Απογευματινή: Η ιδεολογική υπεροχή της Ν.Δ. υπό το πρίσμα των Ευρωεκλογών

Απογευματινή: Η ιδεολογική υπεροχή της Ν.Δ. υπό το πρίσμα των Ευρωεκλογών

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου, οι κεντροαριστερές δυνάμεις, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, υπέστησαν τη μεγαλύτερη ήττα στα μεταπολεμικά χρονικά. Όπως παραδέχθηκε και ο ηγέτης της σοσιαλιστικής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο κ. Μ. Σούλτς «ήταν ένα θλιβερό βράδυ για τη Σοσιαλδημοκρατία». Από την άλλη πλευρά, τα κεντροδεξιά κόμματα (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και Ευρωπαίοι Δημοκράτες) κέρδισαν σημαντικό έδαφος έναντι της κεντροαριστεράς (έλαβαν 36% έναντι 22% των σοσιαλιστών) και παραμένουν, για 3η συνεχόμενη φορά, η κεντρική δύναμη στη σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καταλαμβάνοντας 263 έδρες έναντι 162 των Σοσιαλιστών.
 
Οι ευρωπαίοι πολίτες που προσήλθαν στις κάλπες έστειλαν σαφές μήνυμα επιλογής των κεντροδεξιών πολιτικών κομμάτων για να αντιμετωπίσουν τη σοβούσα βαθιά, παρατεταμένη και διαρκώς μεταλλασσόμενη οικονομική κρίση. Οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την ψήφο τους, απέρριψαν τη διλημματική προσέγγιση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου περί «σοσιαλισμού ή βαρβαρότητας». Και αυτό διότι η Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία:
 
1ον. Δεν έπεισε ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής όπως αυτές διαμορφώνονται και καθορίζονται από τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, καθώς είναι ιδιαιτέρως αισθητή η απουσία ρεαλιστικών, διορατικών και υπεύθυνων προτάσεων από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία για την αντιμετώπιση της τρέχουσας δυσμενούς οικονομικής και κοινωνικής συγκυρίας. Στον πολιτικό της λόγο κυριάρχησαν γενικόλογες και αφηρημένες διακηρύξεις καλών προθέσεων και δημαγωγική ρητορική υπεράσπισης των κεκτημένων. Έτσι, ενώ οι κεντροδεξιές Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προσπαθούσαν, σε πλήρη συντονισμό και ευθυγράμμιση μεταξύ τους, να ανταποκριθούν με επάρκεια στις προκλήσεις της χειρότερης μεταπολεμικά οικονομικής κρίσης, οι σοσιαλιστές σχεδόν επέχαιραν για την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου (σαφή δείγματα τέτοιας συμπεριφοράς επέδειξαν και οι Έλληνες σοσιαλιστές). Εύστοχα συνεπώς διερωτώνται οι Financial Times «αν οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να πάνε καλά τώρα πότε θα πάνε;»
 
2ον. Δεν κατάφερε να παρουσιάσει μία σαφή και πειστική εναλλακτική πρόταση για την επόμενη ημέρα στην Ευρώπη.Αντ’ αυτής, στράφηκε προς τα αριστερά με τη διατύπωση αποτυχημένων πολιτικών προτάσεων περί σημαντικής ενίσχυσης του ρόλου του κράτους, της κυβερνητικής παρεμβατικότητας και του προστατευτισμού, συνταγές οι οποίες έχουν πάψει να είναι ελκυστικές τα τελευταία χρόνια για τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά και επιθυμητές για την προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Γάλλος σοσιαλιστής Ζακ Λανγκ «το σοσιαλιστικό κόμμα δεν γνωρίζει πια πώς να δώσει φωνή στην ελπίδα».
 
3ον. Δεν άρθρωσε αξιόπιστο και τεκμηριωμένο λόγο για θέματα που απασχολούν ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, όπως είναι η λαθρομετανάστευση, η εγκληματικότητα, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ.α. Ο πολιτικός της λόγος είναι εγκλωβισμένος στις αντιφάσεις του, χαρακτηρίζεται από ασάφεια και γενικολογίες και εξαντλείται σε θεωρούμενες καινοτόμες και συμμετοχικές διαδικασίες.
 
Η καθαρή νίκη συνεπώς της κεντροδεξιάς στην Ευρώπη είναι μία ψήφος εμπιστοσύνης στις πολιτικές δυνάμεις της υπευθυνότητας και του διαχειριστικού ρεαλισμού. Είναι μία ψήφος εμπιστοσύνης στις αρχές και στις αξίες της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς (social market economy). Μίας οικονομικής φιλοσοφίας που αντανακλά τα αιτήματα μιας ελεύθερης κοινωνίας για οικονομική αποτελεσματικότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, ο συνδυασμός των οποίων καταλήγει σε ένα μείγμα αγοράς και κράτους που μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τις περιστάσεις, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις της κοινωνίας, αλλά ορίζεται στον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στις απόψεις περί ελάχιστου και μέγιστου κράτους.
 
Η νίκη αυτή υπογραμμίζει και επιβεβαιώνει την ιδεολογική υπεροχή της ΝΔ και στην Ελλάδα. Μία υπεροχή βέβαια που δεν επιβεβαιώθηκε στην περίπτωση της χώρας μας, αφού κυριάρχησε η συνειδητή πολιτική στάση της αποχής και της ψήφου διαμαρτυρίας των πολιτών προς τη ΝΔ για συγκεκριμένες αποκκλίνουσες και παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, για προσωπικές στρατηγικές, και για λάθη, υστερήσεις και παραλείψεις της Κυβέρνησης, κυρίως στον τρόπο λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού. Η ήττα όμως είναι διαχειρίσιμη, αρκεί, όπως φάνηκε και από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, να συνεχίσουμε, με υπευθυνότητα, την ανάληψη δράσεων για την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, να επιταχύνουμε τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια, να ενισχύσουμε την αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για τη συναρμολόγηση της θρυμματισμένης εμπιστοσύνης της κοινωνίας στην πολιτική. Έτσι θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε την ιδεολογική υπεροχή της ΝΔ σε κυρίαρχο και πάλι πολιτικό ρεύμα.