια να ενσωματώνει πολλές άλλες, άσχετες, σημαντικές, «φωτογραφικές» διατάξεις.

Στο παρόν νομοσχέδιο, μόλις 10 από τα 52 άρθρα του σχετίζονται με τον πυρήνα του.

Ανάμεσα στα 42 άσχετα άρθρα, υπάρχουν ορισμένες διατάξεις που ρυθμίζουν θέματα, κυρίως μισθολογικά, φορέων του Δημοσίου.

Δίνονται νέα επιδόματα, αυξάνονται υπάρχοντα επιδόματα, χορηγούνται υπερωρίες, αναλαμβάνονται υποχρεώσεις χωρίς τις σχετικές αποφάσεις, συστήνονται νέες θέσεις, πραγματοποιούνται πληρωμές απλώς με απόφαση αρμόδιου Υπουργού.

Με αποτέλεσμα, τελικά, να αυξάνεται η μισθολογική δαπάνη, όταν οι δαπάνες για κοινωνικές παροχές μειώνονται, όπως ανέδειξαν πρόσφατα και τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Αποδεικνύοντας έτσι, για ακόμη μία φορά, ότι τα «αριστερά πρόσημα» είναι απλά ένας μύθος.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Στο σχέδιο νόμου όμως περικλείονται και θετικές διατάξεις.

Κάποιες διορθώνουν πρόσφατα κυβερνητικά σφάλματα.

Κάποιες άλλες εδράζονται σε νόμους, το περιεχόμενο των οποίων, η σημερινή Κυβερνητική πλειοψηφία, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.

Συγκεκριμένα:

  • Υιοθετείται και επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ κρατών-μελών, το οποίο υιοθετήθηκε με το Νόμο 4170/2013, και το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Εμπλουτίζεται το θεσμικό πλαίσιο για τις περιουσίες, τις δωρεές και τις κληρονομιές υπέρ του Δημοσίου, το οποίο διαμορφώθηκε με το Νόμο 4182/2013, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Ενισχύεται το θεσμικό πλαίσιο για τη δημοσιονομική πειθαρχία, το οποίο διαμορφώθηκε με το Νόμο 4270/2014, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Ενισχύεται το μητρώο δημοσιονομικών ελεγκτών, που θεσμοθετήθηκε με το Νόμο 4151/2013, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.

Υπενθυμίζεται ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση, την περίοδο 2012-2014, προχώρησε σε σημαντικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση της δημοσιονομικής εξυγίανσης, προσαρμογής και πειθαρχίας.

Παρεμβάσεις όπως είναι:

  • Η επικαιροποίηση και βελτίωση του συστήματος δημοσιονομικών ελέγχων.
  • Η ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών για τη διαχείριση των δημοσίων πόρων.
  • Η ενεργοποίηση μηχανισμών παρακολούθησης και επιβολής κυρώσεων σε ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ.
  • Η εδραίωση της τακτικής και έγκυρης ενημέρωσης σχετικά με την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού.
  • Η εφαρμογή διαδικασίας αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου.
  • Η σύσταση τμημάτων εσωτερικού ελέγχου σε όλα τα Υπουργεία και στις αποκεντρωμένες διοικήσεις της χώρας.
  • Η περαιτέρω θεσμική θωράκιση της καταπολέμησης της απάτης.
  • Η αναβάθμιση του ρόλου του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.
  • Η θέσπιση ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου.

Συμπερασματικά, 4 Νόμοι που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, σήμερα τους υιοθετεί, τους ενισχύει και τους εμπλουτίζει.

Αποδεικνύεται έτσι, για ακόμη μία φορά, ότι οι ψευδαισθήσεις, οι αυταπάτες και τα ψέματα έχουν «κοντά ποδάρια».

Όπως «κοντά ποδάρια» έχουν και οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης για την έξοδο στις αγορές, με 3 χρόνια καθυστέρησης.

Και αφού, στο μεσοδιάστημα, η χώρα φορτώθηκε δύο αχρείαστα μνημόνια και οι πολίτες 14,5 δισ. ευρώ νέα μέτρα λιτότητας, εξαιτίας της ανικανότητας και ανευθυνότητάς της.

Η Κυβέρνηση όμως πέτυχε το στόχο της;

1ον. Άντλησε συνολικά 3 δισ. ευρώ, όσα και τον Απρίλιο του 2014. Μόνο που τότε όλο το ποσό αφορούσε νέα έκδοση, ενώ σήμερα «νέο χρήμα» είναι μόλις το 1,4 δισ. ευρώ.

2ον. Προσφέρθηκαν 6,5 δισ. ευρώ, όταν, τον Απρίλιο του 2014, είχε προσφερθεί τριπλάσιο ποσό.

3ον. Η εξαγορά του ομολόγου του 2014 έγινε σε τιμή αρκετά υψηλότερη της ονομαστικής αξίας, επιδοτώντας το νέο επιτόκιο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το πραγματικό κόστος δανεισμού, και να διαμορφώνεται ουσιαστικά στο επίπεδο του 2014.

4ον. Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από το κόστος με το οποίο δανείζεται η χώρα μέσω των δόσεων του Μνημονίου. Υπενθυμίζεται ότι η Κυβέρνηση, εξαιτίας της μεγάλης καθυστέρησης στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, δεν έχει αντλήσει περίπου 15 δισ. ευρώ από τη δανειακή σύμβαση, με επιτόκιο περίπου στο 1%.

5ον. Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από αυτό που δικαιολογεί το διεθνές οικονομικό περιβάλλον και το σημερινό κόστος δανεισμού άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τα spreads της Ελλάδας από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία, έχουν διευρυνθεί σε σχέση με το 2014, αφού τα ελληνικά ομόλογα δεν ακολούθησαν τα ευρωπαϊκά στη μείωση των αποδόσεων.

