Ομιλίες στη Βουλή
Διαβάστε τις ομιλίες που απευθύνω στη Βουλή στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού έργου

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η επιστήμη από παλαιά, αλλά συστηματικά μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει τεκμηριώσει ότι η ισχύς κάθε κράτους επηρεάζεται κυρίως από την ποσότητα και πρωτίστως από την ποιότητα, του ανθρώπινου κεφαλαίου, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης και της καινοτομίας.

Ο κύριος θεσμικός μηχανισμός παραγωγής, συσσώρευσης και διάχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου είναι η εκπαίδευση.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση παίζει κομβικό ρόλο στις κοινωνίες και στις οικονομίες της γνώσης.

Οι διαχρονικές εξελίξεις βεβαιώνουν ότι χώρες οι οποίες έλαβαν σοβαρά υπόψη, σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής, τις υποδείξεις της επιστήμης, ενισχύουν διαρκώς τη θέση τους στο όλο και πιο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον.

Στη χώρα μας, στα πεδία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, της έρευνας και της καινοτομίας, έχουν γίνει, κατά περιόδους, βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Έχουν διαμορφωθεί νησίδες ποιότητας και αριστείας.

Όμως εξακολουθούν τα κρίσιμης σημασίας αυτά πεδία να παρουσιάζουν εκτεταμένες αναχρονιστικές αγκυλώσεις, υπό την επήρεια ιδεοληψιών και λόγω μη αναγνώρισης των διεθνών εξελίξεων.

Στην παρούσα φάση, υπάρχει ανάγκη για θεσμικές παρεμβάσεις στρατηγικής φύσεως.

Αντί αυτού, η νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης είναι πολύ φτωχή.

Εστιάζει, κυρίως, σε εσωτερικές διευθετήσεις, μεταξύ ομάδων επιρροής.

Δεν βρίσκεται σε αντιστοίχηση προς τις ανάγκες των πεδίων και της δυναμικής των καιρών.

Δεν προωθεί αποτελεσματικά το μακροχρόνιο συμφέρον της χώρας, της οικονομίας και των πολιτών.

Είναι, τελικά, μια εσωστρεφής παρέμβαση.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η μείζον πρόκληση για τα εν λόγω δύο συμπληρωματικά συστήματα είναι η διασφάλιση της συνεχούς βελτίωσης της ποιότητας, μιας και η ποσοτική διάσταση στο πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχει, εν πολλοίς, αντιμετωπισθεί.

Επ’ αυτού, η νομοθετική πρωτοβουλία δεν συνεχίζει, με γοργά βήματα, αυτά που έγιναν τα τελευταία δώδεκα χρόνια.

  • Δεν προωθεί την αξιολόγηση των ιδρυμάτων και των συνιστωσών τους και δεν τη συνδέει με ένα ποσοστό της δημόσιας χρηματοδότησης.
  • Δεν προωθεί την εξωστρέφεια και τη διεθνοποίηση. Δεν κινητροδοτεί τα ΑΕΙ για να κινηθούν εξωστρεφώς στο ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Αντ’ αυτού τα υποχρεώνει, π.χ. για την εκπαίδευση φοιτητών από άλλες χώρες, σε προπτυχιακό επίπεδο, να συνεργασθούν με το Διεθνές Πανεπιστήμιο.

Τριτοβάθμιο Ίδρυμα βέβαια το οποίο η παράταξή μας ίδρυσε και συγκρότησε την περίοδο 2005-2007, και το οποίο ανταποκρίνεται, σε υψηλό βαθμό, στην αποστολή του.

Υποστηρίζω την ανάπτυξη συνεργασιών μεταξύ των ανώτατων ιδρυμάτων και των ερευνητικών κέντρων προς τις κατευθύνσεις που προανέφερα, χωρίς δαιδαλώδεις καταναγκασμούς και εν τέλει με αξιολόγηση των αποτελεσμάτων τους.

Επίσης, έχουμε ξεχάσει, κόντρα σε ότι κάνουν άλλες χώρες, τα μη κρατικά πανεπιστήμια μετά την μη στήριξη της συνταγματικής μεταρρύθμισης του 2006-2008.

Τι θα γίνει με αυτή την εκκρεμότητα;

Θα συνεχίσουμε το στρουθοκαμηλισμό;

  • Επίσης, το Σχέδιο Νόμου δεν προωθεί ένα πιο σύγχρονο σύστημα αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ και των Κέντρων Έρευνας και Καινοτομίας.

Αντιθέτως, ενδεικτικά, εισάγει ένα ασφυκτικό, υπέρμετρα περιοριστικό και γραφειοκρατικό πλαίσιο για τα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Ενώ εισάγει και πολλαπλές εστίες εξουσίας και εξαρτήσεις.

Η νομοθετική πρωτοβουλία θα έπρεπε να περιορίζει τον σφικτό κρατικό εναγκαλισμό και να δίνει περισσότερη αυτονομία, με συνοδό βεβαίως την πληρέστερη αξιολόγηση.

Ως προς την δημόσια χρηματοδότηση, επειδή σε κάθε οικονομία οι πόροι είναι περιορισμένοι, και όταν αυτοί επενδύονται πρέπει να έχουν υψηλή αποδοτικότητα, απαιτείται να αλλάξουμε το δόγμα.

Από το «περισσότερα χρήματα» να περάσουμε, συνειδητά, στο δόγμα: «περισσότερα χρήματα ναι, αλλά με πολύ περισσότερο και αξιολογούμενο έργο». Αρκετά με τις αόριστες και ατεκμηρίωτες ιδεοληψίες.

Μόνο τότε οι κρίσιμοι αυτοί τομείς θα αποδώσουν περισσότερο ως επενδύσεις και θα συμβάλλουν ακόμη περισσότερο στη βιώσιμη ανάπτυξη και την ευημερία.

  • Ακόμη, το Σχέδιο Νόμου δεν προωθεί, γενναία, τη σύνδεση τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έρευνας και καινοτομίας και οικονομίας.

  • Τέλος, θεωρώ πρόβλημα για την κοινωνία, το πολιτικό και το ακαδημαϊκό σύστημα το γεγονός ότι 43 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, συζητούμε ακόμη θέμα ασύλου και ακαδημαϊκών ελευθεριών.

Δεν μπορεί αενάως να κυνηγούμε την ουρά μας.

Δεν μπορεί η Κυβέρνηση να επαναφέρει παθογένειες και στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Το θέμα έπρεπε να έχει κλείσει για όλους μας, χθες.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η πατρίδα μας, για να έχει προοπτική στο νέο παγκόσμιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, οφείλει να μαθαίνει εγκαίρως από την επιστήμη και τη ζωή.

Αν έτσι συμβεί, οφείλουμε να αναδείξουμε, έμπρακτα, ως προτεραιότητα την επένδυση στη γνώση, όχι μόνο με την αύξηση των δαπανών που αποτελεί όμως από μόνη της ελλειμματική προσέγγιση, αλλά με την ανάπτυξη ενός ποιοτικού, ανοικτού, εξωστρεφούς, διεθνοποιημένου συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας και καινοτομίας, προσαρμοσμένο στην ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα.

Οφείλουμε, στη Βουλή, να διατυπώσουμε, ρητά, έναν εθνικό στρατηγικό στόχο:

Μέχρι το 2025, 2 τουλάχιστον ελληνικά Πανεπιστήμια να είναι στα 100 καλύτερα και τουλάχιστον 10 στα 1.000 καλύτερα του κόσμου.

Με βάση τις κατατάξεις διεθνών φορέων, γνωρίζοντας βεβαίως τη σχετική αξία αυτών των κατατάξεων.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Δυστυχώς, με το υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου της Κυβέρνησης δεν γίνονται ουσιαστικά βήματα προς τα εμπρός.

Και με δεδομένο ότι οι άλλες χώρες προχωρούν γρήγορα, εμείς ουσιαστικά μένουμε πίσω.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συζητούμε σήμερα Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών για την προσαρμογή της Ελληνικής νομοθεσίας σε ευρωπαϊκή οδηγία.

Είναι όμως πάγια τακτική της Κυβέρνησης, στα νομοσχέδια να ενσωματώνει πολλές άλλες, άσχετες, σημαντικές, «φωτογραφικές» διατάξεις.

Στο παρόν νομοσχέδιο, μόλις 10 από τα 52 άρθρα του σχετίζονται με τον πυρήνα του.

Ανάμεσα στα 42 άσχετα άρθρα, υπάρχουν ορισμένες διατάξεις που ρυθμίζουν θέματα, κυρίως μισθολογικά, φορέων του Δημοσίου.

Δίνονται νέα επιδόματα, αυξάνονται υπάρχοντα επιδόματα, χορηγούνται υπερωρίες, αναλαμβάνονται υποχρεώσεις χωρίς τις σχετικές αποφάσεις, συστήνονται νέες θέσεις, πραγματοποιούνται πληρωμές απλώς με απόφαση αρμόδιου Υπουργού.

Με αποτέλεσμα, τελικά, να αυξάνεται η μισθολογική δαπάνη, όταν οι δαπάνες για κοινωνικές παροχές μειώνονται, όπως ανέδειξαν πρόσφατα και τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Αποδεικνύοντας έτσι, για ακόμη μία φορά, ότι τα «αριστερά πρόσημα» είναι απλά ένας μύθος.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Στο σχέδιο νόμου όμως περικλείονται και θετικές διατάξεις.

Κάποιες διορθώνουν πρόσφατα κυβερνητικά σφάλματα.

Κάποιες άλλες εδράζονται σε νόμους, το περιεχόμενο των οποίων, η σημερινή Κυβερνητική πλειοψηφία, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.

Συγκεκριμένα:

  • Υιοθετείται και επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ κρατών-μελών, το οποίο υιοθετήθηκε με το Νόμο 4170/2013, και το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Εμπλουτίζεται το θεσμικό πλαίσιο για τις περιουσίες, τις δωρεές και τις κληρονομιές υπέρ του Δημοσίου, το οποίο διαμορφώθηκε με το Νόμο 4182/2013, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Ενισχύεται το θεσμικό πλαίσιο για τη δημοσιονομική πειθαρχία, το οποίο διαμορφώθηκε με το Νόμο 4270/2014, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.
  • Ενισχύεται το μητρώο δημοσιονομικών ελεγκτών, που θεσμοθετήθηκε με το Νόμο 4151/2013, που επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Αντιπολίτευση, είχε καταψηφίσει.

Υπενθυμίζεται ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση, την περίοδο 2012-2014, προχώρησε σε σημαντικές παρεμβάσεις για την ενίσχυση της δημοσιονομικής εξυγίανσης, προσαρμογής και πειθαρχίας.

Παρεμβάσεις όπως είναι:

  • Η επικαιροποίηση και βελτίωση του συστήματος δημοσιονομικών ελέγχων.
  • Η ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών για τη διαχείριση των δημοσίων πόρων.
  • Η ενεργοποίηση μηχανισμών παρακολούθησης και επιβολής κυρώσεων σε ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ.
  • Η εδραίωση της τακτικής και έγκυρης ενημέρωσης σχετικά με την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού.
  • Η εφαρμογή διαδικασίας αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου.
  • Η σύσταση τμημάτων εσωτερικού ελέγχου σε όλα τα Υπουργεία και στις αποκεντρωμένες διοικήσεις της χώρας.
  • Η περαιτέρω θεσμική θωράκιση της καταπολέμησης της απάτης.
  • Η αναβάθμιση του ρόλου του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.
  • Η θέσπιση ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου.

Συμπερασματικά, 4 Νόμοι που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, σήμερα τους υιοθετεί, τους ενισχύει και τους εμπλουτίζει.

Αποδεικνύεται έτσι, για ακόμη μία φορά, ότι οι ψευδαισθήσεις, οι αυταπάτες και τα ψέματα έχουν «κοντά ποδάρια».

Όπως «κοντά ποδάρια» έχουν και οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης για την έξοδο στις αγορές, με 3 χρόνια καθυστέρησης.

Και αφού, στο μεσοδιάστημα, η χώρα φορτώθηκε δύο αχρείαστα μνημόνια και οι πολίτες 14,5 δισ. ευρώ νέα μέτρα λιτότητας, εξαιτίας της ανικανότητας και ανευθυνότητάς της.

Η Κυβέρνηση όμως πέτυχε το στόχο της;

1ον. Άντλησε συνολικά 3 δισ. ευρώ, όσα και τον Απρίλιο του 2014. Μόνο που τότε όλο το ποσό αφορούσε νέα έκδοση, ενώ σήμερα «νέο χρήμα» είναι μόλις το 1,4 δισ. ευρώ.

2ον. Προσφέρθηκαν 6,5 δισ. ευρώ, όταν, τον Απρίλιο του 2014, είχε προσφερθεί τριπλάσιο ποσό.

3ον. Η εξαγορά του ομολόγου του 2014 έγινε σε τιμή αρκετά υψηλότερη της ονομαστικής αξίας, επιδοτώντας το νέο επιτόκιο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το πραγματικό κόστος δανεισμού, και να διαμορφώνεται ουσιαστικά στο επίπεδο του 2014.

4ον. Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από το κόστος με το οποίο δανείζεται η χώρα μέσω των δόσεων του Μνημονίου. Υπενθυμίζεται ότι η Κυβέρνηση, εξαιτίας της μεγάλης καθυστέρησης στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, δεν έχει αντλήσει περίπου 15 δισ. ευρώ από τη δανειακή σύμβαση, με επιτόκιο περίπου στο 1%.

5ον. Το επιτόκιο της έκδοσης είναι πολύ υψηλότερο από αυτό που δικαιολογεί το διεθνές οικονομικό περιβάλλον και το σημερινό κόστος δανεισμού άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τα spreads της Ελλάδας από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία, έχουν διευρυνθεί σε σχέση με το 2014, αφού τα ελληνικά ομόλογα δεν ακολούθησαν τα ευρωπαϊκά στη μείωση των αποδόσεων.

