Εισήγηση στην Ολομέλεια της Βουλής για τον «Κρατικό Προϋπολογισμό 2009»

Εισήγηση στην Ολομέλεια της Βουλής για τον «Κρατικό Προϋπολογισμό 2009»

Η κατάρτιση, υποβολή, συζήτηση και τελικά ψήφιση του Κρατικού Προϋπολογισμού έχει ιδιαίτερη πολιτική, οικονομική και κοινωνική σημασία.
Αποτελεί το εφαλτήριο συζητήσεων για την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της εκάστοτε Κυβέρνησης.
Ο Προϋπολογισμός του 2009 καταρτίστηκε και υποβλήθηκε σε μια από τις πιο κρίσιμες και δύσκολες περιόδους για την παγκόσμια και την ευρωπαϊκή οικονομία.
Η οικονομική κρίση, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι η σοβαρότερη στη μεταπολεμική περίοδο.
Είναι πολυδιάστατη και διαρκώς μεταλλασσόμενη λόγω της διασύνδεσης των οικονομιών και της ταχύτητας των επικοινωνιών.
Το βάθος, η ένταση και η διάρκειά της έχουν ήδη υπερβεί τις αρχικές εκτιμήσεις.
Πολλές εθνικές οικονομίες έχουν ήδη εισέλθει στον κύκλο της στασιμότητας ή της ύφεσης.
Η κρίση αγγίζει και επιβαρύνει και την Ελληνική οικονομία.
Η κατάσταση υπαγορεύει έκτακτες παρεμβάσεις και νέες προτεραιότητες.
Επιβάλλει διορατικότητα και συντονισμό,από τις εθνικές κυβερνήσεις και τις εποπτικές αρχές, σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, στην άσκηση της νομισματικής και της δημοσιονομικής πολιτικής.
Πολιτικής υπεύθυνης και ρεαλιστικής, μακριά από εύκολες και ανέξοδες δόσεις υποσχεσιολογίας και αδιέξοδους δογματισμούς.
Πολιτικής που να καταδεικνύει την προσήλωση στους στόχους της οικονομικής αποτελεσματικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Και αυτή η προσήλωση εμπεριέχεται και αναδεικνύεται στον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2009, όπου και αποτυπώνεται η τρέχουσα εικόνα της ελληνικής οικονομίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η πορεία της ελληνικής οικονομίας, παρά το δυσμενές παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ικανοποιητική.
Η κυβέρνηση, με τη στρατηγική και το μίγμα των πολιτικών της, κερδίζει το στοίχημα.
Οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις διεθνών οργανισμών, με την όποια επισφάλεια ενσωματώνουν ιδιαίτερα στην τρέχουσα οικονομική συγκυρία, αλλά και τα μέχρι σήμερα δημοσιευμένα αποτελέσματα, επιβεβαιώνουν τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας.
Και επειδή, όπως είχε πει από το βήμα της Βουλής το 1978, σε αντίστοιχη συζήτηση, ο Αθ. Κανελλόπουλος, η στατιστική μοιάζει με ένα λαμπατέρ, την οποία δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε όπως ένας μεθυσμένος για να στηριχθούμε, αλλά για να φωτισθούμε, παραθέτω ορισμένα ποσοτικά στοιχεία:
  • Ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης διαμορφώθηκε στο 3,3% κατά το πρώτο εννιάμηνο του 2008, πολλαπλάσιος του μέσου ευρωπαϊκού όρου.
  • Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες σταθερής αγοραστικής δύναμης ανήλθε στο 97% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2007 από 94% το 2004.
  • Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης μειώθηκε στο 3,5% το 2007 από 7,5% το 2004. 
  • Το δημόσιο χρέος της γενικής κυβέρνησης μειώθηκε στο 94,8% του ΑΕΠ το 2007 από 98,9% το 2004.
  • Οι επενδύσεις ενισχύθηκαν στο 25,7% του ΑΕΠ το 2007 από 24,4% το 2004.
  • Το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε στο 8,3% το 2007 από 10,5% το 2004.
  • Το ποσοστό απασχόλησης ενισχύθηκε στο 61,4% το 2007 από 59,4% το 2004.
  • Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις ενισχύθηκαν στο 17,2% του ΑΕΠ το 2007 από 15,5% του ΑΕΠ το 2004, ποσοστιαία αύξηση που αντιστοιχεί σε ενίσχυση αυτών των δαπανών κατά 5 δισ. ευρώ περίπου.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αυτή όμως η ικανοποιητική πορεία της ελληνικής οικονομίας δεν σημαίνει ότι έχουν επιλυθεί όλα τα προβλήματά της.
Υπάρχουν ακόμη χρόνιες, διαρθρωτικές αδυναμίες, υστερήσεις και παθογένειες οι οποίες και αναδεικνύονται με τον πλέον εμφατικό τρόπο στη σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία.
 