6ον. Αν υπήρχε θετική αξιολόγηση από τους θεσμούς για τη βιωσιμότητα του χρέους και η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, οι όροι θα ήταν καλύτεροι. Δυστυχώς, όλα αυτά δεν έχουν γίνει, με αποκλειστική ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης.

Συμπερασματικά, είναι θετικό το γεγονός ότι η χώρα βγήκε στις αγορές και αποκαταστάθηκε κάποια κανονικότητα.

Σε καμία περίπτωση όμως, όπως ανέδειξα, η έκδοση δεν είναι για πανηγύρια.

Και σε κάθε περίπτωση, η έξοδος στις αγορές πρέπει να αποτελεί βήμα μιας δομημένης στρατηγικής, να γίνεται με ασφάλεια και διαχρονική συνέχεια και να μην είναι μια ευκαιριακή κίνηση για λόγους επικοινωνιακούς και κομματικούς.

 

Από τη μία εύχεστε η χώρα να βγει στις αγορές, και από τη άλλη αποδομείτε αυτή την κίνηση της Κυβέρνησης. Μήπως τελικά «φοβάστε» ένα Κυβερνητικό success story;

Εμείς δεν μεμψιμοιρούμε και δεν επιδιδόμαστε σε «καταστροφικό παιχνίδι», όπως διαχρονικά, ακραία και τυφλά, έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλώνουμε ότι θα ήταν θετικό βήμα για τη χώρα να μπορέσει να βγει, και πάλι μετά από 3 χρόνια, στις αγορές, με ρεαλιστικούς όρους.

Όροι που θα ήταν καλύτεροι, αν υπήρχε θετική αξιολόγηση από τους θεσμούς για τη βιωσιμότητα του χρέους και η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Σε κάθε περίπτωση, υπογραμμίζουμε προς την Κυβέρνηση την ανάγκη να μην προβεί σε μία ευκαιριακή κίνηση για λόγους επικοινωνιακούς και κομματικούς.

Η επάνοδος στις αγορές πρέπει να αποτελέσει βήμα μιας δομημένης στρατηγικής και πρέπει να γίνει με ασφάλεια και διαχρονική συνέχεια.

Η Κυβέρνηση Σαμαρά δανείστηκε με επιτόκιο 4,9%. Ποιο θα ήταν ένα αποδεκτό επιτόκιο σήμερα σε σχέση με το 2014; 

Όσο χαμηλότερο είναι το επιτόκιο, τόσο καλύτερα για τη χώρα, λαμβάνοντας υπόψη και τις συνθήκες που επικρατούν στις διεθνείς αγορές.

Η Κυβέρνηση Σαμαρά, έβγαλε τη χώρα στις αγορές το 2014, σε πολύ δυσμενέστερες διεθνείς οικονομικές συνθήκες.

Σήμερα, οι συνθήκες είναι διαφορετικές, πολύ πιο ευνοϊκές, με την ευρωπαϊκή οικονομία να κινείται σε ένα περιβάλλον χαλαρής νομισματικής πολιτικής, με ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια και με υλοποίηση προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης.

Συνεπώς, το επιτόκιο δανεισμού θα αναμενόταν να είναι αρκετά χαμηλότερο.

Εκτός όμως αυτού, είναι και άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν την κάθε έκδοση. Όλα αυτά θα τα αξιολογήσουμε στον κατάλληλο χρόνο.

Τελικά, είστε πιο κοντά στη θέση της Κυβέρνησης για έξοδο τώρα ή στη θέση Στουρνάρα για έξοδο αργότερα;

Κε. Τάκη, όπως σας είπα, η έξοδος στις αγορές δεν πρέπει να είναι ένα «πυροτέχνημα», αλλά πρέπει να είναι ενταγμένη σε μία ευρύτερη στρατηγική εξόδου από την κρίση, με βιώσιμους όρους.

Σίγουρα η ολοκλήρωση της αξιολόγησης αποτέλεσε ένα θετικό βήμα. Η Κυβέρνηση όμως μπορεί να ολοκληρώσει τις επόμενες αξιολογήσεις έγκαιρα; Μπορεί να αποδείξει ότι υλοποιεί διαρθρωτικές αλλαγές και αποκρατικοποιήσεις;

Δυστυχώς, το πρόσφατο παρελθόν, δεν με κάνει αισιόδοξο.

Και κάτι ακόμη, εξαιρετικά σημαντικό: η Κυβέρνηση οφείλει να αντλήσει τους διαθέσιμους από το 3ο Μνημόνιο πόρους, οι οποίοι προσφέρονται με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο, πολύ χαμηλότερο από αυτό των αγορών, προκειμένου να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτικών της αναγκών. Και σε αυτό το πεδίο έχει αποτύχει.

Ο κ. Βαρουφάκης σας προκαλεί συνέχεια να τον καλέσετε στο κόμμα σας για να σας εξηγήσει ποσό καλό ήταν τα παράλληλο σύστημα πληρωμών. Ξέρει ότι δεν μπορείτε να του κάνετε τίποτα και συμπεριφέρεται έτσι;

Θεωρώ ότι ο κ. Βαρουφάκης, ένας εκ των κεντρικών «παικτών» του καταστροφικού για τη χώρα 1ου εξαμήνου του 2015, πρέπει, όταν μιλά για την πορεία της, να μηδενίζει την κατάθεση δήθεν ευρηματικών πολιτικών, διανθισμένων με «πλεόνασμα» ναρκισσιστικών δηλώσεων.

Θεωρώ ότι τέτοιες ιδέες ενώ, ίσως, θα ήταν ανεκτές για εξαντλητική συζήτηση σε σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο, δεν συνιστούν υπεύθυνη πολιτική για τη χώρα, έστω και μετά από μια κατ’ οίκον συζήτηση, μεταξύ 3-4 ατόμων.