6ον. Αν υπήρχε θετική αξιολόγηση από τους θεσμούς για τη βιωσιμότητα του χρέους και η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, οι όροι θα ήταν καλύτεροι. Δυστυχώς, όλα αυτά δεν έχουν γίνει, με αποκλειστική ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης.

Συμπερασματικά, είναι θετικό το γεγονός ότι η χώρα βγήκε στις αγορές και αποκαταστάθηκε κάποια κανονικότητα.

Σε καμία περίπτωση όμως, όπως ανέδειξα, η έκδοση δεν είναι για πανηγύρια.

Και σε κάθε περίπτωση, η έξοδος στις αγορές πρέπει να αποτελεί βήμα μιας δομημένης στρατηγικής, να γίνεται με ασφάλεια και διαχρονική συνέχεια και να μην είναι μια ευκαιριακή κίνηση για λόγους επικοινωνιακούς και κομματικούς.

 

Αξιότιμοι Ευρωβουλευτές,

Θα ήθελα να σας καλωσορίσω στην Ελλάδα.

Εύχομαι, οι επαφές σας να είναι χρήσιμες και παραγωγικές.

Κυρίες και Κύριοι,

Η χώρα, τα τελευταία 2,5 χρόνια, έχασε πολύτιμο χρόνο και πόρους.

Πλούτος εξανεμίσθηκε.

Η οικονομία επέστρεψε, και πάλι, στην ύφεση.

Η ανταγωνιστικότητά της επιδεινώθηκε.

Κεφαλαιακοί περιορισμοί επιβλήθηκαν.

Οι οφειλές του Δημοσίου διογκώθηκαν.

Νέα μνημόνια υπεγράφησαν.

Νέα δημοσιονομικά μέτρα ελήφθησαν.

Το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε.

Ο Επικεφαλής του ESM, πρόσφατα, ανέδειξε τα σημάδια ανάκαμψης του 2014.

Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι η χώρα, τότε, επέστρεψε σε θετικούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, η ανεργία μειώθηκε και η χώρα προσέφυγε στις διεθνείς αγορές, όλα αυτά για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης.

Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Και σήμερα προσπαθεί, με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας, να φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

Και ακόμη δεν τα έχει καταφέρει.

Κυρίες και Κύριοι,

Τουλάχιστον η αξιολόγηση του προγράμματος, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση, έκλεισε.

Έκλεισε βέβαια με τεράστιο κόστος για τους πολίτες, με αρκετές ασάφειες, αβεβαιότητες και παραπομπές στο μέλλον.

Συγκεκριμένα:

1ον. Επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 5,1 δισ. ευρώ, μέχρι το 2022.

Μέτρα που δεν προβλέπονταν στο 3ο Μνημόνιο.

Μέτρα που ανεβάζουν τον συνολικό λογαριασμό της σημερινής διακυβέρνησης στα 14,5 δισ. ευρώ, υψηλότερος από το προηγούμενο Μνημόνιο.

Μέτρα που πλήττουν, κυρίως, τους οικονομικά ασθενέστερους.

2ον. Συμφωνήθηκε η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 3,5% του ΑΕΠ για μία πενταετία.

Η διατήρηση όμως τέτοιων πλεονασμάτων για μακρά περίοδο, είναι εξαιρετικά επώδυνη και αντιαναπτυξιακή.

Ενώ η επίτευξη μεγάλων πλεονασμάτων μετά το 2022, χωρίς υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, όπως προβλέπει επί του παρόντος η συμφωνία, οδηγεί σε διαρκή λιτότητα.

3ον. Το ύψος της δόσης είναι πολύ χαμηλότερο των αναγκών της οικονομίας και των προβλέψεων της συμφωνίας.

Με βάση τον χρηματοδοτικό προγραμματισμό του 3ου Μνημονίου, μέχρι το τέλος Ιουνίου, η χώρα θα έπρεπε να είχε λάβει χρηματοδότηση ύψους 22,9 δισ. ευρώ.

Αντί αυτού, λαμβάνει δόση 8,5 δισ. ευρώ.

Και μάλιστα, μόλις 1,6 δισ. ευρώ από αυτά θα μείνουν για την κάλυψη εσωτερικών αναγκών.

Όταν μόνο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου ξεπερνούν τα 5 δισ. ευρώ.

Αντί συνεπώς οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας να καλύπτονται, κυρίως, από τις προβλεπόμενες δόσεις του δανείου, καλύπτονται από τα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτυγχάνονται με τις θυσίες των πολιτών.

 

4ον. Ξεκάθαρη λύση για το χρέος, όπως όλοι επιθυμούσαμε, δεν υπήρξε.

Όλα παραπέμπονται για το μέλλον: τα όποια μεσοπρόθεσμα μέτρα θα ληφθούν μετά τη λήξη του προγράμματος, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα υλοποιεί πλήρως τις δεσμεύσεις της και στο βαθμό που αυτό καταστεί, τότε, αναγκαίο από τους θεσμούς.

5ον. Δεν φαίνεται, στον άμεσο χρονικό ορίζοντα, διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Ένταξη, που θα έπρεπε να είχε γίνει από το Μάρτιο του 2015.

Όπως ανέφερε ο Πρόεδρος της ΕΚΤ, εξακολουθούν να υφίστανται σοβαροί προβληματισμοί σχετικά με τη βιωσιμότητα του χρέους.

Υπενθυμίζεται ότι το ΔΝΤ, στην Έκθεση της 26ης Ιουνίου 2015, υποστήριζε ότι «τον Μάϊο του 2014, το Ελληνικό δημόσιο χρέος αξιολογήθηκε ότι επιστρέφει σε ένα μονοπάτι βιωσιμότητας».

Το τι έγινε από τότε και το πόσο επιβαρύνθηκε η βιωσιμότητα του χρέους, κυρίως κατά το 1ο εξάμηνο του 2015, όλοι το γνωρίζουμε.

 

6ον. Η ρήτρα ανάπτυξης αποτελεί ουσιαστικά «αντικίνητρο ανάπτυξης».

Και αυτό γιατί όσο περισσότερο αυξάνεται το εθνικό εισόδημα, το μέρισμα της ανάπτυξης δεν θα πηγαίνει στους πολίτες, αλλά για την απομείωση του χρέους.

Κύριες και Κύριοι,

Η ΝΔ εκτιμά ότι η χώρα μας μπορεί να βαδίσει πιο αποτελεσματικά, αν εφαρμοσθεί μια άλλου μίγματος και προτεραιοτήτων συνεκτική οικονομική πολιτική:

  • Με την εμπροσθοβαρή υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και αποκρατικοποιήσεων.
  • Με την αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, στην κατεύθυνση στοχευμένων μειώσεων φορολογικών συντελεστών, και την δρομολόγηση ρεαλιστικότερων δημοσιονομικών στόχων.
  • Με την ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, με την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, με την αντιμετώπιση του προβλήματος των «κόκκινων δανείων».
  • Με την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Ενισχυτικά αυτής της προσπάθειας, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μπορούν να λειτουργήσουν:

  • Ο καλύτερος συντονισμός των δημοσιονομικών πολιτικών, λαμβάνοντας υπόψη τον κύκλο της οικονομίας.
  • Η διασφάλιση μιας «ισορροπίας» μεταξύ των πολιτικών δημοσιονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης.
  • Η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και η προώθηση της ένωσης των κεφαλαιαγορών.

Εμείς, αυτή την πολιτική είμαστε αποφασισμένοι να την εφαρμόσουμε με αξιοπιστία, σοβαρότητα και σε δημιουργική συνεννόηση με τους εταίρους μας.

Για να «χτίσουμε» όλοι μαζί, ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, τα τελευταία 2,5 χρόνια, κινήθηκε σε ένα ομιχλώδες τοπίο.

Τοπίο που διαμόρφωσε η ίδια, με τις συνεχείς παλινδρομήσεις μεταξύ ιδεοληψίας και κυνισμού και τα ανερυθρίαστα ρεσιτάλ ψεμάτων και αυτοδιαψεύσεων.

Το αποτέλεσμα; Έχασε χρόνο.

Πολύτιμο χρόνο για δήθεν «ηρωικές διαπραγματεύσεις», και επί της ουσίας, για κομματικές διευθετήσεις και «φαντεζί γαρνιτούρες» στο «σερβίρισμα» των μέτρων στους πολίτες.

Καθυστερήσεις, που κατέστησαν επαχθέστερο το λογαριασμό για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Η Κυβέρνηση, αντί όταν ανέλαβε, αρχές του 2015, να αξιοποιήσει το «άνοιγμα της πόρτας» εξόδου από την κρίση που είχε συντελεστεί, αρκέστηκε να «παίζει», αυτάρεσκα, με την «περιστρεφόμενη πόρτα», χρησιμοποιώντας δύο γλώσσες: εσωτερικού και εξωτερικού.

Έτσι, βούλιαξε τη χώρα, η οποία, έκτοτε, σέρνεται στο τέλμα.

Η οικονομία, επέστρεψε και παραμένει στην ύφεση.

Πλούτος, εξανεμίσθηκε.

Νέα μέτρα, επιβλήθηκαν.

Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, επιδεινώθηκε.

Το διαθέσιμο εισόδημα όλων των πολιτών, συρρικνώθηκε.

Η καθημερινότητά τους, επιβαρύνθηκε.

Όπως υποστήριξα και στην Επιτροπή, η Κυβέρνηση παρέλαβε την οικονομία στον «1ο όροφο», την έριξε στο «υπόγειο», και σήμερα αγκομαχά, μετά από 2,5 χρόνια, να την ανεβάσει στο «ισόγειο».

Προσπαθεί να επαναφέρει την οικονομία σε διαδικασία μεγέθυνσης, κατάσταση στην οποία την παρέλαβε, και όπως έδειξαν τα προχθεσινά στοιχεία για την ύφεση, δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να πετύχει κάτι ουσιαστικό για το χρέος, στηριζόμενη στις αποφάσεις του 2012, αφού πρώτα επιβάρυνε τη βιωσιμότητά του, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, στο οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται από το Μάρτιο του 2015, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να βγάλει τη χώρα στις διεθνείς αγορές, κάτι που είχε γίνει το 2014, και δεν τα έχει καταφέρει.

Προσπαθεί να άρει τους κεφαλαιακούς περιορισμούς, τους οποίους η ίδια προκάλεσε, και δεν τα έχει καταφέρει.

2,5 χαμένα χρόνια, στα οποία η χώρα χρεώθηκε δύο αχρείαστα μνημόνια, οι πολίτες φτωχοποιήθηκαν και η οικονομία γονάτισε.

Αυτό είναι το κόστος της αναξιοπιστίας, του καιροσκοπισμού και των ιδεοληψιών της Κυβέρνησης.

Κόστος που αποτυπώνεται και στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το Νομοσχέδιο αποτελεί το 4ο Μνημόνιο.

Περιλαμβάνει μέτρα, για μετά τη λήξη του 3ου Μνημονίου.

Μέτρα, που δεν υπήρχαν στο 3ο Μνημόνιο.

Έτσι, από το «σκίσιμο του Μνημονίου», περάσαμε στο 2ο Μνημόνιο μέσα στα 2,5 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Και από τα «12 δισ. ευρώ παροχές» του κ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, περάσαμε στα 14,2 δισ. ευρώ μέτρα λιτότητας.

Ο πιο βαρύς και κοινωνικά άδικος μνημονιακός λογαριασμός.

Ένας αχρείαστος λογαριασμός που φέρει, αποκλειστικά, τη σφραγίδα της Κυβέρνησης του κ. Τσίπρα.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ας δούμε αναλυτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του 4ου Μνημονίου:

1ον. Πριν 1 χρόνο, ο κ. Τσίπρας, μετά την ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης, δήλωνε ότι «εκείνες οι θυσίες ήταν οι τελευταίες».

[Συνημμένο 1]

Πρόσφατα, ο ίδιος και Υπουργοί του, σε διθυραμβικούς τόνους, μιλούσαν για το «τέλος της λιτότητας».

Και σήμερα, αντί για το τέλος της λιτότητας, έχουμε ακόμη περισσότερη λιτότητα.

Έχουμε νέα μέτρα για το 2018.

Μέτρα, όπως είναι η ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες.

Μέτρα, όπως είναι η μείωση της έκπτωσης του φόρου εισοδήματος για ιατρικές υπηρεσίες, η μείωση του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση των κοινωνικών επιδομάτων.

Μέτρα που επιβαρύνουν τους πιο φτωχούς, τους πιο αδύναμους.

Όμως, η «αριστερή μετρολαγνεία» δεν σταματά το 2018.

Έχουμε νέα μέτρα, ύψους 4,9 δισ. ευρώ, μέχρι το 2021.

Μέτρα, όπως είναι η μείωση του αφορολόγητου και η περικοπή των συντάξεων.

Μέτρα που αποκαλύπτουν την μεγαλύτερη πολιτική εξαπάτηση που γνώρισε ποτέ η Πατρίδα μας.

2ον. Το 4ο Μνημόνιο φτωχοποιεί όλη την κοινωνία.

Εξοντώνει, όπως επιβεβαίωσαν χθες και οι 42 φορείς, ελεύθερους επαγγελματίες, ειδικά μισθολόγια, χαμηλοσυνταξιούχους, εργαζόμενους και αγρότες.

Καταστρέφει τη μεσαία τάξη.

Μεταφέρει βάρη στους πιο αδύναμους.

Απελευθερώνει τις ομαδικές απολύσεις.

Ισοπεδώνει την κοινωνία.

Οι περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου, μεταφράζονται σε τουλάχιστον δύο χαμένες συντάξεις για τους συνταξιούχους και σε έναν χαμένο μισθό για τους μισθωτούς.