1η Αδυναμία. Το υψηλό δημόσιο χρέος, πηγή μακροοικονομικής ανισορροπίας, αποτέλεσμα ανεύθυνης επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής κυβερνήσεων του παρελθόντος.
Κυβερνήσεων που τριπλασίασαν το χρέος από το 1981 μέχρι το 2004, παρά τις εξαιρετικά ευνοϊκές για τη μείωσή του, επικρατούσες τότε, οικονομικές συνθήκες.
 
Όμως, όπως γράφτηκε χαρακτηριστικά, η «ηδονή» κράτησε λίγο, ενώ η «οδύνη» κρατάει ακόμη, στερώντας πόρους από την άσκηση αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής.
Με αφορμή όμως το υψηλό δημόσιο χρέος και την αύξηση του κόστους δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου, αναπτύχθηκε, πρόσφατα, πλήθος ανεύθυνων και επικίνδυνων κρημνιστικών κριτικών για την ελληνική οικονομία.
Επειδή όμως, όπως γράφει και ο πρώην Υπουργός κ. Αλέκος Παπαδόπουλος στο τελευταίο του βιβλίο «η σημερινή ιδεολογία της άρνησης και της αντίδρασης σε κάθε μεταρρυθμιστική σκέψη οδηγεί, μεταξύ άλλων, και σε κατασκευή ψευδών απεικονίσεων για τη χώρα», θα μου επιτρέψετε να καταθέσω τα εξής στοιχεία:
1ο Στοιχείο: Η οικονομική κρίση συνετέλεσε στη στροφή των επενδυτών προς ασφαλέστερες, σε όρους πιστοληπτικής ικανότητας, τοποθετήσεις, με αποτέλεσμα τη μείωση των αποδόσεων των αντίστοιχων χωρών. Έτσι, τα επιτόκια των 10ετών γερμανικών ομολόγων μειώθηκαν στο 3,1%, που είναι στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας δεκαετίας.
 
2ο Στοιχείο: Οι διαφορές επιτοκίων των κρατικών τίτλων διευρύνθηκαν σημαντικά σε όλα σχεδόν τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, φθάνοντας, στις περισσότερες περιπτώσεις, σε επίπεδα προ της εισαγωγής του ευρώ.
 
3ο Στοιχείο: Ο δείκτης υπερκάλυψης στις εκδόσεις του Ελληνικού Δημοσίου, με την υιοθέτηση μιας ευέλικτης στρατηγικής εκδόσεων, διαμορφώθηκε στο επίπεδο του 3,1, όταν στην πλειοψηφία των χωρών της ευρωζώνης ο αντίστοιχος δείκτης ήταν περίπου στο 1,5.
 
2η Αδυναμία. Το διευρυμένο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, κυρίως λόγω της υψηλής ζήτησης της οικονομίας και του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας.
 
3η Αδυναμία. Ο υψηλός πληθωρισμός και τα φαινόμενα αθέμιτου ανταγωνισμούστην αγορά, που διαβρώνουν την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων και αντανακλούν την ακαμψία σε ορισμένες αγορές προϊόντων και εργασίας.
 