Σε κάθε περίπτωση, η πορεία στο άγνωστο με αυτοσχεδιασμούς και «βάρκα την ελπίδα», δεν πρέπει να είναι επιλογή της χώρας. Και βεβαίως, όπως διαχρονικά έχει αποδειχθεί, δεν είναι επιλογή της ΝΔ.

Δεν θα ήταν λογικό για ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως οι χειρισμοί Βαρουφάκη στην οικονομία και το κόστος που προκάλεσαν, να έχετε καταθέσει ήδη Εξεταστική και όχι απλά να ζητάτε από την Κυβέρνηση που ξέρετε ότι δεν θα την κάνει;

Θυμίζω ότι η ΝΔ είχε καταθέσει πρόταση εξεταστικής για την συγκεκριμένη περίοδο, η οποία συζητήθηκε και απορρίφθηκε από την Κυβερνητική πλειοψηφία.

Θυμίζω επίσης ότι η εξεταστική για την οικονομία που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Κυβερνητικής πλειοψηφίας την άνοιξη του 2015, και αφορούσε τα δύο πρώτα Μνημόνια, διέκοψε τις εργασίες της πριν την ψήφιση του 3ου Μνημονίου, χωρίς κάποια ειδοποίηση, εξήγηση και χωρίς πόρισμα. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί είχε μεσολαβήσει το καταστροφικό 1ο εξάμηνο διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ;

Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ έχει ξεκαθαρίσει ότι η εξεταστική αυτή πρέπει να γίνει. Και θα γίνει.

Οι μεθοδεύσεις, οι χειρισμοί και το κόστος εκείνης της περιόδου θα διερευνηθούν για να μάθουν οι πολίτες την αλήθεια.

Μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης, η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι η οικονομία γυρίζει και οι δείκτες σιγά-σιγά βελτιώνονται. Έχετε την ίδια άποψη;

Καταρχήν, το κλείσιμο της αξιολόγησης συνοδεύτηκε από νέα μέτρα λιτότητας που δεν προβλέπονταν στο 3ο Μνημόνιο, ύψους 5,1 δισ. ευρώ, και για μετά το 2018.

Πράγματι όμως, η ολοκλήρωση της αξιολόγησης προσέφερε μία ανακούφιση, με αποτέλεσμα η χώρα να βελτιώνει την τρέχουσα κατάστασή της σε σχέση όμως με το χειρότερο σημείο στο οποίο έφτασε επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Υπενθυμίζεται ότι τα 2,5 τελευταία χρόνια, η οικονομία επέστρεψε στην ύφεση, η ανταγωνιστικότητά της επιδεινώθηκε, το οικονομικό κλίμα κατέρρευσε, οι οφειλές του Δημοσίου διογκώθηκαν, το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε.

Σήμερα η Κυβέρνηση προσπαθεί, με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας, να φτάσει εκεί που ήταν το 2014. Δυστυχώς, ακόμη δεν τα έχει καταφέρει.

Ο τουρισμός και το εμπόριο είναι δυο βασικοί παράγοντες ανάπτυξης της οικονομίας. Αν η δράση των «μπαχαλάκηδων» είναι έντονη επί ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένο τα όσα έγιναν πρόσφατα στην οδό  Ερμού, αλλά  και τις απεργίες για την κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων, δεν φοβάστε ότι επί  διακυβέρνησης σας τα πράγματα θα φτάσουν στα άκρα;

Τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών, τα οποία εκτός των άλλων έχουν επίπτωση και στην οικονομική δραστηριότητα, απλά επιβεβαιώνουν ότι η Κυβέρνηση έχει αποτύχει στο πεδίο της ασφάλειας των πολιτών και της προστασίας των περιουσιών τους.

Για τη ΝΔ είναι ύψιστη προτεραιότητα η εμπέδωση κλίματος ασφάλειας και νομιμότητας, ώστε να αποφεύγονται ακραία φαινόμενα που δεν συνάδουν με ευρωπαϊκή χώρα.

Δεν θα αφήσουμε τα πράγματα να φτάνουν στα άκρα. Άραγε πόσο πιο άκρα να φτάσουν;

Ο Τομεάρχης Οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Φθιώτιδας, κ. Χρήστος Σταϊκούρας, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η Έκθεση του Δ.Ν.Τ. για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους επιβεβαιώνει το τεράστιο κόστος που συσσώρευσε στη χώρα η ανερμάτιστη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Κόστος που θα “κουβαλάει” στις πλάτες της η ελληνική κοινωνία για πολλά χρόνια.

Συγκεκριμένα, η Έκθεση καταγράφει τη ραγδαία επιδείνωση της βιωσιμότητας του χρέους από τις αρχές του 2015.

Ειδικότερα, τον Ιούνιο του 2014, το Δ.Ν.Τ. εκτιμούσε ότι το δημόσιο χρέος θα διαμορφωνόταν κοντά στο 60% του Α.Ε.Π. το 2060, ενώ οι χρηματοδοτικές ανάγκες κοντά στο 13% του Α.Ε.Π. Μάλιστα, υποστήριζε ότι το χρέος έχει μπει σε “μονοπάτι βιωσιμότητας”.

Στη σημερινή Έκθεση, το Δ.Ν.Τ. εκτιμά ότι το δημόσιο χρέος θα εκτοξευθεί στο 195% του Α.Ε.Π. το 2060, ενώ οι χρηματοδοτικές ανάγκες στο 45% του Α.Ε.Π.! Και χαρακτηρίζει το χρέος ως “εξαιρετικά μη βιώσιμο”.

Βασικός παράγοντας της επιβάρυνσης της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους είναι η συρρίκνωση του ρυθμού μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας.

Συγκεκριμένα, ο μεσο-μακροπρόθεσμος ρυθμός αύξησης του Α.Ε.Π. προβλέπονταν, τον Ιούνιο του 2014, στο 1,9%, και σήμερα έχει πέσει στο 1%.