3ον. Ο κ. Τσίπρας, τον Ιανουάριο, δεσμευόταν ότι «δεν θα νομοθετήσει μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ και μάλιστα εκ των προτέρων για το 2019, δεν θα νομοθετήσει μείωση του αφορολόγητου, δεν θα νομοθετήσει νέες περικοπές στις συντάξεων».

[Συνημμένο 2]

Σήμερα, 4 μήνες αργότερα, όλα αυτά, και ακόμη χειρότερα, τα νομοθετεί.

Δεν κράτησε ούτε μία «κόκκινη γραμμή»!

Έδωσε τα πάντα και δεν κέρδισε τίποτα.

Από το «ούτε 1 ευρώ νέα μέτρα», περάσαμε στο ότι θα ψηφίσουμε «5 δισ. ευρώ νέα μέτρα, και με τα δύο χέρια, χωρίς πόνο ψυχής».

Ο απόλυτος εθισμός!

Όλα για την εξουσία, με κάθε κόστος, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.

Ο κ. Τσακαλώτος, πέρυσι, πριν την προηγούμενη μείωση του αφορολόγητου που και πάλι ο ίδιος έκανε, δεσμευόταν ότι δεν είναι διατεθειμένος, ως Υπουργός, να καταθέσει στη Βουλή άλλο νομοσχέδιο με ακόμη χαμηλότερο αφορολόγητο.

[Συνημμένο 3]

Και σήμερα, το αφορολόγητο, με εισήγηση του ίδιου Υπουργού, «γκρεμίζεται» στα 5.681 ευρώ, περικόπτεται δηλαδή κατά 35%.

Και ο ίδιος παραμένει στη θέση του.

Κε. Υπουργέ, αφού το μετανιώσατε για την «καρέκλα», τουλάχιστον μην δεσμευτείτε ξανά για το ύψος του αφορολόγητου.

Κάθε φορά που δεσμεύεστε, το μειώνεται…

Την επομένη, είστε ικανός να το μηδενίσετε!

4ον. Η Κυβέρνηση, με δική της ευθύνη, καθυστέρησε την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Συνέχισε να δίνει θεατρικές παραστάσεις περί δήθεν «σκληρής διαπραγμάτευσης», που ποτέ όμως δεν έκανε, όπως ομολόγησε πρόσφατα πρώην Υπουργός της.

Προχώρησε στη συρρίκνωση της συμμετοχής του Δημοσίου στις τράπεζες, με τεράστιο, μόνιμο κόστος για τους φορολογούμενους.

Προχώρησε στη σύσταση του αιώνιου υπερταμείου, ενός φορέα χωρίς ουσιαστικό εθνικό έλεγχο και δημοκρατική λογοδοσία, εκχωρώντας του, διαρκώς, δημόσια περιουσία.

Δεν προχωράει διαρθρωτικές αλλαγές, γιατί ούτε μπορεί, ούτε ξέρει, ούτε θέλει να τις υλοποιήσει.

Χωρίς στρατηγικό σχέδιο, προχωράει με την τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».

Στο μεταξύ όμως, σωρεύει τεράστιο κόστος στη χώρα.

Πλούτος 29 δισ. ευρώ εξανεμίστηκε.

Κάθε νοικοκυριό έγινε κατά 7.000 ευρώ φτωχότερο.

Και ταυτόχρονα, «φορτώθηκε» 3.400 ευρώ από τα αχρείαστα μέτρα που του επέβαλε η σημερινή Κυβέρνηση.

Η απόλυτη αποτυχία!

5ον. Η Κυβέρνηση προσπαθεί, και πάλι, να εξαπατήσει τους πολίτες.

Το «νέο έργο» που «ανεβάζει» τιτλοφορείται «αντίμετρα».

Αντίμετρα τα οποία αποτελούν μία επικοινωνιακή απάτη και συνιστούν τον «φερετζέ» του πολύ σκληρού πακέτου μέτρων. Γιατί;

Αν η Κυβέρνηση πιστεύει, για παράδειγμα, ότι το ζήτημα της παιδικής φτώχειας είναι σημαντικό, όπως το πιστεύουμε και εμείς, να αναλάβει, σήμερα, όχι στο μέλλον και υπό δημοσιονομικές προϋποθέσεις, σχετικές πρωτοβουλίες.

Έχει άλλωστε, όπως γράφει και το Μνημόνιο, την ιδιοκτησία του προγράμματος.

Επίσης, μέτρα και αντίμετρα δεν είναι ισοδύναμα για τον κάθε πολίτη.

Για παράδειγμα, οι πολίτες με ετήσιο εισόδημα μέχρι 22.000 ευρώ, ακόμη και αν υλοποιούνταν όλα τα αντίμετρα, θα πληρώσουν νέους φόρους.

Το ίδιο ισχύει και για τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, σε κάθε περίπτωση, θα ζημιωθούν.

Επιπλέον, σύμφωνα και με το Άρθρο 15, τα αντίμετρα προϋποθέτουν την ψήφιση και πλήρη υλοποίηση των μέτρων, την μόνιμη επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και την αξιολόγηση των θεσμών.

Αρχίζουν να υλοποιούνται από το στιγμή που η χώρα, μετά τη λήψη των μέτρων, υπερβαίνει το 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα, για διάστημα τουλάχιστον 3 ετών.

Κάτι το οποίο και εσείς υποστηρίζατε ότι είναι ανέφικτο.

Για παράδειγμα, αν οι θεσμοί, μετά τη μείωση του αφορολόγητου και την περικοπή των συντάξεων, κρίνουν ότι η χώρα επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2021, η Κυβέρνηση θα λάβει 0 αντίμετρα!

Θα πρέπει το πρωτογενές πλεόνασμα να φτάσει το 5,5% του ΑΕΠ για να υλοποιηθούν όλα τα αντίμετρα.

Συνεπώς, τα μέτρα είναι σίγουρα.

Αποτελούν τη σίγουρη «φάκα».

Τα «αντίμετρα» θα υλοποιηθούν υπό προϋποθέσεις, πολύ δύσκολα επιτεύξιμες.

Αποτελούν το «τυρί», με στόχο την απόσπαση της προσοχής των πολιτών από τη «φάκα».

Όπως φάνηκε όμως και από τη χθεσινή ακρόαση φορέων, η κοινωνία δεν «τσιμπάει».

Αντιθέτως, η πρόταση του Προέδρου της ΝΔ κ. Μητσοτάκη, για τη άμεση λήψη «αντιμέτρων», λόγω της υπέρβασης του περυσινού δημοσιονομικού στόχου, όπως εξήγησα και στην Επιτροπή, είναι ειλικρινής, λελογισμένη, ρεαλιστική και τεκμηριωμένη.

Ο τρόπος, ο χρόνος και η στόχευση της πρότασης είναι εντός του υφιστάμενου πλαισίου.

Την πρόταση αυτή, την καταθέσαμε με τη μορφή τροπολογίας.

Καλούμε την Κυβέρνηση να την κάνει δεκτή.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συμπερασματικά, το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της πολιτικής υποκρισίας, της κοινωνικής αναλγησίας, της αναξιοπιστίας, της ανικανότητας και της πολιτικής εξαπάτησης της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η ΝΔ, με αίσθημα ευθύνης, το καταψηφίζει.

Τους Έλληνες πολίτες όμως τους απασχολεί ένα ακόμη ερώτημα: Υπάρχει άλλος δρόμος πέραν αυτού των διαδοχικών Μνημονίων;

Η απάντησή μου, αφού υπενθυμίσω ότι το 2011, από αυτό το Βήμα, είχα σημειώσει ότι δεν υπάρχει «βασιλική οδός» για την κοινωνική ευημερία, είναι πως ΝΑΙ.

ΝΑΙ υπάρχει, και αυτόν τον εθνικό οδικό χάρτη πρέπει, στρατηγικά, να σχεδιάσουμε και να βαδίσουμε, με συνέπεια και αποτελεσματικότητα.

Βήματα αυτής της πορείας πρέπει να είναι:

  • Η εμπροσθοβαρής υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και αποκρατικοποιήσεων.
  • Η διατηρήσιμη δημοσιονομική ισορροπία, με μείωση φόρων και δαπανών, με την ένταξη «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της, και με ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.
  • Η ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία, με την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων, με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, με την σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.
  • Η υλοποίηση ενεργών πολιτικών αντιμετώπισης της ανεργίας, δημιουργώντας ένα ισχυρό δίχτυ επανένταξης σε μια σύγχρονη αγορά εργασίας.
  • Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας, που θα στοχεύει στη μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία.
  • Ο εκσυγχρονισμός της δομής και λειτουργίας του Κράτους, με την επέκταση και αξιόπιστη εφαρμογή της αξιολόγησης, σε όλο το εύρος του.
  • Η προστασία των θεσμών, ώστε να μην λιγοστέψει η Δημοκρατία.
  • Η βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, ο περιορισμός του κρατικού εναγκαλισμού και η προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Είναι ανάγκη να σπάσουμε το καταστροφικό «καθοδικό σπιράλ» που οδηγεί, όλο και βαθύτερα, στο οικονομικό τέλμα, την κοινωνική μιζέρια και την εθνική παρακμή.

Είναι ανάγκη να μπούμε σε «ανοδικό σπιράλ», που οδηγεί στην ολόπλευρη ισχυροποίηση της χώρας.

Η σημερινή Κυβέρνηση, επί 2,5  χρόνια, αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να το πετύχει.

Είναι πλέον μάταιο να το προσπαθεί με τερτίπια.

Η ΝΔ, δεσμευμένη από τις αρχές και την ιστορική της διαδρομή, συμμετέχει καθαρά στον πολιτικό «στίβο».

Και λέει ξεκάθαρα:

Κυρίες και Κύριοι της Κυβέρνησης, η παρουσία σας δεν ωφελεί τη χώρα.

Την βλάπτει.

Πρέπει οι πολίτες να πάρουν κυρίαρχα τις αποφάσεις τους.

 

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η χώρα, τα τελευταία 2,5 χρόνια, σέρνεται.

Αντί να επιταχύνει, στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν δημιουργηθεί το 2014, οπισθοχώρησε.

Αργά και σταθερά, βούλιαξε και παραμένει στο τέλμα και την παρακμή.

Σε όλα τα επίπεδα και σε όλα τα πεδία άσκησης πολιτικής.

Στην οικονομία, η χώρα επέστρεψε και παραμένει στην ύφεση.

Πλούτος, 29 δισ. ευρώ, εξανεμίσθηκε.

Νέα μέτρα, 14 δισ. ευρώ, επιβλήθηκαν.

Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, επιδεινώθηκε.

Το διαθέσιμο εισόδημα όλων των πολιτών, συρρικνώθηκε.

Η καθημερινότητά τους, επιβαρύνθηκε.

Η απαισιοδοξία, εμπεδώθηκε.

Η Κυβέρνηση παρέλαβε την οικονομία στον «1ο όροφο», την έριξε στο «υπόγειο», και σήμερα προσπαθεί να την ανεβάσει στο «ισόγειο».

Με ασθενέστερη δυναμική και από χαμηλότερο σημείο αφετηρίας.

Προσπαθεί να επαναφέρει την οικονομία στην ανάπτυξη, κατάσταση στην οποία την παρέλαβε στις αρχές του 2015, και την οποία, στη συνέχεια, επιδείνωσε.

Προσπαθεί να κερδίσει κάτι ουσιαστικό για το χρέος, στηριζόμενη στις αποφάσεις του 2012, αφού πρώτα επιβάρυνε τη βιωσιμότητά του.

Προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, πρόγραμμα στο οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται από το Μάρτιο του 2015.

Προσπαθεί να βγάλει τη χώρα στις διεθνείς αγορές, κάτι που είχε γίνει, με επιτυχία, το 2014.

Προσπαθεί να άρει τους κεφαλαιακούς περιορισμούς, τους οποίους η ίδια, με τους χειρισμούς της, επέβαλλε.

Τα προσπαθεί όλα αυτά, επί 2,5 χρόνια, και ακόμη δεν τα έχει καταφέρει.

2,5 χαμένα χρόνια, στα οποία η χώρα χρεώθηκε δύο αχρείαστα μνημόνια, οι πολίτες φτωχοποιήθηκαν και η οικονομία γονάτισε.

Αυτό είναι το κόστος της ανικανότητας, της ανευθυνότητας, της αναξιοπιστίας, του καιροσκοπισμού και των ιδεοληψιών της σημερινής Κυβέρνησης.

Κόστος που αποτυπώνεται, με τον πλέον επώδυνο για τους πολίτες τρόπο, στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το Νομοσχέδιο αποτελεί το 4ο Μνημόνιο, χωρίς επιπλέον χρηματοδότηση.

Περικλείει δημοσιονομικούς στόχους, πέραν της λήξης του 3ου Μνημονίου.

Περιλαμβάνει μέτρα, για μετά τη λήξη του 3ου Μνημονίου.

Μέτρα, που δεν υπήρχαν στο 3ο Μνημόνιο.

Έτσι, από το «σκίσιμο του Μνημονίου», περάσαμε στο 2ο Μνημόνιο σε 2 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Και από τα «12 δισ. ευρώ παροχές» του κ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, περάσαμε στα 14,2 δισ. ευρώ μέτρα λιτότητας.

Το επαναλαμβάνω: 14,2 δισ. ευρώ είναι ο συνολικός λογαριασμός ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Ο πιο βαρύς και κοινωνικά άδικος μνημονιακός λογαριασμός.

Ένας αχρείαστος λογαριασμός που φέρει, αποκλειστικά, τη σφραγίδα της Κυβέρνησης του κ. Τσίπρα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ας δούμε πιο αναλυτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του 4ου Μνημονίου.

1ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της πολιτικής υποκρισίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Πριν από 1 χρόνο, ο κ. Τσίπρας, από αυτό το Βήμα, μετά την ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης, δήλωνε ότι «εκείνες οι θυσίες ήταν οι τελευταίες».

Πρόσφατα, ο ίδιος και Υπουργοί του, σε διθυραμβικούς τόνους, μιλούσαν για το «τέλος της λιτότητας».