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η σύνταξη του Προϋπολογισμού σ’ ένα περιβάλλον μεγάλης διεθνούς αναταραχής και αβεβαιότητας είναι αναμφίβολα δύσκολη υπόθεση, ιδιαίτερα όταν τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι περιορισμένα.
Όμως, ο προϋπολογισμός, πέρα από μεγέθη και προβλέψεις, ενσαρκώνει και αντανακλά την οικονομική φιλοσοφία και το πολιτικό πλαίσιο που διαπνέει τη λογική, τις επιλογές και τις πρακτικές της Κυβέρνησης.
Σε αυτή τη βάση, η Κυβέρνηση, με τον Προϋπολογισμό του 2009, εξαντλώντας και αξιοποιώντας τα περιθώρια ευελιξίας και τους διαθέσιμους «βαθμούς ελευθερίας», επιδιώκει:
  • Τη διασφάλιση ικανοποιητικών ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης.
  • Τη συνέχιση της δημοσιονομικής εξυγίανσης με τη διατήρηση του κλίματος δημοσιονομικής πειθαρχίας και σταθερότητας. 
  •  Την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής με τη θεμελίωση ενός πραγματικά δίκαιου κοινωνικού κράτους.
  • Την ασφαλέστερη έξοδο από την πίεση της διεθνούς κρίσης

Τα πεπραγμένα και οι πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στον υπό συζήτηση Προϋπολογισμό, δείχνουν ότι η Κυβέρνηση διαθέτει συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο.

Λειτουργεί με επίγνωση των δυσκολιών και των αβεβαιοτήτων του διεθνούς περιβάλλοντος.
Διακρίνεται από βαθύ αίσθημα πολιτικής και κοινωνικής υπευθυνότητας.
Βασικοί άξονες πολιτικής δράσης είναι:
 
1ος Άξονας: Η ενίσχυση των εσόδων, με τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.
Ειδικότερα, τα έσοδα από την άμεση φορολογία προβλέπεται να ανέλθουν στα 26,7 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 18,0% έναντι του 2008, ενώ τα έσοδα από την έμμεση φορολογία προβλέπεται να διαμορφωθούν στα 34,2 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 9,7% έναντι του 2008.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο λόγος των έμμεσων προς τους άμεσους φόρους να διαμορφωθεί στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαπενταετίας, στο 1,28 το 2009.
Η αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 7,1 δισ. ευρώ δεν προκύπτει από νέους φόρους το 2009. Κατά κύριο λόγο, προέρχεται από:
  • Την πλήρη απόδοση των μέτρων αναμόρφωσης του συστήματος διακίνησης των καυσίμων.
  • Την περαιτέρω αναπροσαρμογή των συντελεστών του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή προϊόντα.
  • Τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.
  • Την αύξηση της προκαταβολής φόρου εισοδήματος των εταιρειών από 65% σε 80%.
  • Την πλήρη απόδοση των ρυθμίσεων για την περαίωση των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων και των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο.
  • Τη βελτίωση της διαδικασίας για τη βεβαίωση του ενιαίου τέλους ακινήτων και τη διενέργεια ελέγχων για την απόδοσή του.
  • Την ενίσχυση και εντατικοποίηση των φορολογικών και τελωνειακών ελέγχων.
  • Το ρυθμό μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας.
Επίσης, αναμένεται η είσπραξη μη τακτικών εσόδων συνολικού ύψους 1,4 δισ. ευρώ, εκ των οποίων:
  • 972 εκατ. ευρώ από την εισαγωγή στον τακτικό προϋπολογισμό των πόρων των καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών και
  • 400 εκατ. ευρώ από τη χρηματοδότηση του προγράμματος ενίσχυσης της ρευστότητας της οικονομίας.
Η ανάγκη ενίσχυσης των εσόδων επιβάλλει τη συνέχιση και ολοκλήρωση της φορολογικής μεταρρύθμισης.
Βασικές επιδιώξεις αυτής της συνεκτικής προσπάθειας, που ξεκίνησε το 2004, είναι:
  • η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος,
  • η μείωση των φορολογικών συντελεστών,
  • η διεύρυνση της φορολογικής βάσης,
  • η βελτίωση της φορολογικής διοίκησης,
  • η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής,
  • η αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης,
  • η απλοποίηση και ο εξορθολογισμός της φορολογίας ακινήτων, 
  •  η αναδιάρθρωση του συστήματος φορολόγησης και διακίνησης των καυσίμων, και
  • η προώθηση διορθώσεων στη φορολογία του κεφαλαίου.
Αυτοί οι στόχοι ενσωματώνονται και υλοποιούνται σε 3 φάσεις, μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων που έχουν ψηφιστεί την τελευταία πενταετία. Ειδικότερα:
 