Η επίτευξη, όμως, υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, που έχει αποδεχθεί ήδη η Κυβέρνηση, με χαμηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, εγκλωβίζει τη χώρα σε διαρκή λιτότητα, με υψηλούς φόρους και εισφορές, όπως κάθε μέρα βιώνουν οι πολίτες.

Αυτό είναι το κόστος της ανικανότητας, της ανευθυνότητας και των ιδεοληψιών της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Και κάτι ακόμη: Σήμερα που το Δ.Ν.Τ. χαρακτηρίζει το χρέος ως “εξαιρετικά μη βιώσιμο”, ισχύει η δήλωση του Υπουργού Οικονομικών κ. Τσακαλώτου, στις 10 Απριλίου 2014, όταν η προηγούμενη Κυβέρνηση βγήκε στις αγορές, ότι “η έξοδος στις αγορές, με δεδομένο ότι το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, απαντά στα πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα της Κυβέρνησης” και “έρχεται να στηρίξει μόνο το νέο “success story”;».

Έχει προκληθεί τεράστιο πολιτικό θέμα για τις αποκαλύψεις για το «Plan B» Βαρουφάκη, γεγονός που επιβεβαίωσε και ο αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Γιάννης Τσιρώνης, πως ο πρώην Υπουργός Οικονομικών παρουσίασε το σχέδιο αυτό στο Υπουργικό Συμβούλιο. Εντονότατη και άμεση ήταν η αντίδραση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καθώς εννιά βουλευτές της ΝΔ, με δική σας πρωτοβουλία, καταθέσατε σχετική ερώτηση προς τον ίδιο τον κ. Τσίπρα ζητώντας και την κατάθεση εγγράφων με θέμα: «Συζήτηση παράλληλου συστήματος πληρωμών στο Υπουργικό Συμβούλιο». Πως αποκωδικοποιείτε εσείς αυτές τις αποκαλύψεις και τι κίνδυνοι ελλόχευαν για την ελληνική οικονομία;

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, κατά το 1ο εξάμηνο του 2015, με τους ανερμάτιστους χειρισμούς της, διέπραξε σειρά σφαλμάτων πρωτοφανούς έκτασης και βαρύτητας, τα οποία επέφεραν τεράστιο κόστος στην οικονομία.

Κόστος που υπερβαίνει τα 85 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και της Τράπεζας της Ελλάδος.

Με χειρισμούς που οδήγησαν στους κεφαλαιακούς περιορισμούς που υφίστανται μέχρι σήμερα, στην αδυναμία ένταξης της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που εκκρεμεί από το Μάρτιο του 2015, σε νέα ανακεφαλαιοποίηση των πιστωτικών ιδρυμάτων όπου χάθηκε η ιδιοκτησία αυτών, σε πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα, σε νέα Μνημόνια.

Οι μεθοδεύσεις, οι χειρισμοί και το κόστος αυτής της περιόδου πρέπει να διερευνηθούν. Ιδιαίτερα όταν νέα στοιχεία προκύπτουν από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου.

Κρυφά σχέδια για διπλά νομίσματα, κουπόνια για δημοσίους υπαλλήλους, αναλυτική παρουσίαση του συστήματος διπλών πληρωμών στο Υπουργικό Συμβούλιο, γνώση του συγκεκριμένου σχεδίου από τον Πρωθυπουργό και κορυφαίους Υπουργούς από το 2014, είναι νέα στοιχεία, που μας αναγκάζουν να ζητούμε άμεσα εξηγήσεις.

Η αξιολόγηση έκλεισε με μεγάλη καθυστέρηση και όπως τονίζετε – εσείς ο ίδιος – με μεγάλο κόστος. Πρακτικά τι σημαίνει αυτή η καθυστέρηση για τους Έλληνες πολίτες;

Πράγματι, ευτυχώς, έστω και με πολύμηνη καθυστέρηση, η αξιολόγηση ολοκληρώθηκε.

Το αποτέλεσμά της όμως, εξαιτίας της καθυστέρησης αλλά και της ανικανότητας της Κυβέρνησης, είναι οδυνηρό για τη χώρα και επώδυνο για τους πολίτες.

Νέα μέτρα λιτότητας, ύψους 5,1 δισ. ευρώ, προστέθηκαν, και για μετά το 2018, περιορίζοντας σημαντικά το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.

Μέτρα όπως είναι η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων, που πλήττουν, κυρίως, τους οικονομικά ασθενέστερους.

Μέτρα που δεν προβλέπονταν στο 3ο Μνημόνιο και τα οποία ανεβάζουν το συνολικό λογαριασμό της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στα 14,5 δισ. ευρώ.

Επίσης, η Κυβέρνηση συμφώνησε σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060, χωρίς υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, κάτι που θα οδηγήσει σε μία διαρκή λιτότητα.

Η Κυβέρνηση, για ακόμη μία φορά, απέτυχε.

Οι δήθεν «κόκκινες γραμμές» της εξαφανίστηκαν, διότι πολύ απλά ποτέ δεν υπήρξαν. Απλά η Κυβέρνηση καθυστερούσε για να «γλυκάνει» στο εσωτερικό τις υποχωρήσεις της στο εξωτερικό.

 

Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για την ανάκαμψη της οικονομίας, λόγω της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, και για τις προοπτικές που δημιουργούνται, δεν έχουν κάποια βάση;

Καταρχήν να συμφωνήσουμε ότι η χώρα, όπως επιβεβαιώνουν όλοι οι δείκτες της οικονομίας, τα τελευταία 2,5 χρόνια, έχασε πολύτιμο χρόνο και πόρους.

Η οικονομία επέστρεψε στην ύφεση, η ανταγωνιστικότητά της επιδεινώθηκε, το οικονομικό κλίμα κατέρρευσε, οι οφειλές του Δημοσίου διογκώθηκαν, το κόστος δανεισμού εκτοξεύθηκε, το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε.