Και σήμερα, αντί για το τέλος της λιτότητας, έχουμε ακόμη περισσότερη λιτότητα.

Έχουμε νέα μέτρα και για το 2017 και για το 2018.

Μέτρα, όπως είναι η μείωση των ειδικών μισθολογίων, ιδιαίτερα των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας.

Μέτρα, όπως είναι η ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες.

Μέτρα, όπως είναι η μείωση της έκπτωσης του φόρου εισοδήματος για ιατρικές υπηρεσίες, η μείωση του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση των κοινωνικών επιδομάτων.

Μέτρα που επιβαρύνουν τους πιο φτωχούς, τους πιο αδύναμους.

Όμως, η «αριστερή μετρολαγνεία» δεν σταματά το 2018.

Έχουμε νέα μέτρα μέχρι το 2021.

Μέτρα, ύψους 5 δισ. ευρώ.

Μέτρα, όπως είναι η τεράστια μείωση του αφορολόγητου και η μεγάλη περικοπή των κύριων και επικουρικών συντάξεων.

Μέτρα που αποκαλύπτουν, σε όλους τους πολίτες, την μεγαλύτερη πολιτική εξαπάτηση που γνώρισε ποτέ η Πατρίδα μας.

2ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της κοινωνικής αναλγησίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Εξοντώνει ελεύθερους επαγγελματίες, χαμηλοσυνταξιούχους, εργαζόμενους και αγρότες.

Καταστρέφει τη μεσαία τάξη.

Μεταφέρει βάρη στους πιο αδύναμους.

Ισοπεδώνει την κοινωνία.

  • 1,3 εκατ. πολίτες, χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, θα πληρώσουν, για πρώτη φορά, φόρο.
  • 1,4 εκατ. ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες, θα δουν νέες, δραματικές αυξήσεις στις ήδη εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές τους.
  • Οι οριζόντιες περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου, μεταφράζονται σε μέχρι τρεις χαμένες συντάξεις για τους συνταξιούχους και σε έναν χαμένο μισθό για τους μισθωτούς.

Με λίγα λόγια, το 4ο Μνημόνιο φτωχοποιεί όλη την κοινωνία.

3ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της αναξιοπιστίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Ο κ. Τσίπρας, τον Ιανουάριο, δεσμευόταν ότι «δεν θα νομοθετήσει μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ και μάλιστα εκ των προτέρων για το 2019, δεν θα νομοθετήσει μείωση του αφορολόγητου, δεν θα νομοθετήσει νέες περικοπές στις συντάξεων».

Και σήμερα, 4 μήνες αργότερα, όλα αυτά, και ακόμη χειρότερα, τα νομοθετεί.

Ο κ. Τσακαλώτος, πέρυσι, πριν την προηγούμενη μείωση του αφορολόγητου, δεσμευόταν ότι δεν είναι διατεθειμένος, ως Υπουργός, να καταθέσει στη Βουλή ένα νομοσχέδιο με αφορολόγητο μικρότερο από αυτό που επέβαλε τότε.

Και σήμερα, 1 χρόνο αργότερα, το αφορολόγητο, με εισήγηση του Υπουργού, «γκρεμίζεται» στα 5.681 ευρώ, περικόπτεται δηλαδή κατά 35%.

Αναμένουμε να δούμε τι θα πράξει ο κ. Υπουργός…

Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση δεν κράτησε ούτε μία «κόκκινη γραμμή».

Έδωσε τα πάντα και δεν κέρδισε τίποτα.

Από το «ούτε 1 ευρώ νέα μέτρα», περάσαμε στο ότι θα ψηφίσουμε «5 δισ. ευρώ νέα μέτρα, και με τα δύο χέρια, χωρίς πόνο ψυχής».

Χωρίς ηθικές αναστολές.

Χωρίς ιδεολογικές συντεταγμένες.

Ο απόλυτος εθισμός!

Όλα για την εξουσία, με κάθε κόστος, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.

4ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της ανικανότητας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η Κυβέρνηση, με δική της ευθύνη, καθυστέρησε την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Συνέχισε να δίνει θεατρικές παραστάσεις περί δήθεν «σκληρής διαπραγμάτευσης», που ποτέ όμως δεν έκανε, όπως ομολόγησε πρόσφατα πρώην Υπουργός της.

Προχώρησε στη συρρίκνωση της συμμετοχής του Δημοσίου στις τράπεζες, με τεράστιο, μόνιμο, μη αναστρέψιμο κόστος για τους Έλληνες φορολογούμενους.

Προχώρησε στη σύσταση του υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων, ενός φορέα διάρκειας ενός αιώνα, χωρίς ουσιαστικό εθνικό και δημοκρατικό έλεγχο και λογοδοσία, συνεχίζοντας διαρκώς να του εκχωρεί δημόσια περιουσία.

Προχώρησε, από ιδεοληπτική εμμονή, σε μεγάλη αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης όλων των πολιτών.

Δεν προχωράει διαρθρωτικές αλλαγές, γιατί ούτε μπορεί, ούτε ξέρει, ούτε θέλει να τις υλοποιήσει.

Χωρίς στρατηγικό σχέδιο, προχωράει με την τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».

Στο μεταξύ όμως, σωρεύει τεράστιο κόστος στη χώρα.

Πλούτος 29 δισ. ευρώ εξανεμίστηκε.

Κάθε ελληνικό νοικοκυριό έγινε κατά 7.000 ευρώ φτωχότερο!

Και ταυτόχρονα, το κάθε μέσο νοικοκυριό «φορτώθηκε» 3.400 ευρώ από τα αχρείαστα μέτρα λιτότητας που του επέβαλε η σημερινή Κυβέρνηση!

Η απόλυτη αποτυχία!

5ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της πολιτικής εξαπάτησης της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Κυβέρνηση η οποία προσπαθεί, και πάλι, να πασπαλίσει, με «αριστερή χρυσόσκονη», την εξαιρετικά δυσάρεστη για τους πολίτες πραγματικότητα.

Η καινούργια συνταγή τιτλοφορείται: «αντίμετρα».

«Αντίμετρα», τα οποία αποτελούν επικοινωνιακή απάτη και συνιστούν τον «φερετζέ» του πολύ σκληρού πακέτου μέτρων.

Και αυτό γιατί τα αντίμετρα προϋποθέτουν την ψήφιση και πλήρη υλοποίηση των μέτρων, προϋποθέτουν την μόνιμη επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και προϋποθέτουν την αξιολόγηση των θεσμών για την δημοσιονομική πορεία της χώρας.

Αρχίζουν δε να υλοποιούνται, από το στιγμή που η χώρα, μετά τη λήψη των μέτρων, υπερβαίνει το 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα, και μάλιστα κατά μόνιμο τρόπο, για διάστημα τουλάχιστον 3 ετών.

Για παράδειγμα, αν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μετά την μείωση του αφορολόγητου και την περικοπή των συντάξεων, κρίνουν ότι η χώρα επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2021, πόσα αντίμετρα θα εφαρμοστούν;

Κανένα! Μηδέν!

Η πλήρης δε υλοποίησή τους απαιτεί γιγαντιαία και άπιαστα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 5,5% του ΑΕΠ.

Η πλήρης και αφοπλιστική επιβεβαίωση όλων αυτών αποτυπώνεται στο Άρθρο 15 του Σχεδίου Νόμου.

Και φυσικά, μέτρα και αντίμετρα δεν είναι ισοδύναμα για τον κάθε πολίτη.

Για παράδειγμα, οι πολίτες με ετήσιο εισόδημα μέχρι 22.000 ευρώ, ακόμη και αν υλοποιηθούν πλήρως όλα τα αντίμετρα, θα πληρώσουν νέους φόρους.

Το ίδιο ισχύει και για τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Άρα, τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, σίγουρα θα ζημιωθούν.

Και μάλιστα πολύ…

Συνεπώς, ενώ τα μέτρα είναι σίγουρα, τα αντίμετρα τελούν υπό αίρεση και ανέφικτες στην υλοποίησή τους προϋποθέσεις.

Αντιθέτως, η πρόταση του Προέδρου της ΝΔ κ. Μητσοτάκη, για τη διανομή «μερίσματος» στην κοινωνία, μέσω της άμεσης λήψης «αντιμέτρων», λόγω της μεγάλης υπέρβασης του δημοσιονομικού στόχου το 2016, είναι λελογισμένη, ρεαλιστική και τεκμηριωμένη.

  • Είναι λελογισμένη, γιατί έχει συνολικό κόστος 0,5% του ΑΕΠ, όταν η υπέρβαση του δημοσιονομικού στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα ξεπερνά τις 3,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ για το 2016.
  • Είναι ρεαλιστική, γιατί η διάθεση της υπέρβασης του πρωτογενούς πλεονάσματος προβλέπεται, με συγκεκριμένο τρόπο, στο 3ο Μνημόνιο.

Χορηγείται δε όταν δημοσιοποιούνται τα στοιχεία από τη Eurostat. Και αυτό έγινε, στις 24 Απριλίου.

  • Τέλος, είναι και τεκμηριωμένη, αφού ο τρόπος, ο χρόνος και η στόχευση της πρότασης είναι εντός του υφιστάμενου πλαισίου.

Άλλωστε, κάτι αντίστοιχο είχαμε πράξει και το 2014, με τη διανομή κοινωνικού μερίσματος.

Βέβαια τότε, με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, λαμβάνοντας υπόψιν και τους μακροχρόνια άνεργους.

Κάτι που δεν έκανε η σημερινή Κυβέρνηση.

Αναγκάζοντας τον Υπουργό Οικονομικών να αποστείλει ταπεινωτική επιστολή στους δανειστές, με την οποία αναγνώριζε ότι ήταν εσφαλμένη η διαδικασία που ακολουθήθηκε, υποσχέθηκε ότι αυτό θα γίνεται πλέον σε συνεννόηση με τους εταίρους, ενώ δεσμεύθηκε και για «διαρκή αφοσίωση στο Μνημόνιο».

Προφανώς και γνωρίζουμε ότι η διάθεση ποσού εφέτος από την υπέρβαση του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος πέρυσι, επιβαρύνει την εκτέλεση του τρέχοντος Προϋπολογισμού.

Η Κυβέρνηση όμως, όπως καταγράφει και το Σχέδιο Νόμου, προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα λίγο πάνω από το στόχο του 1,75% του ΑΕΠ για το 2017.

Συνεπώς, έχει το δημοσιονομικό περιθώριο να διανείμει κάποιο «μέρισμα».

Εκτός και αν αμφιβάλλει πλέον για την επίτευξη του εφετινού στόχου, εξαιτίας της σημαντικής, προς τα κάτω αναθεώρησης των εκτιμήσεών της για τον εφετινό ρυθμό ανάπτυξης.

Αν όμως αμφιβάλλει για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 1,75% εφέτος προκειμένου να υλοποιήσει άμεσα κάποια «αντίμετρα», πόσο εφικτή είναι η συνεχής υπέρβαση του 3,5% του ΑΕΠ, προκειμένου να αρχίσει να υλοποιεί κάποια από τα «αντίμετρα» στο μέλλον;

Και αλήθεια, αφού θα πιάνετε 3,5% του ΑΕΠ, προς τι τα νέα μέτρα το 2018; Προς τι οι επιπλέον αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών;

Επειδή όμως «τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια», καλούμε την Κυβέρνηση, για ακόμη μία φορά, να αποδεχθεί την πρόταση της ΝΔ.

6ον. Το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της ανευθυνότητας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Πριν τις εκλογές τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ: «τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της προηγούμενης Κυβέρνησης δεν βγαίνουν», «σκοτώνουν την κοινωνία» και «πνίγουν την οικονομία».

Ακόμη και αν αυτά θα προέκυπταν από τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Μετά τις εκλογές τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ: «μειώσαμε τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της προηγούμενης Κυβέρνησης και γλιτώσαμε 20 δισ. ευρώ μέτρα».

Σήμερα τι μας λέει;

Ότι τελικά ήταν απολύτως εφικτά τα πρωτογενή πλεονάσματα της Κυβέρνησης του κ. Σαμαρά, μάλιστα μπορούν να επιτευχθούν ακόμη υψηλότερα, ακόμη και 5,5% του ΑΕΠ, με χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης.

Και μάλιστα ότι αυτό είναι και καλό, γιατί θα δοθούν και επιπλέον «αντίμετρα».

Με λίγα λόγια, από ορκισμένοι πολέμιοι των ανέφικτων πρωτογενών πλεονασμάτων, σήμερα καταντήσατε υπερασπιστές, λάτρεις και οπαδοί τους.

Η απόλυτη πολιτική υποκρισία.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συμπερασματικά, όπως ήδη κατέδειξα, το 4ο Μνημόνιο αποτελεί την επιτομή της πολιτικής υποκρισίας, της κοινωνικής αναλγησίας, της αναξιοπιστίας, της ανικανότητας, της πολιτικής εξαπάτησης και της ανευθυνότητας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η ΝΔ, με αίσθημα ευθύνης απέναντι στη χώρα και τους πολίτες, καταψηφίζει το 4ο Μνημόνιο της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Τοποθέτηση:

 

Παρέμβαση:

Κυρίες και Κύριοι,

Όπως είναι γνωστό, οι Ευρωπαϊκές οικονομίες, το 2008, «χτυπήθηκαν» έντονα από την παγκόσμια κρίση.

Κρίση δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική.

Κρίση μεταδοτική.

Κρίση που βρήκε το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα «ανοχύρωτο», χωρίς μηχανισμούς αντίδρασης και αντιμετώπισής της.

Και την Ελλάδα με ένα αναπτυξιακό υπόδειγμα που χαρακτηρίζονταν από εμφανείς, αλλά και υποβόσκουσες, μακροχρόνιες παθογένειες στο αξιακό, στο θεσμικό, στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Η μεταγενέστερη εξέλιξη των γεγονότων στη χώρα μας είναι, σε όλους, γνωστή.