Η πρώτη φάση έχει ως στόχο τη στήριξη της αναπτυξιακής διαδικασίας, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την εξασφάλιση ενός πιο διαφανούς φορολογικού συστήματος.
Σε αυτή τη φάση, η οποία και ολοκληρώθηκε, μειώθηκαν οι φορολογικοί συντελεστές για τις μεγάλες επιχειρήσεις κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες και για τις μικρότερες επιχειρήσεις κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες.
 
Η δεύτερη φάση έχει ως στόχο τη μεταρρύθμιση της φορολογίας φυσικών προσώπων με τη μείωση της φορολογικής τους επιβάρυνσης, την απλοποίηση και τον εκσυγχρονισμό του φορολογικού συστήματος, και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.
 
Η τρίτη φάση έχει ως στόχο την απλοποίηση και τον εξορθολογισμότου συστήματος φορολόγησης ακίνητης περιουσίας, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, και την περαιτέρω αποκλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών.
Σε αυτή την κατεύθυνση βασικοί πυλώνες είναι:
1ος Πυλώνας: Η δραστική μείωση των φόρων που επωμίζονται τα ακίνητα στο πλέγμα της μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας, της απόκτησης πρώτης κατοικίας και της κατοχής ακίνητης περιουσίας.
Θεσπίστηκε η κατάργηση του φόρου γονικής παροχής και κληρονομιάς, η απαλλαγή της πρώτης κατοικίας από το φόρο μεταβίβασης ακινήτων και η επιβολή ενός ενιαίου, οριζόντιου και με αναλογικότητα, τέλους ακινήτων. 
2ος Πυλώνας: Η αναμόρφωση του συστήματος φορολόγησης και διακίνησης των καυσίμων, με την επιβολή ενιαίου φόρου στο πετρέλαιο κίνησης και στο πετρέλαιο θέρμανσης.
3ος Πυλώνας: Η παροχή σημαντικών, προσωρινών, προαιρετικών, αλλά όχι χαριστικών, κινήτρων στις επιχειρήσεις για τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών και των ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων.
4ος Πυλώνας: Η εισαγωγή, με την ύπαρξη αρκετών περιπτώσεων φοροαπαλλαγών για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, ενός καινούργιου φορολογικού κλιμακίου για τους επιτηδευματίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες, αποσκοπώντας στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και στην αποκατάσταση της ισορροπίας των φορολογικών βαρών μεταξύ μισθωτών, συνταξιούχων και ελεύθερων επαγγελματιών και επιτηδευματιών.
5ος Πυλώνας: Η συνέχιση της απλοποίησης και της ορθολογικοποίησης της φορολογίας των φυσικών προσώπων και η μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τα μεσαία εισοδήματα που πλήρωναν φόρο 33% το 2004, θα πληρώνουν 25% το 2009.
 