Δυστυχώς, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν δημιουργηθεί το 2014, οπισθοχώρησε. Και σήμερα προσπαθεί, με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας, να φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης, εξαιτίας της ανακούφισης που προσφέρει, θα βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια.

Ακόμη όμως, δεν είμαστε εκεί.

Η Ελλάδα μπορεί να βγει στις αγορές, όπως υποστηρίζει η Κυβέρνηση;

Θα ήταν ευχής έργον η χώρα μας να μπορέσει να βγει το συντομότερο δυνατόν στις αγορές, με ρεαλιστικό κόστος. Όπως έγινε, με επιτυχία, δύο φορές, το 2014, σε πολύ δυσμενέστερες για την παγκόσμια οικονομία συνθήκες.

Σίγουρα, μια θετική αξιολόγηση για τη βιωσιμότητα του χρέους από τους θεσμούς και η ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, θα διευκόλυναν σημαντικά αυτή την προσπάθεια.

Δυστυχώς όμως, η Κυβέρνηση, και σε αυτά τα πεδία, απέτυχε.

Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση οφείλει να αντλήσει τους διαθέσιμους από το 3ο Μνημόνιο πόρους, οι οποίοι προσφέρονται με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο, πολύ χαμηλότερο από αυτό των αγορών, προκειμένου να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτικών της αναγκών.

Ξεκινάει η τρίτη αξιολόγηση. Βλέπετε να υπάρξει έγκαιρη ολοκλήρωσή της ή όχι; Μήπως ελλοχεύει ο κίνδυνος ενδεχόμενων νέων οδυνηρών και απρόβλεπτων εξελίξεων με επιβολή νέων μέτρων και υπογραφή νέου μνημονίου για το κλείσιμό της;

Μέχρι σήμερα, η Κυβέρνηση έχει ολοκληρώσει δύο αξιολογήσεις σε δύο χρόνια.

Συνεπώς, εκ του αποτελέσματος, δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα μπορέσει να υλοποιήσει τέσσερις αξιολογήσεις σε ένα χρόνο.

Όμως, η όποια καθυστέρηση θα έχει κόστος για την κοινωνία.

Θυμίζω ότι η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της 1ης αξιολόγησης οδήγησε σε νέα μέτρα λιτότητας, στο αιώνιο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων και στον οριζόντιο και αυτόματο «κόφτη» δαπανών.

Η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της 2ης αξιολόγησης οδήγησε σε ακόμη περισσότερα μέτρα λιτότητας, ακόμη και για μετά το τέλος του 3ου Μνημονίου, και σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για μακρά περίοδο.

Εύχομαι να μην βρεθούμε μπροστά ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Ο Τομεάρχης Οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Φθιώτιδας, κ. Χρήστος Σταϊκούρας, κατά τη διάρκεια της σημερινής συνεδρίασης της Πολιτικής Επιτροπής του Κόμματος, παρουσίασε στοιχεία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, τη βιωσιμότητα του χρέους, καθώς και την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για την ανάταξη της οικονομίας της χώρας.

Μπορείτε να δείτε την παρουσίαση εδώ.

Ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα και αίτηση κατάθεσης εγγράφων κατέθεσαν στη Βουλή εννέα βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, σχετικά με τις πρόσφατες αποκαλύψεις Βαρουφάκη για τα σχέδια που ετοίμαζε η Κυβέρνηση στο πρώτο εξάμηνο του 2015.

Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αναφέρονται στην πρόσφατη ανάρτηση του Γ. Βαρουφάκη στην προσωπική του ιστοσελίδα  με την οποία επανέρχεται «στις αναφορές του περί ύπαρξης σχεδίου για παράλληλο σύστημα πληρωμών – το οποίο προετοίμαζε η πρώτη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ». Και προσθέτουν: «Συγκεκριμένα, παραπέμπει σε σελίδες του βιβλίου του “Adults in the Room” το οποίο θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα Ελληνικά με τίτλο “Ανίκητοι Ηττημένοι” και ισχυρίζεται  ότι ο κ. Τσίπρας γνώριζε για το σχέδιο παράλληλων πληρωμών και ότι ο ίδιος το είχε παρουσιάσει στο σπίτι του στην Κυψέλη ήδη από τον Νοέμβριο του 2014, παρουσία των κ. Γιάννη Δραγασάκη και Νίκου Παππά. Το σχέδιο αυτό “είχε παρουσιαστεί στα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου το Μάρτιο του 2015 στην παρουσίαση του νομοσχέδιου για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης”. Μάλιστα, η εφημερίδα Real της 9ης Ιουλίου 2017 παρουσίασε και ένα τμήμα πολλών σελίδων του εισηγητικού αυτού σχεδίου».

Με βάση όλα τα παραπάνω ερωτάται ο πρωθυπουργός:

«1. Ποια ήταν τα θέματα που συζητήθηκαν στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2015;

2.Έγινε ή όχι παρουσίαση από τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη του σχεδίου για “παράλληλο σύστημα πληρωμών”, σε επίπεδο Υπουργικού Συμβουλίου ή άλλου συλλογικού Κυβερνητικού Οργάνου;».

Παράλληλα, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ζητούν «να δοθεί αντίγραφο της σχετικής εισήγησης και των ημερήσιων διατάξεων των σχετικών συνεδριάσεων του Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 2015 των συλλογικών Κυβερνητικών Οργάνων. Ακόμη να δοθούν τα ονόματα των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου που συμμετείχαν, καθώς και εκείνων που τυχόν έλαβαν το λόγο, έτσι ώστε να διαπιστώσουν τα μέλη του Κοινοβουλίου και ο ελληνικός λαός εάν ο πρώην Υπουργός κ. Βαρουφάκης ψεύδεται ή εάν όντως έγινε αναλυτική παρουσίαση του σχεδίου για ”παράλληλο σύστημα πληρωμών” στο Υπουργικό Συμβούλιο».