Η κρίση δανεισμού την άνοιξη του 2010.

Η προσφυγή της χώρας στο Μηχανισμό Στήριξης ως αποτέλεσμα και μιας σειράς λανθασμένων πολιτικών επιλογών και χειρισμών εκείνης της περιόδου.

Η εφαρμογή ασφυκτικών προγραμμάτων οικονομικής πολιτικής μέχρι και σήμερα.

Και απ’ ότι φαίνεται να έχει αποδεχθεί η Κυβέρνηση, παρά τις μέχρι πριν δύο μήνες δεσμεύσεις της, ασφυκτικές δεσμεύσεις και για μετά το 2018.

Ποια είναι τα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από την εφαρμογή αυτών μέχρι σήμερα των προγραμμάτων στη χώρα μας;

Γενικό συμπέρασμα: Οικονομικό πρόγραμμα «πανάκεια» για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης δεν υπάρχει.

Το ανά περίπτωση κατάλληλο πρόγραμμα εξαρτάται από σειρά ενδογενών και εξωγενών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών παραγόντων και παραμέτρων, ελεγχόμενων και μη από τη χώρα που έχει το πρόβλημα.

Η επιτυχής ανάλυση αυτών, η συγκρότηση της κατάλληλης στρατηγικής και η αποτελεσματική εφαρμογή των πολιτικών της προσδιορίζει και τον βαθμό συμβολής του προγράμματος στην υπέρβαση της κρίσης.

Ειδικότερα συμπεράσματα;

  • Η δημοσιονομική εξυγίανση, προσαρμογή και πειθαρχία είναι βασικός πυλώνας για τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών και προϋπόθεση για τη διατηρήσιμη ανάπτυξη.
  • Η δημοσιονομική πειθαρχία θα πρέπει να συμβαδίζει με την υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις όμως, για να είναι οικονομικά αποτελεσματικές και κοινωνικά αποδεκτές, θα πρέπει να διακρίνονται από συνοχή, προτεραιότητες και να έχουν αλληλουχία.
  • Οι σωστοί πολλαπλασιαστές και το κατάλληλο μείγμα πολιτικής είναι σημαντικές παράμετροι για την επίτευξη δημοσιονομικής ισορροπίας.
  • Το μείγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζεται, κυρίως, στο σκέλος των δαπανών, είναι καθοριστικό για τη διατηρησιμότητά της.
  • Η θεσμοθέτηση πλαισίου εξασφάλισης της σταθερότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων, ειδικά σε τραπεζοκεντρικά συστήματα, είναι αναγκαία.
  • Για την επιτυχία των προγραμμάτων είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, η οποία απειλείται από την αύξηση της φτώχειας και την ανισοκατανομή του εισοδήματος.
  • Κανένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής δεν είναι άκαμπτο και ανελαστικό. Όλα τα προγράμματα εμπεριέχουν δυνητικούς βαθμούς ευελιξίας, το πόσοι όμως αυτοί είναι και το πώς θα χρησιμοποιηθούν εξαρτάται από την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της εκάστοτε Κυβέρνησης.

Κυρίες και Κύριοι,

Τελικά, ως χώρα, αξιοποιήσαμε αυτά τα «μαθήματα»;

Σήμερα, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στο 2ο Πρόγραμμα, το 2012, διορθώθηκαν πολλά από τα λάθη του 1ου Μνημονίου.

Επιμηκύνθηκε η περίοδος προσαρμογής, τροποποιήθηκε το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής, μειώθηκε το ύψος και βελτιώθηκε το «προφίλ» του δημοσίου χρέους, αποπληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών του Δημοσίου, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές, υλοποιήθηκαν οι πρώτες, και μοναδικές μέχρι σήμερα, μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

Ενδεικτικά και μόνο να αναφέρω ότι, σύμφωνα με την Έκθεση του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα ήταν πρωταθλήτρια στις διαρθρωτικές αλλαγές την περίοδο 2012-2014.

Ενώ, ταυτόχρονα, μειώθηκε κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες ο ΦΠΑ στην εστίαση, κατά 30% ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, κατά 30% η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης και κατά 5% οι ασφαλιστικές εισφορές.

Για να αυξηθούν όλα αυτά μεταγενέστερα.

Το αποτέλεσμα τελικά ήταν η κατάσταση, το 2014, να έχει σταθεροποιηθεί.

Και η χώρα να παρουσιάζει, μετά από 6 συνεχή έτη ύφεσης, θετικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης.

Ενώ, για πρώτη φορά μετά την έναρξη της κρίσης, το διαθέσιμο εισόδημα άρχισε να ενισχύεται και η ανεργία, αν και οριακά, να υποχωρεί.

Αυτά όλα τα καταγράφουν σήμερα όλες οι εκθέσεις εγχώριων και ξένων οργανισμών.

Και φυσικά και οι Εκθέσεις του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.

Κυρίες και Κύριοι,

Είναι βέβαια αλήθεια ότι η κατάσταση της οικονομίας εξακολουθούσε να είναι εύθραυστη.

Και αυτό επιβεβαιώθηκε το 1ο εξάμηνο του 2015, όταν η Κυβέρνηση:

  • Αγνόησε και αδιαφόρησε για τους Ευρωπαϊκούς κανόνες διαπραγμάτευσης.
  • Παρασύρθηκε από δογματισμούς, εμμονές και μαξιμαλιστική ρητορική.
  • Καλλιέργησε περιβάλλον «δημιουργικής ασάφειας».
  • Χρησιμοποίησε τη χώρα ως case study για την εμπειρική επαλήθευση επιστημονικής θεωρίας.
  • Κατανάλωσε σημαντικό διαπραγματευτικό κεφάλαιο και χρόνο σε θέματα διαδικαστικά και επουσιώδη, δίνοντας έμφαση στην επικοινωνία και όχι στην ουσία.

Το αποτέλεσμα είναι η χώρα να οδηγηθεί στο 3ο Μνημόνιο και στους κεφαλαιακούς περιορισμούς, που υφίστανται μέχρι και σήμερα.

Και δεν έφτανε μόνο αυτό.

Από το καλοκαίρι του 2015, η ιδεοληπτική εμμονή σε ένα εσφαλμένο μίγμα δημοσιονομικής πολιτικής, η αβελτηρία ή αλλεργία στην υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της 1ης αξιολόγησης, έφεραν τον οριζόντιο και αυτόματο «κόφτη», το αιώνιο Υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων και 9 δισ. ευρώ νέα μέτρα λιτότητας.

Και σήμερα, δυστυχώς, βρισκόμαστε στο «ίδιο έργο θεατές».

Η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της 2ης αξιολόγησης, με ευθύνη και των δανειστών εξαιτίας κάποιων παράλογων απαιτήσεων, έχει προσθέσει δημοσιονομικά μέτρα, όπως είναι η περικοπή του αφορολόγητου και των συντάξεων, ακόμη και για μετά τη λήξη του προγράμματος, δηλαδή για μετά το 2018.

Με τη διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων.

Συνιστώντας, ουσιαστικά, το 4ο Μνημόνιο.

Ενώ η καθυστέρηση έχει προσθέσει, τους τελευταίους μήνες, κόστος και στην πραγματική οικονομία.

Το οικονομικό κλίμα επιδεινώθηκε, τα φορολογικά έσοδα συρρικνώθηκαν, η καταναλωτική εμπιστοσύνη υποχώρησε, οι επενδύσεις μειώθηκαν, τα «λουκέτα» πολλαπλασιάστηκαν, καταθέσεις αποσύρθηκαν, τα «κόκκινα δάνεια» αυξήθηκαν, το κόστος δανεισμού των τραπεζών ενισχύθηκε, η χώρα «βούλιαξε» στην ύφεση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η χώρα επέστρεψε το 2015 και παρέμεινε το 2016 σε ύφεση.

Ήμασταν η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα σε ύφεση τα δύο τελευταία χρόνια!

Όλα αυτά είναι στοιχεία που καθιστούν τον εφετινό αναπτυξιακό στόχο από υπερφιλόδοξο, πλέον μη ρεαλιστικό.

Κυρίες και Κύριοι,

Τι πρέπει συνεπώς να γίνει ώστε η χώρα να αναπτυχθεί και όχι απλώς να μεγεθυνθεί, με βιώσιμο και διατηρήσιμο τρόπο, με δικαιοσύνη και συνοχή, με εθνική αξιοπρέπεια και δυναμισμό;

1ον. Να υλοποιηθούν, εμπροσθοβαρώς, διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο, και τις οποίες η Κυβέρνηση δεν προωθεί.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι τα πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ αναφέρουν μία υποχώρηση του δείκτη υλοποίησης μεταρρυθμίσεων κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες την περίοδο 2015-2016 σε σχέση με την περίοδο 2013-2014.

Προσοχή όμως: Ας μην «βαπτίζουν» κάποιοι, εντός και εκτός χώρας, τα επώδυνα δημοσιονομικά μέτρα που έχει συμφωνήσει η Κυβέρνηση, δήθεν «διαρθρωτικές αλλαγές».

Γιατί τότε οι πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές, αυτές με «αναπτυξιακό πρόσημο», που βελτιώνουν τη διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, ενισχύουν την επιχειρηματικότητα και δημιουργούν νέες θέσεις απασχόλησης, χάνουν το νόημά τους και ταυτίζονται, στα μάτια των πολιτών, με τα μέτρα λιτότητας.

Δυσκολεύοντας την αναγκαία κοινωνική συνεννόηση για την υλοποίησή τους.

2ον. Να υλοποιηθεί το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, το οποίο η Κυβέρνηση διαρκώς υπονομεύει.

Αυτές οι αποκρατικοποιήσεις, μαζί με την αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, μπορούν να συμβάλουν στην υλοποίηση των αναγκαίων επενδύσεων, στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των φορέων, στη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης, στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, στον περιορισμό των δανειακών αναγκών της χώρας.

3ον. Να αξιοποιηθεί, πλήρως και ταχύτερα, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι, το 2016, η Κυβέρνηση, από ανικανότητα ή από επιλογή, στέρησε από την οικονομία δαπάνες του Προγράμματος, ύψους 500 εκατ. ευρώ.

Δαπάνες, που φέρουν τον υψηλότερο αναπτυξιακό πολλαπλασιαστή.

 

4ον. Να προχωρήσει η αναμόρφωση του ρόλου και η βελτίωση της λειτουργίας του Κράτους.

Με την καθολική καθιέρωση ψηφιακών διαδικασιών, τη συρρίκνωση της γραφειοκρατίας, την εναρμόνιση των δομών του Κράτους με τις σύγχρονες ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας, την επέκταση της αξιολόγησης σε όλο το εύρος του δημόσιου τομέα.

5ον. Να διαμορφωθεί ένα σταθερό, δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, που θα εδράζεται σε χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, μεταξύ άλλων, με την ενίσχυση και διασφάλιση της εφαρμογής των κανόνων χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης και πειθαρχίας σε όλο το εύρος της Γενικής Κυβέρνησης, με την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των δαπανών (spending reviews) κ.α.

Και, προφανώς, με την ένταξη «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της.

6ον. Να ενισχυθεί η ρευστότητα στην οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, την σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα, και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων.

7ον. Να υλοποιηθούν ενεργές πολιτικές αντιμετώπισης της ανεργίας και στήριξης της απασχόλησης, δημιουργώντας ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας και επανένταξης σε μια σύγχρονη αγορά εργασίας.

8ον. Να ενισχυθεί η μακροχρόνια βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους.

Οι εταίροι θα πρέπει να προσδιορίσουν άμεσα, και όχι μετά το 2018, τις αναγκαίες, ουσιαστικές παραμετρικές παρεμβάσεις για το χρέος στον μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα.

Και να τις υλοποιήσουν αυτές, όχι όπως έπραξαν με τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν το 2012.

Ρεαλιστικές λύσεις και ισοδύναμες πρακτικές υπάρχουν.

Τα βραχυχρόνια μέτρα που αποφασίστηκαν, αν και κινούνται σε θετική κατεύθυνση, είναι λίγα, καλύπτουν ένα πολύ μικρό ποσοστό του κόστους που σωρεύθηκε τα τελευταία δύο χρόνια, δεν εδράζονται σε ρεαλιστικές παραδοχές για τους δημοσιονομικούς στόχους, και δεν διασφαλίζουν την παραμονή των ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών σε διατηρήσιμα επίπεδα μακροπρόθεσμα.

9ον. Θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές σε ρεαλιστικούς δημοσιονομικούς στόχους.

Στόχοι οι οποίοι θα ενισχύουν τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, χωρίς «να καταστρέψουν» την οικονομία, παρέχοντας τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

Σήμερα, με τις αποφάσεις που έχουν δρομολογηθεί, όχι μόνο δεν έχουμε το «τέλος της λιτότητας», αλλά έχουμε την επέκταση και την διεύρυνσή της.

10ον. Να υιοθετηθεί μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος αυτής πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου.

Βασικός πυλώνας πρέπει να είναι η επένδυση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, δίνοντας έμφαση στη διαμόρφωση ενός ποιοτικού, ανοικτού και διεθνοποιημένου συστήματος εκπαίδευσης, κατάρτισης και δια βίου μάθησης και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας.

Κατά την εκτίμησή μου, η υλοποίηση πολιτικών πάνω σε αυτούς τους 10 άξονες, θα απελευθερώσει μη παραγωγικά δεσμευμένους ή αδρανείς πόρους της οικονομίας και θα οδηγήσει στη διατηρήσιμη ανάπτυξη.

Αυτό όμως προϋποθέτει πολιτική αλλαγή, ώστε να σπάσει το καταστροφικό «καθοδικό σπιράλ» που οδηγεί όλο και βαθύτερα στο οικονομικό τέλμα, την κοινωνική μιζέρια και την παρακμή.