Βέβαια, ζητούμενο για την πορεία των φορολογικών εσόδων παραμένει η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.
Φαινόμενο που καμία χώρα, σε διεθνές επίπεδο, δεν έχει κατορθώσει να αντιμετωπίσει με απόλυτη αποτελεσματικότητα.
Φαινόμενο με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.
Η προσπάθεια για την αντιμετώπισή του πρέπει να είναι συνεχής και συστηματική.
Στην κατεύθυνση αυτή, η Κυβέρνηση επεξεργάζεται την εισαγωγή ενός ήπιου, λογικού και κοινωνικά δίκαιου συστήματος ελαχίστων δαπανών διαβίωσης, χωρίς καμία επιπλέον φορολόγηση για κανένα περιουσιακό στοιχείο.
 
2ος Άξονας: Η βελτίωση της διάρθρωσης των πρωτογενών δαπανών του Τακτικού Προϋπολογισμού, με την περικοπή των λειτουργικών δαπανών, οι οποίες,  αφαιρουμένων των δαπανών των καταργούμενων ειδικών λογαριασμών, εκτιμάται ότι θα διαμορφωθούν στο 3,4% του ΑΕΠ το 2009 (από 3,6% το 2008 και 3,9% το 2007).
 
3ος Άξονας: Η ενίσχυση της δημοσιονομικής διαφάνειας και η βελτίωση του ελέγχου των δημοσίων δαπανών.
Στην κατεύθυνση αυτή, μέσω πρόσφατων νομοθετικών πρωτοβουλιών, ψηφίστηκαν διατάξεις:
  • για τον περιορισμό των ελλειμμάτων των ζημιογόνων ή επιχορηγούμενων από τον κρατικό Προϋπολογισμό Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών,
  • για την κατάργηση 53 ειδικών λογαριασμών Υπουργείων και την ενσωμάτωσή τους στον κρατικό προϋπολογισμό, και
  • για την ενίσχυση της διαφάνειας και την εξυγίανση των οικονομικών φορέων της γενικής κυβέρνησης.
4ος Άξονας: Η διανομή σημαντικού κοινωνικού μερίσματος.
Με τις αυξημένες δαπάνες και τις πρόσθετες πιστώσεις για την κοινωνική προστασία η Κυβέρνηση στηρίζει το εισόδημα των πολιτών, ειδικά των οικονομικά ασθενέστερων.
Έτσι, οι δαπάνες για κοινωνική προστασία ανέρχονται στο 7,2% των πρωτογενών δαπανών (από 5,5% το 2008 και 5,3% το 2007).
Σε αυτή την κατεύθυνση:
  • Ενισχύονται σημαντικά τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας.
  • Ενσωματώνεται η χρηματοδότηση, με την απόδοση του 4% του Φ.Π.Α., του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών.
  • Eνεργοποιείταιη λειτουργία του Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής, με τη χορήγηση του Εκτάκτου Επιδόματος Κοινωνικής Συνοχής και του Εκτάκτου Επιδόματος Στεγαστικού Δανείου.
5ος Άξονας: Η αξιοποίηση των πηγών χρηματοδότησης, η επίσπευση της απορρόφησης και η ορθολογική διαχείριση των κοινοτικών πόρων, η ενίσχυση των συμπράξεων Δημόσιου-Ιδιωτικού τομέα και η αξιοποίηση του αναπτυξιακού νόμου με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και την άσκηση κοινωνικής πολιτικής.
6ος Άξονας: Η συνέχιση και επιτάχυνση της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας για την αντιμετώπιση των αδυναμιών της οικονομίας.
Σύμφωνα και με την Ενδιάμεση Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής της Τράπεζας της Ελλάδος (Οκτώβριος 2008), οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες, ιδίως στην παρούσα φάση, και για τη θωράκιση της ελληνικής οικονομίας έναντι της δυσμενούς διεθνούς συγκυρίας.
Αν αυτό δεν επιτευχθεί, οι αρνητικές συνέπειες θα είναι σοβαρότερες, θα διαρκέσουν περισσότερο και το μεγαλύτερο μέρος τους θα το επωμίζονται οι οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες.
Ενδεικτικά, οι τελευταίες θετικές εξελίξεις στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της Ολυμπιακής και σύναψης στρατηγικών συμμαχιών για τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την ορθή πολιτική στόχευση της Κυβέρνησης. Εγγυώνται σημαντικό όφελος για το Δημόσιο, για την οικονομία, για τους πολίτες.
 