Επισυνάπτεται η ερώτηση.

 

Κυρίες και Κύριοι,

Η χώρα, τα τελευταία 2,5 χρόνια, έχασε πολύτιμο χρόνο και πόρους.

Η οικονομία επέστρεψε, και πάλι, στην ύφεση.

Η ανταγωνιστικότητά της επιδεινώθηκε.

Κεφαλαιακοί περιορισμοί επιβλήθηκαν.

Οι οφειλές του Δημοσίου διογκώθηκαν.

Νέα μνημόνια υπεγράφησαν.

Το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε.

Ο Επικεφαλής του ESM ανέδειξε, πρόσφατα, τα σημάδια ανάκαμψης του 2014.

Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Και σήμερα προσπαθεί, με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας, να φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

Και ακόμη δεν τα έχει καταφέρει.

Τουλάχιστον η αξιολόγηση του προγράμματος, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση, έκλεισε.

Έκλεισε βέβαια με τεράστιο κόστος για τους πολίτες, με ασάφειες και αβεβαιότητες.

1ον. Επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 5,1 δισ. ευρώ μέχρι το 2022.

Μέτρα όπως είναι η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, η μείωση του αφορολόγητου, η μείωση των συντάξεων.

Μέτρα που δεν προβλέπονταν στο 3ο Μνημόνιο.

2ον. Συμφωνήθηκε η επίτευξη υψηλών, επώδυνων και αντιαναπτυξιακών πρωτογενών πλεονασμάτων για μία πενταετία.

Η διατήρηση μάλιστα μεγάλων πλεονασμάτων μετά το 2022, χωρίς υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, όπως προβλέπει επί του παρόντος η συμφωνία, οδηγεί σε διαρκή λιτότητα.

3ον. Το ύψος της δόσης είναι πολύ χαμηλότερο των αναγκών της οικονομίας και των προβλέψεων της συμφωνίας.

Μόλις 1,6 δισ. ευρώ αυτής, και μάλιστα τμηματικά, θα περισσέψουν για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Όταν αυτές ξεπερνούν σήμερα τα 5 δισ. ευρώ.

Αντί συνεπώς οι ανάγκες της χώρας να καλύπτονται, κυρίως, από τις δόσεις, καλύπτονται από τα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτυγχάνονται με τις θυσίες των πολιτών.

4ον. Ξεκάθαρη λύση για το χρέος, όπως όλοι επιθυμούσαμε, δεν υπήρξε.

Όλα παραπέμπονται για το μέλλον: τα όποια μεσοπρόθεσμα μέτρα θα ληφθούν μετά τη λήξη του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα υλοποιεί πλήρως τις δεσμεύσεις της και στο βαθμό που αυτό καταστεί, τότε, αναγκαίο από τους θεσμούς.

5ον. Δεν φαίνεται, στον άμεσο χρονικό ορίζοντα, διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Ένταξη που θα έπρεπε να είχε γίνει από το Μάρτιο του 2015.

6ον. Η ρήτρα ανάπτυξης αποτελεί ουσιαστικά «αντικίνητρο ανάπτυξης».

Και αυτό γιατί όσο περισσότερο αυξάνεται το εθνικό εισόδημα, το μέρισμα της ανάπτυξης δεν θα πηγαίνει στους πολίτες, αλλά για την απομείωση του χρέους.

Κυρίες και Κύριοι,

Εκ του αποτελέσματος, η σημερινή Κυβέρνηση δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Διαρκώς καθυστερεί, για να «γλυκάνει» στο εσωτερικό τις υποχωρήσεις της στο εξωτερικό.

Απαιτείται μια άλλη οικονομική πολιτική, με βασικούς άξονες:

1ος. Η υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών που θα πείσουν ότι επανέρχεται και διατηρείται η αναπτυξιακή δυναμική του 2014.

2ος. Η αλλαγή του μίγματος της δημοσιονομικής πολιτικής, με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την διασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας σε όλο το εύρος της Γενικής Κυβέρνησης, με την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των δαπανών και με την ένταξη «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της.

3ος. Η ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, με την σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

4ος. Η δρομολόγηση συμφωνίας σε πιο ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους, για την περίοδο μετά τη λήξη του 3ου Μνημονίου το 2018, η επίτευξη των οποίων θα εδράζεται σε υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης.

5ος. Η υλοποίηση, από τους δανειστές, το συντομότερο δυνατόν, ουσιαστικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους.

6ος. Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Με την μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, όπως είναι η εκπαίδευση, η έρευνα και η καινοτομία.

Η υλοποίηση όμως αυτής της πολιτικής απαιτεί μία μεταρρυθμιστική, σοβαρή, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση.

Και η σημερινή Κυβέρνηση αυτά δεν τα διαθέτει.

Ούτε μπορεί να τα αποκτήσει.

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τους διοργανωτές της σημερινής εκδήλωσης για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυναν να παρουσιάσω, μαζί με άλλους εκλεκτούς καλεσμένους, συναδέλφους από το χώρο της επιστήμης, της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης, το εξαιρετικό βιβλίο του Καθηγητή, κ. Soll.

Για εμένα, η αποδοχή της πρόσκλησης ήταν πρόκληση και ευκαιρία.

Πρόκληση, για να παρακολουθήσω την ιστορική πορεία της λογιστικής, μέσα από ένα παραμύθι εξουσίας, αυτοκρατορικής ισχύος, τέχνης και πολιτισμού.

Ευκαιρία, ιχνηλατώντας τις σκέψεις του συγγραφέα, να προβληματισθώ για το εάν η πολιτική, τα τελευταία χρόνια, συνέβαλε στην ενίσχυση της λογοδοσίας.

Σήμερα, αισθάνομαι δικαιωμένος γι’ αυτή την επιλογή μου.