 

Κύριε Υπουργέ,

Οι Βουλευτές της ΝΔ, ασκώντας το κοινοβουλευτικό μας δικαίωμα, ζητήσαμε να ενημερωθούμε για τα αποτελέσματα του τελευταίου Eurogroup.

Συνεδρίαση από την οποία δεν προέκυψε, όπως συνηθίζεται, γραπτή δήλωση των αποτελεσμάτων της.

Συνεδρίαση μετά την οποία δεν υπήρξε δήλωσή σας, όπως το συνηθίζετε.

Προφανώς γιατί οι δεσμεύσεις που αναλάβατε είναι επώδυνες και τα νέα μέτρα σκληρά.

Αναμενόμενο βέβαια, αν ανατρέξει κανείς στην ταπεινωτική επιστολή σας προς τους θεσμούς, στα τέλη Δεκεμβρίου, όταν υπόσχεστε, σύμφωνα με την μετάφραση του ίδιου του Υπουργείου Οικονομικών, «διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του Μνημονίου».

Να το επαναλάβω λίγο: «διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του Μνημονίου».

Αντιλαμβάνεστε συνεπώς κανείς γιατί αυτή η Κυβέρνηση είναι «η Κυβέρνηση των προθύμων».

Συνεπώς, για αυτούς τους λόγους ζητήσαμε από εσάς σήμερα, κε. Υπουργέ, να ενημερωθούμε, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, μακριά από εξυπνακισμούς.

Γιατί οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα που εγείρονται είναι πολλά.

Και δεν έχουν απαντηθεί, ούτε σήμερα, από εσάς.

Και ξέρετε, η «δημιουργική ασάφεια» αυτής της Κυβέρνησης έχει κοστίσει πολύ ακριβά στη χώρα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, και το έχουμε υποστηρίξει πολλές φορές, θα θέλαμε η σημερινή συζήτηση να είναι διαφορετική.

Να έχει κλείσει η αξιολόγηση, να έχουν ληφθεί τα μέτρα για το χρέος, να έχει μπει η χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, εκκρεμότητα που υπάρχει από το Μάρτιο του 2015.

Δυστυχώς όμως, άλλο ένα Eurogroup πέρασε χωρίς συμφωνία επί της αξιολόγησης.

Χωρίς χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσής της.

Με πλήρη υποχώρηση της Κυβέρνησης στις απαιτήσεις των δανειστών, προκειμένου οι θεσμοί να επιστρέψουν από σήμερα.

Χωρίς τις αναγκαίες και ουσιαστικές αποφάσεις για το δημόσιο χρέος.

Και με την ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης να μετατίθεται για το μέλλον.

Συνεπώς, η εκκρεμότητα παραμένει.

Το «σύρσιμο» όμως της αξιολόγησης είναι καταστροφικό για τη χώρα.

Και εδώ αρχίζουν τα συγκεκριμένα ερωτήματα.

1ο Ερώτημα: Κε. Υπουργέ, μπορείτε να δεσμευτείτε για το πότε θα κλείσει η αξιολόγηση;

Θα θέλαμε συγκεκριμένη ημερομηνία.

2ο Ερώτημα: Ισχύει η δήλωση του Πρωθυπουργού, στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, στις 6 Νοεμβρίου, ότι «εντός του 1ου τριμήνου του 2017 εντάσσονται και τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ»;

Θα γίνει αυτό το Μάρτιο; Δεσμεύεστε; Ή χάθηκε, όπως το συνηθίζετε άλλωστε, και αυτή η ημερομηνία;

3ο Ερώτημα: Κε. Υπουργέ, πότε θα έπρεπε να είχε κλείσει η αξιολόγηση;

Πότε προέβλεπε ο Προϋπολογισμός του 2017 εκταμίευση της δόσης; Μήπως από το Δεκέμβριο του 2016;

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι, με βάση το 3ο Μνημόνιο, η 2η αξιολόγηση θα έπρεπε να είχε κλείσει πριν από ένα χρόνο, το Φεβρουάριο του 2016.

Με βάση την επικαιροποίηση του Μνημονίου, τον Οκτώβριο.

Και με βάση τις διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού στις αρχές Δεκεμβρίου.

Τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε.

Και δεν είναι μόνο δικές μας διαπιστώσεις.

Ο κ. Φίλης υποστήριξε, πρόσφατα, ότι «είχαμε πει στις 5 Δεκεμβρίου κλείσιμο της αξιολόγησης και θα φύγει το ΔΝΤ. Δεν επιβεβαιώθηκε καμία εκτίμησή μας.»

Και σήμερα, η Κυβέρνηση πανηγυρίζει απλώς για την επιστροφή των θεσμών στην Ελλάδα.

Και ενώ η πραγματική οικονομία βουλιάζει.

4ο Ερώτημα: Υπήρξε τελικά πολιτική συμφωνία στο Eurogroup;

Το non-paper της Κυβέρνησης το είδατε;

Συμφωνείτε με το περιεχόμενό του;

Υποστηρίζει ότι «υπήρξε πολιτική συμφωνία».

Όμως, ο επικεφαλής του Eurogroup ανέφερε ότι «δεν υπάρχει πολιτική συμφωνία».

Όλα παραπέμπονται στη συνέχεια της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς, που θα πρέπει να καταλήξει σε μία τεχνική συμφωνία (staff level agreement), ώστε στη συνέχεια, σε επόμενο Eurogroup, να υπάρξει πολιτική συμφωνία.

Κε. Υπουργέ, ποιος λέει ψέματα; Το Μαξίμου ή ο Επικεφαλής του Eurogroup;

5ο Ερώτημα: Κε. Υπουργέ, για εσάς, η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της αξιολόγησης έχει κόστος;

Γιατί για κάποιους υπουργούς της Κυβέρνησής σας, έχει όφελος.

Τελικά, λόγω της πολύμηνης καθυστέρησης, όπως έχετε υποστηρίξει «καήκαμε» ή «καιγόμαστε»;

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι, για τη ΝΔ, η καθυστέρηση έχει τεράστιο κόστος για τη χώρα και τους πολίτες.

Σ’ αυτή την εκτίμηση συμφωνούν η Τράπεζα της Ελλάδος, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, ερευνητικοί και μη φορείς.

Δεν είναι όμως μόνο εκτίμηση. Είναι και διαπίστωση.

Και αυτό γιατί οι καθυστερήσεις των 2 τελευταίων ετών, εξαιτίας της αναποτελεσματικότητας, της αναξιοπιστίας και των ιδεοληψιών της Κυβέρνησης, έχουν καταλήξει:

  • Σε ένα 3ο, αχρείαστο, Μνημόνιο.
  • Στους κεφαλαιακούς περιορισμούς, που ακόμη υφίστανται.
  • Στο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων, διάρκειας ενός αιώνα.
  • Στον οριζόντιο και αυτόματο «κόφτη».
  • Σε πρόσθετα μέτρα λιτότητας ύψους, μέχρι σήμερα, 9 δισ. ευρώ.

Και ακολουθούν και άλλα, με την επικείμενη νομοθέτηση νέων, επώδυνων μέτρων λιτότητας και για μετά τη λήξη του Προγράμματος, δηλαδή για μετά το 2018.

Το πόσα θα είναι αυτά τα νέα μέτρα, θα το δούμε το επόμενο διάστημα.

Δυστυχώς όμως, θα τα βιώσουν, με οδυνηρό τρόπο, οι πολίτες.

6ο Ερώτημα: Μην μας επαναλάβετε τη γνωστή αναφορά για παράλογες απαιτήσεις του ΔΝΤ.

Διότι και εμείς έχουμε αναφερθεί σε αυτές, όπως και στο μερίδιο ευθύνης που οι δανειστές έχουν για το αδιέξοδο.

Αλήθεια όμως, εσείς έχετε ολοκληρώσει όλες τις μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχετε υπογράψει και υπάρχουν στο Πρόγραμμα;

Η απάντηση είναι όχι. Και το έχετε υποστηρίξει και εσείς αυτό.

Συνεπώς, ακόμη και αν δεν υπήρχαν οι παράλογες απαιτήσεις, εσείς δεν είστε συνεπής στις μεταρρυθμιστικές δεσμεύσεις σας.

Διότι, από ιδεοληψία, δεν τις πιστεύετε.

7ο Ερώτημα: Και μιας και ο λόγος για τις παράλογες απαιτήσεις, μήπως τελικά τις έχετε αποδεχθεί;

Πως αξιολογείτε τη δήλωση του Εκπροσώπου του ΔΝΤ ότι «καλωσορίζουμε την πρόοδο των ελληνικών αρχών στην εκπλήρωση των απαιτήσεων των θεσμών σε τομείς-κλειδιά. Στη βάση αυτή, συμφωνήσαμε να στείλουμε πίσω την αποστολή.»

Κε. Υπουργέ, είναι ανακριβής η δήλωση; Λέει ψέματα το ΔΝΤ;

Είναι σαφές, με την αποδοχή των απαιτήσεων των εταίρων και δανειστών, ότι όχι μόνο δεν «έχουμε το τέλος της λιτότητας», αλλά έχουμε τη διεύρυνση και την επέκταση της λιτότητας.

Με την υπογραφή του κ. Τσίπρα και τη δική σας.

Και κάτι ακόμη: με δεδομένες τις δεσμεύσεις που ανέλαβε η Κυβέρνηση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και πρόσθετα μέτρα λιτότητας μετά τη λήξη του Προγράμματος, δηλαδή μετά το 2018, το επόμενο Μεσοπρόθεσμο που θα καλύπτει την περίοδο 2018-2021 θα αποτελέσει, ουσιαστικά, το «4ο Μνημόνιο».

Και πάμε τώρα στις δεσμεύσεις σας.

8ο Ερώτημα: Συμφωνήσατε σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για μακρά περίοδο, ενώ μέχρι πρόσφατα υποστηρίζατε ότι αυτά δεν «βγαίνουν».

Ο Πρωθυπουργός όμως δεν υποστήριζε, στο Economist, στις 23 Ιουνίου 2016, ότι «είναι απολύτως αδύνατον, πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους του 3,5% του ΑΕΠ, μετά το 2018, να διατηρηθούν και, μάλιστα, για αρκετά χρόνια. Εκτός και αν θέλουμε να πνίξουμε την ελληνική οικονομία και να έχουμε διαρκώς συνθήκες μακροχρόνιας στασιμότητας»;

Πάει και αυτή η «κόκκινη γραμμή»;

9ο Ερώτημα: Συμφωνήσατε στην άμεση νομοθέτηση μέτρων για τα χρόνια μετά την ολοκλήρωση του 3ου Μνημονίου, δηλαδή για μετά το 2018.

Μα εσείς δεν υποστηρίζατε, σε Συνέντευξή σας, στις 22 Ιανουαρίου, ότι «η Κυβέρνηση έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να νομοθετήσει τώρα μέτρα για το 2019 και μετά»;

Εσείς δεν υποστηρίζατε, με Δελτίο Τύπου της 26ης Ιανουαρίου, «ότι η νομοθέτηση εκ των προτέρων τι θα γίνει το 2019 εκφεύγει κατά πολύ του δημοκρατικού ευρωπαϊκού πλαισίου και των ηθικών αξιών»;

Πάει και αυτή η «κόκκινη γραμμή»;

10ο Ερώτημα: Συμφωνήσατε στη μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου.

Μα το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης δεν υποστήριζε, σε Δελτίο Τύπου, στις 22 Ιανουαρίου 2017, ότι «δεν είναι στις προθέσεις της Κυβέρνησης η μείωση του αφορολόγητου»;

Πάει και αυτή η «κόκκινη γραμμή»;

Και αλήθεια, κε. Υπουργέ, εσείς προσωπικά το αποδέχεστε;

Διότι είχατε απειλήσει, στις 12 Απριλίου 2016, με παραίτηση αν μειωνόταν πέρυσι το αφορολόγητο.

Τελικά μειώθηκε, αλλά δεν παραιτηθήκατε.

Σήμερα που θα μειωθεί και άλλο, τι θα κάνετε;

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Όλα αυτά τα μέτρα λιτότητας θα εφαρμοστούν προκειμένου να επιτευχθούν υψηλοί δημοσιονομικοί στόχοι.

Ενώ, τα όποια επεκτατικά μέτρα θα εφαρμοστούν υπό την προϋπόθεση ότι θα επιτυγχάνονται αυτοί οι στόχοι.

Απόδειξη;

Η αναφορά του Επικεφαλής του Eurogroup, ότι «αν όλα πάνε καλά, και οι δημοσιονομικοί στόχοι εκπληρώνονται, τότε μπορεί να υπάρξει δημοσιονομικός χώρος».

Αλήθεια όμως, εσείς δεν υποστηρίζατε ότι αυτοί οι στόχοι δεν πιάνονται;

Εσείς δεν λέγατε ότι αυτοί απαιτούν νέα μέτρα λιτότητας;

Σήμερα υποστηρίζετε ότι θα υπάρξει και δημοσιονομικό περιθώριο για ελαφρύνσεις;

Η αλήθεια είναι ότι αντί η Κυβέρνηση να συζητά, όπως η Αξιωματική Αντιπολίτευση έχει προτείνει, για χαμηλότερους, ρεαλιστικούς στόχους που θα δημιουργήσουν χώρο για φορολογικές ελαφρύνσεις, έχει ήδη δεσμευθεί σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, η επίτευξη των οποίων απαιτεί πρόσθετα μέτρα λιτότητας.

Πρόσθετα μέτρα λιτότητας για να επιτευχθεί υπερκάλυψη του στόχου, ώστε να υπάρξει δημοσιονομικός χώρος προκειμένου να ενεργοποιηθούν τα αντισταθμιστικά μέτρα.

Τα οποία βέβαια αντισταθμιστικά μέτρα, τόσο στο 2ο όσο και στο 3ο Μνημόνιο, προβλέπονται.