8ος Άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, με δράσεις που αφορούν την τόνωση της πιστωτικής επέκτασης και τη μείωση των επιτοκίων, τη στήριξη τομέων και κλάδων που πλήττονται περισσότερο από την κρίση (όπως είναι ο αγροτικός τομέας και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις) και την ενίσχυση της απασχόλησης.
Προς αυτή την κατεύθυνση, η Ελληνική κυβέρνηση, μακριά από προσεγγίσεις άκρατου κρατικού παρεμβατισμού, παρεμβαίνει και μεριμνά για τη βέλτιστη λειτουργία των μηχανισμών της αγοράς, την κοινωνικά δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος και τη σταθεροποίηση της οικονομίας.
Προωθεί πρωτοβουλίες και μέτρα για την ενίσχυση της εγγύησης των καταθέσεων, την προστασία των δανειοληπτών και την ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία.
Πρωτοβουλίες που εναρμονίζονται στη φιλοσοφία τους και ευθυγραμμίζονται στις συγκεκριμένες δράσεις τους με τα αντίστοιχα σχέδια παρέμβασης που έχουν ανακοινώσει και οι λοιπές οικονομίες της ευρωζώνης.
Το κυβερνητικό σχέδιο για τη διοχέτευση ρευστότητας στην οικονομία, ύψους 28 δισ. ευρώ (ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 11% του ΑΕΠ της χώρας και είναι το μισό του κοινοτικού μέσου όρου), επικεντρώνεται στην εξασφάλιση της ροής της ρευστότητας πρώτα μεταξύ των φορέων της, δηλαδή των πιστωτικών ιδρυμάτων, και στη συνέχεια προς τους φορείς της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
Με την υιοθέτηση και εφαρμογή αυτού του σχεδίου προκύπτουν πολλαπλά οφέλη για την ελληνική οικονομία.
  • Δημιουργείται επαρκές περιθώριο κεφαλαιακής επάρκειας των πιστωτικών ιδρυμάτων.
  • Αμβλύνονται οι πιέσεις στα επιτόκια.
  • Αποφεύγεται η πιστωτική ασφυξία.
  • Παρέχεται ισότιμη πρόσβαση στις αγορές χρήματος.
  • Περιορίζεται, μέσω του κρατικού εποπτικού ελέγχου, ο ηθικός κίνδυνος.
  • Εξασφαλίζονται πόροι μέσω των αποδόσεων και των προμηθειών.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο Προϋπολογισμός του 2009 βασίζεται στην πρόοδο που σταθερά σημειώνει η ελληνική οικονομία από το 2004.
Είναι Προϋπολογισμός συνέχειας και συνέπειας.
Αποτελεί ένα ακόμη σταθερό, σημαντικό, ρεαλιστικό βήμα στη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλεται για μια εξωστρεφή, υγιή και δυναμική, ανταγωνιστική και παραγωγική οικονομία.
Για μια δίκαιη και συνεκτική κοινωνία.
Η εφαρμογή όσων προβλέπει ο Προϋπολογισμός αποτελεί αναμφίβολα ένα μεγάλο στοίχημα.
Ένα μεγάλο στοίχημα γιατί η πεμπτουσία της πολιτικής αξιολόγησης παραμένει η συμβολή των κυβερνήσεων στην παραγωγή μετρήσιμων οικονομικών, κοινωνικών και εθνικών αποτελεσμάτων.
Ένα μεγάλο στοίχημα για να μην χάσει η χώρα μας το βηματισμό της ανάπτυξης και της προόδου.
Ένα μεγάλο στοίχημα για να μεταβάλλουμε τη διεθνή κρίση σε εθνική ευκαιρία.
Και αυτό το στοίχημα πρέπει να το κερδίσουμε.
Και θα το κερδίσουμε.