Βιβλίο, το οποίο διακρίνεται από συνοχή, συνεκτικότητα, ιστορική ακρίβεια.

Βιβλίο, το οποίο μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για γόνιμη σκέψη και θρυαλλίδα για προβληματισμό στο πεδίο των οικονομικών και της πολιτικής ιστορίας.

 

Κυρίες και Κύριοι,

Μέσα από τις ενδιαφέρουσες σελίδες του βιβλίου, αναδεικνύεται η κυρίαρχη θέση, διαχρονικά, της λογιστικής στη δημόσια ζωή.

Όπως υποστηρίζει και ο Καθηγητής, «η λογιστική, πάντοτε παρούσα και ευπροσάρμοστη, βρισκόταν στη σκηνή του θριάμβου και του εγκλήματος».

Σταχυολογώ, σε τίτλους, ορισμένες μόνο εμβληματικές αναφορές του συγγραφέα μέσα από αυτό το ιστορικό πέρασμα της λογιστικής:

  • Οι λογισταί στην αρχαία Αθήνα, δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι που ασχολούνταν με την λογιστική.
  • Οι κυαίστορες στη αρχαία Ρώμη, που φύλαγαν τα κλειδιά του δημόσιου θησαυροφυλακίου.
  • Τα rationarium στη αρχαία Ρώμη, δηλαδή τα καλά λογιστικά βιβλία.
  • Το Domesday Book, το Βιβλίο της Κρίσης, που παραλληλίζει τους βασιλικούς ελέγχους με την τελική λογοδοσία στον Θεό.
  • Το Liber abaci, το βιβλίο του άβακα, καθώς και τα σχολεία του άβακα, που έγιναν κέντρα εκπαίδευσης για τους εμπόρους των ιταλικών δημοκρατικών πόλεων.
  • Τα καθολικά των εποπτών της Γένοβας, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για οικονομικούς υπολογισμούς, καταγραφές και εσωτερική λογοδοσία.
  • Τα libri grandi, τα λογιστικά βιβλία του Ντατίνι, καθώς και το libro segreto, το κρυφό προσωπικό του βιβλίο, στο οποίο καταγράφονταν το κέρδος και τα πράγματα που τον συνέδεαν με τον Θεό.
  • Τη χριστιανική έννοια της λογιστικής, μέσα από τις ηθικές «πιστώσεις», «χρεώσεις» και «ισοζύγια».
  • Την tavola των Μεδίκων, με μέρος των περιουσιακών τους στοιχείων να κατευθύνεται για τη χρηματοδότηση της φιλοσοφίας του νεοπλατωνισμού.
  • Την Summa του Πατσιόλι, του πρώτου δημοσιευμένου εγχειριδίου λογιστικής.
  • Τα Βιβλία διπλογραφικής λογιστικής και τα Ημερολόγια του Μαντσόνι και το βιβλίο του Αυλικού του Καστιλιόνε.
  • Τα λογιστικά σχολεία στην Αμβέρσα.
  • Το λογιστικό βιβλίο των βασιλικών λογαριασμών και τα λογιστικά βιβλία τσέπης του Λουδοβίκου της Γαλλίας.
  • Τα ιστορικά απομνημονεύματα και οι δημόσιοι κανόνες για τη λογιστική του Κολμπέρ.
  • Τους οικονομικούς χειρισμούς του Γουάλπολ, που τον βοήθησαν να μείνει στην εξουσία για 21 χρόνια, η πιο μακροχρόνια θητεία στην ιστορία της Βρετανίας.
  • Το εγχειρίδιο Η μέθοδος τήρησης λογιστικών βιβλίων του Μάϊρ, ένα από τα σημαντικότερα βιβλία όλων των εποχών.
  • Τον βιομήχανο Γουέντγουντ, του οποίου τα γραπτά για την κοστολόγηση είναι από τα πιο θεμελιώδη στην ιστορία των οικονομικών.
  • Τον Ελβετό τραπεζίτη Νεκέρ, που δημοσίευσε το Δημόσιο λογιστικό και την Πραγματεία για τη διαχείριση των οικονομικών, καθιερώνοντάς τον ως τον κορυφαίο συγγραφέα οικονομικών στον κόσμο.
  • Τον Φραγκλίνο, τον Τζέφερσον, τον Ουάσινγκτον, τον Μόρις και τον Χάμιλτον, με τη μεγάλη συμβολή τους στην καθιέρωση της σύγχρονης λογιστικής στην πρώιμη Αμερική.
  • Την μεγάλης έκτασης διαχείριση των σιδηροδρόμων, που ανέδειξε τον ρόλο των κυβερνητικών ρυθμιστικών αρχών και των ιδιωτικών λογιστικών εταιρειών.
  • Το δίλημμα του Ντίκενς, την μεθοδολογία του Τέϊλορ.
  • Τον Χάσκινς, ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος της λογιστικής εκπαίδευσης και των προτύπων, και τον Ντίκινσον, με το εγχειρίδιο Λογιστικής Πρακτικής και Διαδικασίας.
  • Την θέσπιση του Νόμου GlassSteagall και την ίδρυση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, ως πρώτες αντιδράσεις στη Μεγάλη Ύφεση του 1929.
  • Το Νόμο SarbanesOxley, ως απάντηση στα μεταγενέστερα λογιστικά σκάνδαλα εταιρειών και στις χρεοκοπίες.

 

Την κοινή συνισταμένη όλων αυτών συνοψίζει ο συγγραφέας:

«Από την Ιταλία της Αναγέννησης και τις σπουδαίες μοναρχίες της Ισπανίας και της Γαλλίας έως τις εμπορικές κοινωνίες της Ολλανδίας, της Βρετανίας και της Αμερικής, η λογιστική εμφανίζεται στη σκηνή με μεγάλη επίδραση, για να υποχωρήσει τελικά σε επικίνδυνο μονοπάτι».