Να σας θυμίσω ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση επέτυχε, το 2014, τη μείωση σειράς φορολογικών συντελεστών, όπως είναι ενδεικτικά ο ΦΠΑ στην εστίαση, κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες, από το 23% στο 13%.

Και σήμερα η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι μετά το 2018, και υπό την προϋπόθεση ότι επιτυγχάνονται τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, θα μειώσει το ΦΠΑ στην εστίαση από το 24% που τον πήγε στο 13% που τον βρήκε.

Τρανή απόδειξη της αποτυχίας σας.

Συμπερασματικά, υποχωρήσεις συνεχώς και παντού, διαπραγματευτικές ήττες και ψέματα είναι το τρίπτυχο της Κυβερνητικής αποτυχίας.

Ας μην προσπαθεί συνεπώς άλλο η Κυβέρνηση να «μασκαρέψει» την αλήθεια.

Οι Απόκριες πέρασαν!

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

O κ. Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή του, κάθε μέρα, όλο και περισσότερο, επιβεβαιώνουν ότι εκτός από ιδεολογικά και πολιτικά ανερμάτιστοι και ανειλικρινείς, διακατέχονται από την επικίνδυνη νοοτροπία του «τζόγου» στην πολιτική τους συμπεριφορά.

Αντί να υπηρετούν, χρησιμοποιούν τη χώρα και τους πολίτες.

Τους χρησιμοποιούν προκειμένου να πετύχουν τον πολιτικό στόχο τους, που δεν είναι άλλος από την παραμονή τους στην διακυβέρνηση για όσο μπορούν περισσότερο χρόνο, ή τη δημιουργία προϋποθέσεων, όπως οι ίδιοι νομίζουν, ώστε μετά την αποδρομή τους να συντηρηθούν ως ισχυροί παίκτες στο πολιτικό σύστημα.

Αφού, επί πολλά χρόνια, ως «περιφερειακοί πολιτικοί παίκτες», αλλά και ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, «έκαιγαν τα σπαρτά» και δεν έβρισκαν τίποτα θετικό στις πολιτικές θέσεις και πράξεις των πολιτικών αντιπάλων τους, ως Κυβερνήτες πελαγοδρομούν, χωρίς σύστημα συντεταγμένων.

Έχουν πλήρως αποτύχει, παρά το γεγονός ότι εμείς ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, σε αντίθεση με ότι οι ίδιοι κατά το παρελθόν έκαναν, δεν τους δημιουργήσαμε κανένα πρόβλημα.

Η Κυβέρνηση έχει πλέον αποδείξει ότι μόνο ζημιά σωρεύει στη χώρα.

Συγκεκριμένα, με την υπογραφή της στην τελευταία απόφαση του Eurogroup:

1ον. Αποδέχεται ότι υφίσταται δημοσιονομικό κενό το 2018, το οποίο συμφωνεί να καλύψει με πρόσθετα μέτρα λιτότητας.

2ον. Επιβεβαιώνει ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι θα παραμείνουν υψηλοί, για αρκετά χρόνια μετά το 2018, όπως άλλωστε είχε συμφωνήσει από το καλοκαίρι, παρά τις διαψεύσεις της.

3ον. Δεσμεύεται στην επίτευξη αυτών των υψηλών στόχων με την εφαρμογή διαρθρωτικών μέτρων και την επέκταση του «κόφτη», δηλαδή με την εφαρμογή μόνιμων μηχανισμών επιτροπείας της χώρας.

Και επειδή η Κυβέρνηση συνεχίζει να αρνείται την πραγματικότητα και να κρύβει την αλήθεια, ιδού άλλο ένα αποδεικτικό των ψεμάτων της:

Η Κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα του χρέους, τα οποία θα το μειώσουν κατά περίπου 20 ποσοστιαίες του ΑΕΠ το 2060.

Μάλιστα.

Η άσκηση όμως αυτή στηρίζεται σε ορισμένες παραδοχές.

Σύμφωνα με την Έκθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, η επίτευξη αυτού του στόχου στηρίζεται στο βασικό σενάριο του περασμένου Μαΐου.

[Συνημμένο 1]

Ποιο είναι όμως το βασικό σενάριο;

Επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2028, 3,2% του ΑΕΠ για τα επόμενα τουλάχιστον 5 χρόνια και 2,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2040.

[Συνημμένο 2]

Συνεπώς, αφού πανηγυρίζετε για τα μέτρα του χρέους, αποδέχεστε απόλυτα και συμφωνείτε με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

«Τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια».

Και σήμερα που αποδεικνύεται, για ακόμη μία φορά, ότι δεν έχει «κόκκινες γραμμές» και η ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης μετατίθεται, η Κυβέρνηση παλινδρομεί, «κατασκευάζει εχθρούς», εντός και εκτός χώρας, για να καλύψει τα αδιέξοδα της πολιτικής της.

Η αλήθεια, όμως, δεν κρύβεται:

Κάθε φορά που η Κυβέρνηση δήθεν διαπραγματεύεται, ο λογαριασμός των μέτρων ανεβαίνει και οι επώδυνες δεσμεύσεις πολλαπλασιάζονται.

Προσπαθεί μάλιστα να «χρυσώσει το χάπι» του «μόνιμου κόφτη» με δήθεν «εφάπαξ δότη».

Να θυμίσω βέβαια ότι κατά το πρόσφατο παρελθόν, σε αντίστοιχη πρωτοβουλία της προηγούμενης Κυβέρνησης, ο κ. Πρωθυπουργός, τότε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης την χαρακτήριζε «πράξη ντροπής, πράξη καταισχύνης, πράξη βαθιά ανήθικη, πράξη ταπείνωσης του κάθε πολίτη αυτής της χώρας».

Σε κάθε περίπτωση, η αναγκαία στήριξη της κοινωνίας, ιδιαίτερα των ασθενέστερων εισοδηματικά  στρωμάτων, πρέπει να γίνεται.

Να γίνεται όμως με όρους αλήθειας, και όχι με επικοινωνιακά τρικ, αδιέξοδους λεονταρισμούς, πολιτικούς εκβιασμούς και κοροϊδίες.

Η Κυβέρνηση, αφού επέβαλε μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ που συρρίκνωσαν σημαντικά και μόνιμα το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, δίνει σήμερα πίσω ένα μικρό μέρος της απώλειας, και μάλιστα εφάπαξ.

Αφού επέβαλλε τη μόνιμη περικοπή κύριων και επικουρικών συντάξεων, τη μόνιμη κατάργηση κοινωνικών επιδομάτων και τη μόνιμη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, σήμερα προχωράει στη χορήγηση, εφάπαξ, υποπολλαπλάσιου βοηθήματος.

Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που αγνοεί προκλητικά αυτούς που έχουν ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη από την κρατική στήριξη, όπως είναι οι μακροχρόνια άνεργοι.

Την ίδια στιγμή που στερεί πόρους από την πραγματική οικονομία, με τη στάση πληρωμών που έχει κηρύξει.

Την ίδια στιγμή που επιβάλλει νέους τετραπλάσιους φόρους το 2017, ίσους με έναν επιπλέον ΕΝΦΙΑ, κυρίως μάλιστα έμμεσους φόρους, οι οποίοι πλήττουν ιδιαίτερα τα ασθενέστερα εισοδηματικά στρώματα.

Και την ίδια στιγμή που αναλαμβάνει δεσμεύσεις για πρόσθετα μέτρα λιτότητας τόσο για το 2018, όσο και για τα επόμενα, αρκετά χρόνια, που θα επιβαρύνουν το διαθέσιμο εισόδημα όλων των πολιτών.

 

Και σήμερα, που βρίσκεται αντιμέτωπη με τους επικίνδυνους τυχοδιωκτισμούς, τους καιροσκοπικούς ακροβατισμούς , τους ανεύθυνους εσωτερικούς λαϊκισμούς και τους πολιτικούς τακτικισμούς της, είμαστε στο ίδιο έργο θεατές:

διχάζει την κοινωνία, αναζητά, εκβιαστικά, συναινέσεις για να τις περιφέρει στα «διεθνή σαλόνια» και, ταυτόχρονα, κατηγορεί την αντιπολίτευση ως «πέμπτη φάλαγγα».

Κυβέρνηση η οποία, αφού χωρίς ηθικές αναστολές και ιδεολογικές συντεταγμένες ψηφίζει τα πάντα, ρίχνει και καμιά αποπροσανατολιστική «τουφεκιά» προκειμένου να παραμείνει για λίγο ακόμη στην εξουσία.

Σ’ αυτή την τυφλή πορεία, την οποία ο κ. Τσίπρας χτίζει με «χαρτοπαικτικούς» όρους και με «λεόντιες» συμπεριφορές του τύπου «τα κέρδη δικά μου, τις ζημιές τις μοιράζουμε», ο κ. Πρωθυπουργός ας μην ψάχνει συνενόχους.

Η πολιτική αλλαγή έχει καταστεί επιβεβλημένη.

Οι Έλληνες μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά με σχέδιο, στηριγμένοι στην αλήθεια, τη συνεννόηση και την συνοχή μας.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το περιεχόμενο του Προϋπολογισμού αποκαλύπτει ότι η Κυβέρνηση συνεχίζει να υιοθετεί μη ρεαλιστικές υποθέσεις.

Συνεχίζει να ξοδεύει πολύτιμο χρόνο.

Συνεχίζει να εστιάζει, εμμονικά, στην υπερφορολόγηση της εμφανούς οικονομίας.

Συνεχίζει, αμήχανα, να παλινδρομεί ως προς τις μεταρρυθμίσεις.

Δεν θέλει ούτε μπορεί να εκσυγχρονίσει το αξιακό σύστημα, να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα, να προωθήσει την εξωστρέφεια της οικονομίας.

Οικονομία η οποία βρίσκεται σε παρατεταμένη, χαμηλή και με ισχυρές αναταταράξεις «πτήση».

Γίνομαι συγκεκριμένος:

1ον. Σήμερα, η οικονομία βρίσκεται σε χαμηλότερο σημείο και με ασθενέστερη δυναμική σε σχέση με αυτή που παρέλαβε η Κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.

Δύο χρόνια χάθηκαν.

Δυνητικός πλούτος εξανεμίσθηκε.

Πόσος; Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 21 δισ. ευρώ.

Νέα μέτρα επιβλήθηκαν.

Πόσα; Σύμφωνα με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, 9 δισ. ευρώ.

Το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώθηκε.

Πόσο; Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, κατά 5,5 δισ. ευρώ.

Και σήμερα η Κυβέρνηση τρέχει άρον-άρον, και εκτός του περιεχομένου του συζητούμενου Προϋπολογισμού, να δώσει πίσω, εφάπαξ, ένα μικρό μέρος αυτής της μόνιμης απώλειας.

Αφού επέβαλλε την μόνιμη περικοπή κύριων και επικουρικών συντάξεων, την μόνιμη κατάργηση κοινωνικών επιδομάτων και την μόνιμη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, σήμερα προχωράει στη χορήγηση, εφάπαξ, υποπολλαπλάσιου βοηθήματος.

Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που στερεί πόρους από την πραγματική οικονομία, με την στάση πληρωμών που έχει κηρύξει.

Την ίδια στιγμή που επιβάλλει νέους, τετραπλάσιους φόρους, όσο ένας επιπλέον ΕΝΦΙΑ.

Κυρίως μάλιστα έμμεσους φόρους, οι οποίοι πλήττουν ιδιαίτερα τα ασθενέστερα εισοδηματικά στρώματα.

Και την ίδια στιγμή που αναλαμβάνει δεσμεύσεις για πρόσθετα μέτρα λιτότητας τόσο για το 2018, όσο και για τα επόμενα, αρκετά χρόνια, που θα πλήξουν όλους τους πολίτες.

«Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι».

2ον. Η πρόβλεψη της Κυβέρνησης για ανάπτυξη 2,7% το 2017, αν και ευχόμαστε να πραγματοποιηθεί, δεν είναι ρεαλιστική.

Η Κυβέρνηση προβλέπει σημαντική αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό όταν θα επιβληθούν πρόσθετοι φόροι, ύψους 2,5 δισ. ευρώ, το 2017;

Η Κυβέρνηση προβλέπει μεγάλη αύξηση των επενδύσεων.

Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό όταν η Κυβέρνηση συνεχίζει την υπερφορολόγηση και τη στάση πληρωμών, και επιδεικνύει αναβλητικότητα στην υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων;

Το επαναλαμβάνω: Η Κυβέρνηση παρέλαβε την οικονομία στον «1ο όροφο», την έριξε στο «υπόγειο», και σήμερα πανηγυρίζει που προσπαθεί να την ανεβάσει τουλάχιστον στο «ισόγειο».

3ον. Η δημοσιονομική πολιτική της Κυβέρνησης καθοδηγείται από ιδεοληπτική εμμονή στη «φοροκεντρική λιτότητα».

Η οποία δεν θα αποφέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Οι απολογισμοί των «Μνημονιακών» Προϋπολογισμών το επιβεβαιώνουν.

Μάλιστα, το 2015, τα φορολογικά έσοδα ήταν τα χαμηλότερα της δεκαετίας, παρά την επιβολή νέων φόρων από την σημερινή Κυβέρνηση.

Όπως και το πρωτογενές πλεόνασμα του 2015 ήταν τελικά χαμηλότερο από αυτό του 2014, παρά τα πρόσθετα μέτρα!

Η μοναδική χρονιά κατά την οποία παρατηρήθηκε σταθεροποίηση των φορολογικών εσόδων ήταν το 2014.

Θυμίζουμε ότι εκείνο το έτος, η οικονομία επέτυχε θετικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης.

Και η τότε Κυβέρνηση προχώρησε σε στοχευμένες μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

4ον. Παρά την αγωνιώδη προσπάθεια της Κυβέρνησης να εξωραΐσει την κατάσταση, στα θεμέλια της Ελληνικής οικονομίας υφίστανται «ωρολογιακές βόμβες», όπως, ενδεικτικά, η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του ιδιωτικού τομέα.