Κυρίες και Κύριοι,

Ποια είναι συνεπώς τα βασικά συμπεράσματα και διδάγματα που μπορούμε να εξάγουμε, διατρέχοντας τις σελίδες του βιβλίου;

Η λογιστική αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία εταιριών και κρατών.

Η αποτελεσματική λογιστική και πολιτική λογοδοσία συνέβαλαν, διαχρονικά και σημαντικά, στην ακμή και στην παρακμή μιας κοινωνίας.

Στη σύγχρονη οικονομία, ο ρόλος της λογιστικής γίνεται πιο εύθραυστος και ασαφής, γι’ αυτό υπάρχει ανάγκη από ισχυρούς, επαρκείς και αποτελεσματικούς θεσμούς, με τη θέσπιση δημοσιονομικών κανόνων και εποπτικών πρακτικών και με τη θωράκιση των ελεγκτικών μηχανισμών.

Η χρηματοοικονομική ευθύνη, τόσο η εταιρική όσο και η κυβερνητική, πρέπει διαρκώς να καλλιεργείται, να ενισχύεται και να επιβεβαιώνεται.

Η διαφάνεια, η αξιοπιστία, η κοινωνική ευθύνη και η λογοδοσία αποτελούν θεμελιώδεις αρχές χρηματοοικονομικής ευθύνης στο σύγχρονο εταιρικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Η λογιστική και δημοσιονομική πειθαρχία αποτελούν ορθή επιχειρηματική πρακτική και σηματοδοτούν μία καλή διακυβέρνηση.

Η εταιρική διακυβέρνηση, μαζί με την εταιρική κοινωνική ευθύνη και τη βιώσιμη ανάπτυξη, αποτελούν τους τρεις θεμελιώδεις πυλώνες της σύγχρονης επιχειρηματικότητας, για μία επιχείρηση που θέλει να αναπτύσσεται σε στέρεο οικονομικό και κοινωνικό έδαφος.

Στόχοι της ελεγκτικής διαδικασίας πρέπει να είναι η αποτελεσματική χρήση των δημοσίων πόρων, η ανάπτυξη χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, η ορθή εκτέλεση των διοικητικών δραστηριοτήτων και η κοινοποίηση των πληροφοριακών στοιχείων μέσω της δημοσίευσης αντικειμενικών εκθέσεων.

Κυρίες και Κύριοι,

Τούτων δοθέντων, ο συνδυασμός λογιστικής, πολιτικής και λογοδοσίας, τουλάχιστον στο πεδίο της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών, ενισχύθηκε τα τελευταία χρόνια;

Εκτιμώ πως ναι, και μάλιστα πολύ περισσότερο σε σχέση με άλλες χώρες.

Και συνεχίζουμε, ως χώρα, αυτό να το πράττουμε.

Θα μου επιτρέψετε, στο πλαίσιο της αναγκαίας πολιτικής λογοδοσίας, να καταθέσω ορισμένες από τις βασικότερες παρεμβάσεις που έγιναν σε αυτό το πεδίο, κατά την περίοδο 2012-2014.

Παρεμβάσεις που υλοποιήθηκαν με την πολύτιμη συμβολή στελεχών του ΓΛΚ, πολλά από τα οποία βρίσκονται σήμερα στην αίθουσα, και τα οποία θα ήθελα, για ακόμη μία φορά, δημόσια να ευχαριστήσω.

Παρεμβάσεις όπως είναι:

  • Η επικαιροποίηση και βελτίωση του συστήματος δημοσιονομικών ελέγχων.
  • Η ποσοτική και ποιοτική ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών για τη διαχείριση των δημοσίων πόρων.
  • Η ενεργοποίηση μηχανισμών παρακολούθησης και επιβολής κυρώσεων σε ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ.
  • Η σύσταση και λειτουργία του Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας των ΟΤΑ.
  • Η εδραίωση της τακτικής, έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης και της διαφάνειας σχετικά με την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού.
  • Η εφαρμογή διαδικασίας αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου.
  • Η σύσταση τμημάτων εσωτερικού ελέγχου σε όλα τα Υπουργεία και τις αποκεντρωμένες διοικήσεις της χώρας.
  • Η περαιτέρω θεσμική θωράκιση της καταπολέμησης της απάτης.
  • Η αναβάθμιση του ρόλου του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.
  • Η αναμόρφωση του Μηνιαίου Δελτίου Εκτέλεσης Προϋπολογισμού των Φορέων Γενικής Κυβέρνησης.

Επίσης, με Νόμο του 2014, αναθεωρήθηκε και εκσυγχρονίστηκε το θεσμικό πλαίσιο δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας.

  • Εναρμονίστηκε το εθνικό δημοσιονομικό πλαίσιο με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές και διεθνείς πρακτικές.
  • Επικαιροποιήθηκαν οι διατάξεις του δημόσιου λογιστικού.
  • Αναδείχθηκε και εμπεδώθηκε η έννοια της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Μεταξύ άλλων, με:

  • Την διάκριση των ρόλων και των αρμοδιοτήτων των θεσμικών οργάνων που συμμετέχουν στη δημοσιονομική διαχείριση.
  • Με την χαρτογράφηση αρμοδιοτήτων και υποχρεώσεων των Γενικών Διευθύνσεων Οικονομικών Υπηρεσιών.
  • Με την θέσπιση ενός ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου.

Κυρίες και Κύριοι,

Συμπερασματικά, η ξενάγηση στις σελίδες του βιβλίου είναι συναρπαστική και χρήσιμη, προσφέροντας μια νέα ανάγνωση του μακρινού και πρόσφατου παρελθόντος.

Για αυτό το λόγο εύχομαι ολόψυχα, το ανά χείρας βιβλίο να βρει την ανταπόκριση που προσδοκά ο συγγραφέας, και να διαβαστεί, να μελετηθεί καλύτερα, από πολλούς, όσο γίνεται περισσότερους…