Οφειλές που ξεπερνούν πλέον το 50% του ΑΕΠ της χώρας!

Αυξημένες κατά 10 δισ. ευρώ μόνο εφέτος!

Μ’ αυτή την εικόνα, μπορεί κανείς να πανηγυρίζει για την υπέρβαση των στόχων στα έσοδα;

5ον. Η Κυβέρνηση πανηγυρίζει όμως και για την τελευταία απόφαση του Eurogroup.

«Όπου ακούς όμως πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι», λέει ο λαός μας.

Και σωστά, γιατί σύμφωνα με την απόφαση, η 2η αξιολόγηση δεν έκλεισε, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της Κυβέρνησης.

Έτσι, η αβεβαιότητα διατηρείται, η αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου αναβάλλεται, η ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, που θα έπρεπε να είχε γίνει από το Μάρτιο του 2015, μετατίθεται.

Επιπλέον, η Κυβέρνηση αποδέχεται ότι υπάρχει δημοσιονομικό κενό για το 2018, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με πρόσθετα μέτρα λιτότητας.

Ενώ αποδέχεται και το ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι θα παραμείνουν υψηλοί, για αρκετά χρόνια μετά το 2018.

Η Κυβέρνηση, μάλιστα, δεσμεύτηκε στην επίτευξη αυτών των στόχων, με την εφαρμογή νέων μέτρων και τη μονιμοποίηση του «κόφτη».

Δεσμεύτηκε δηλαδή σε μόνιμους μηχανισμούς επιτροπείας της χώρας.

Αλήθεια, που πήγαν οι δήθεν «κόκκινες γραμμές» της;

Σε ότι αφορά το χρέος, τα άμεσα μέτρα που αποφασίστηκαν, έρχονται να καλύψουν ένα μικρό μέρος, μόλις το 12%, της επιβάρυνσης που επέφεραν οι ανερμάτιστοι χειρισμοί της σημερινής Κυβέρνησης, το 2060.

Αν και κινούνται στη θετική κατεύθυνση, είναι λίγα, θα έχουν θετική επίπτωση σε βάθος χρόνου, δεν συνδυάζονται με μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, αλλά αντιθέτως συνοδεύονται από βαρύ τίμημα για τους πολίτες.

Ενώ τα αναγκαία μεσοπρόθεσμα μέτρα παραπέμπονται για το 2018, μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος.

Αυτές οι παρεμβάσεις δεν έχουν καμία σχέση με τη διπλή αναδιάρθρωση του 2012, που οδήγησε σε σημαντική απομείωση του ύψους του χρέους και βελτίωση του «προφίλ» του.

Με αποτέλεσμα, σήμερα, οι δαπάνες για τόκους να είναι οι μισές σε σχέση με το 2011.

Συμπερασματικά, η Κυβέρνηση, για ακόμη μία φορά, «έβαλε τον πήχυ ψηλά και πέρασε από κάτω».

Αυτό είναι το οδυνηρό αποτέλεσμα της αναξιοπιστίας και της ανεπάρκειάς της.

Και δεν μιλάμε πλέον για αυταπάτες.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ο «φοροκεντρικός» Προϋπολογισμός δεν σηματοδοτεί ένα ορθολογικό μείγμα οικονομικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ενώ όλοι αναγνωρίζουμε ότι η δημοσιονομική ευστάθεια, αν και αναγκαία, δεν είναι από μόνη της ικανή για την δυναμική μεγέθυνση της οικονομίας, η Κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο αύξησης της ποσότητας, βελτίωσης της ποιότητας όλων των συντελεστών παραγωγής και προώθησης του τεχνολογικού εκσυγχρονισμού της χώρας.

Η αλλαγή οικονομικής πολιτικής έχει καταστεί επιβεβλημένη.

Με την εμπροσθοβαρή υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών, με την αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής στην κατεύθυνση σταδιακής μείωσης της φορολόγησης των πολιτών, με την υιοθέτηση ενός στρατηγικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που θα στοχεύει σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία.

Αυτά όμως προϋποθέτουν πολιτική αλλαγή, ώστε να σπάσει το καταστροφικό καθοδικό σπιράλ που οδηγεί όλο και βαθύτερα στο οικονομικό τέλμα και την κοινωνική μιζέρια.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ο Προϋπολογισμός αναδεικνύει το τεράστιο κόστος του κυβερνητικού μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, για την οικονομία και την κοινωνία.

Το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών εξακολουθεί να συρρικνώνεται.

Το επιχειρηματικό περιβάλλον υπονομεύεται.

Το βιοτικό επίπεδο όλων των πολιτών πέφτει.

Συγκεκριμένα, όπως αναγνωρίζουν και οι συντάκτες του Προϋπολογισμού, το 2016:

  • H οικονομία παρέμεινε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σε ύφεση.
  • Πλούτος χάθηκε.
  • Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας επιδεινώθηκε.
  • Τα «λουκέτα» στην αγορά πολλαπλασιάστηκαν.
  • Το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε, κατά 5,5 δισ. ευρώ.

Συμπερασματικά, 2 χρόνια χάθηκαν για την ελληνική οικονομία.

Και σήμερα η οικονομία βρίσκεται σε χαμηλότερο σημείο και με ασθενέστερη δυναμική σε σχέση με αυτή που παρέλαβε η Κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.

Σε ότι αφορά το 2017, ορισμένες επισημάνσεις:

1η Επισήμανση: Η πρόβλεψη της Κυβέρνησης για ανάπτυξη 2,7% το 2017, αν και θεμιτή, δεν είναι ρεαλιστική.

Γιατί όμως;

1ον. Η Κυβέρνηση προβλέπει σημαντική αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Αυτό είναι εξαιρετικά αισιόδοξο σε μία χρονιά κατά την οποία θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.

Και αυτό γιατί επιβάλλονται νέοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι και περικοπές στις συντάξεις και την κοινωνική προστασία, ύψους περίπου 2,6 δισ. ευρώ.

2ον. Η Κυβέρνηση προβλέπει μεγάλη αύξηση των επενδύσεων.

Κι αυτό όμως είναι εξαιρετικά αισιόδοξο.

Η ιδιωτική οικονομία θα συνεχίσει να «στραγγαλίζεται» από την υπερφορολόγηση που αποτελεί επιλογή της Κυβέρνησης, τη «στάση πληρωμών» και την έλλειψη ρευστότητας.

Ενώ, η υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών, προσκρούει στην αναβλητικότητα και στις ιδεοληπτικές εμμονές των κυβερνώντων.

Και σ’ αυτούς τους προβληματισμούς δεν συμπεριλαμβάνονται μια σειρά από ενδογενείς και εξωγενείς αβεβαιότητες, πολλές από τις οποίες περιγράφονται στον Προϋπολογισμό, και οι οποίες ενισχύουν τους καθοδικούς κινδύνους για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Συμπερασματικά, η πρόβλεψη της Κυβέρνησης αποτελεί «ευσεβή πόθο» της.

Ακόμη όμως και αν αποδεχθούμε τις αισιόδοξες εκτιμήσεις της Κυβέρνησης, η απώλεια πλούτου σε σχέση με τις αρχικές προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος είναι 26 δισ. ευρώ.

Αυτό είναι το οδυνηρό «αποτύπωμα» της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Και μια ακόμη παρατήρηση για την μεγέθυνση της οικονομίας:

Η Κυβέρνηση «πανηγυρίζει» για την αύξηση του ΑΕΠ το 3ο τρίμηνο του έτους, σε ετήσια βάση.

Λησμονεί όμως ή αποκρύπτει το γεγονός ότι το ΑΕΠ του 3ου τριμήνου του 2016, ως απόλυτος αριθμός, συγκρίνεται με την χειρότερη επίδοση της χώρας (3ο τρίμηνο του 2015) από το 1999, λόγω της αβεβαιότητας του περυσινού καλοκαιριού και των κεφαλαιακών περιορισμών που η σημερινή Κυβέρνηση επέβαλε.

Λησμονεί επίσης ή αποκρύπτει το γεγονός ότι το ΑΕΠ του 3ου τριμήνου του 2016 είναι χαμηλότερο από αυτό της αντίστοιχης περιόδου του 2014.

Συνεπώς, η αλήθεια είναι ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ παρέλαβε την οικονομία στον «1ο όροφο», την έριξε στο «υπόγειο», και σήμερα πανηγυρίζει που προσπαθεί να την ανεβάσει τουλάχιστον στο «ισόγειο».

2η Επισήμανση: Η δημοσιονομική στρατηγική της Κυβέρνησης, με την επιβολή μέτρων ύψους 9 δισ. ευρώ, η οποία καθοδηγείται από μια ιδεοληπτική εμμονή «φοροκεντρικής λιτότητας» όπως την αποκαλεί το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, δεν θα αποφέρει τα προσδοκώμενα από την ίδια αποτελέσματα.

Μία αναδρομή στους απολογισμούς των «μνημονιακών» Προϋπολογισμών το επιβεβαιώνει.

Συγκεκριμένα:

  • Τα φορολογικά έσοδα από το 2010 μέχρι και το 2015, παρά την αύξηση της φορολογίας νοικοκυριών και επιχειρήσεων, συνεχώς μειώνονται.
  • Τα φορολογικά έσοδα το 2015 ήταν τα χαμηλότερα της δεκαετίας, παρά την επιβολή νέων, πρόσθετων φόρων από την σημερινή Κυβέρνηση. Όπως και το δημοσιονομικό αποτέλεσμα το 2015 ήταν τελικά χαμηλότερο από αυτό του 2014!
  • Η μοναδική χρονιά κατά την οποία παρατηρήθηκε σταθεροποίηση των φορολογικών εσόδων ήταν το 2014.

Θυμίζουμε ότι εκείνη τη χρονιά, η οικονομία σταθεροποιήθηκε, επιτυγχάνοντας για πρώτη – και μοναδική μέχρι σήμερα φορά από την αρχή της κρίσης – θετικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης, ενώ η τότε Κυβέρνηση προχώρησε και σε στοχευμένες – για πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα – μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

3η Επισήμανση: Εκτός της επιβολής νέων φόρων, η σύνθεση των φορολογικών εσόδων επιβαρύνει ιδιαίτερα τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Και αυτό γιατί το ποσοστό των έμμεσων φόρων στα συνολικά φορολογικά έσοδα είναι το υψηλότερο από το 2011.

Και σταθερά διευρύνεται επί της σημερινής διακυβέρνησης.

Έμμεσοι φόροι που δεν συμβάλλουν στην αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των χαμηλών εισοδημάτων.

Αυτή είναι η δήθεν «κοινωνική ευαισθησία» της σημερινής Κυβέρνησης.

4η Επισήμανση: Παρά την αγωνιώδη προσπάθεια της Κυβέρνησης να εξωραΐσει την κατάσταση, υφίστανται πολλές «ωρολογιακές βόμβες» στα θεμέλια της Ελληνικής οικονομίας, όπως είναι:

  • Η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του ιδιωτικού τομέα.
  • Η διεύρυνση της «μαύρης τρύπας» στα ασφαλιστικά ταμεία.
  • Η μεγέθυνση των «κόκκινων δανείων» στο τραπεζικό σύστημα.
  • H επιδείνωση της ρευστότητας φορέων του Δημοσίου.

5η Επισήμανση: Οι δαπάνες για μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική προστασία μειώνονται κατά 500 εκατ. ευρώ το 2017, και διαμορφώνονται περίπου στα 32,5 δισ. ευρώ, παρά την «κυβερνητική διαφήμιση» για την πλήρη εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης.

Με λίγα λόγια, η Κυβέρνηση «τα παίρνει από τη μία τσέπη», με την περικοπή των συντάξεων και του ΕΚΑΣ και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, για να «τα δώσει από την άλλη».

Και πάλι όμως, δεν τα δίνει όλα.

6η Επισήμανση: Η Κυβέρνηση διόγκωσε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου, ενώ επιδεικνύει ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα στην αποπληρωμή τους.

Υπενθυμίζουμε ότι σήμερα, με αποκλειστική ευθύνη της Κυβέρνησης, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου έχουν αυξηθεί κατά 62% από τις αρχές του 2015.

Ενώ η Κυβέρνηση όχι μόνο αδυνατεί να διοχετεύσει τους διαθέσιμους πόρους στην αγορά, αλλά δημιουργεί και νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Κυβερνητική αδράνεια, ανικανότητα, αναποτελεσματικότητα!

7η Επισήμανση: Το δημόσιο χρέος αυξάνεται.

Ενώ η χώρα δεν συμμετέχει, με ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης, στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που ξεκίνησε η ΕΚΤ, τον Μάρτιο του 2015.

Βέβαια το προφίλ του χρέους έχει βελτιωθεί, από τις πρωτοβουλίες που αναλήφθησαν μετά το 2012.

Έτσι, όπως ομολογεί και η ίδια η Κυβέρνηση, οι δαπάνες για τόκους μειώθηκαν στο μισό μετά το 2012, τόσο ως απόλυτος αριθμός όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Συμπερασματικά, ο «φοροκεντρικός» Προϋπολογισμός του 2017 δεν σηματοδοτεί ένα ορθολογικό μείγμα οικονομικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η αλλαγή οικονομικής πολιτικής έχει καταστεί απολύτως αναγκαία.

Η εμπροσθοβαρής υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, στην κατεύθυνση σταδιακής μείωσης της φορολόγησης των πολιτών, είναι επιβεβλημένη.

Αυτό όμως προϋποθέτει νέα διακυβέρνηση, με νέα πολιτική φιλοσοφία.

Μια μεταρρυθμιστική Κυβέρνηση, η οποία θα σπάσει το καταστροφικό καθοδικό σπιράλ που οδηγεί όλο και βαθύτερα στο οικονομικό τέλμα και την κοινωνική μιζέρια.