Εισήγηση στην Ολομέλεια της Βουλής «Διοικητική και Οργανωτική Μεταρρύθμιση του Συστήματος Κοινωνικής...

Εισήγηση στην Ολομέλεια της Βουλής «Διοικητική και Οργανωτική Μεταρρύθμιση του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης». Τοποθέτηση επί των Άρθρων – Μέρος 2ο

Πρίν την τοποθέτησή μου, θα ήθελα να κάνω δύο σύντομα σχόλια. Άκουσα πολλές φορές από πολλούς συναδέλφους και σήμερα λέξεις, όπως «παλαιοδεξια, νεοδεξιά, κοινωνική αναλγησία, νομοσχέδιο σκουπίδι, άθλιο, κατάπτυστο». Και πάλι θα απαντήσω, με το εξώφυλλο του κ. Γιαννίτση «Ο προοδευτικός χώρος αρνείται να αντιμετωπίσει τα δύσκολα προβλήματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Εγκαταλείπει όλες τις κρίσιμες αποφάσεις στο συντηρητικό χώρο.

Παρατήρηση δεύτερη: Αρκετός λόγος γίνεται για τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ακούγονται ακραίες εκφράσεις όπως, η Κυβέρνηση εγκαλείται, η Κυβέρνηση αναγκάζεται να εγκαταλείψει. Θα μου επιτρέψετε να καταθέσω στα πρακτικά το άρθρο 34 από το πρωτόκολλο της συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για το καταστατικό του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών. Σύμφωνα με το οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διατυπώνει συστάσεις και γνώμες, οι συστάσεις και γνώμες όμως δεν δεσμεύουν.

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Κοινή συνισταμένη των περισσότερων τοποθετήσεων των συναδέλφων κατά τη διάρκεια της 4ήμερης συζήτησης που ολοκληρώνεται σήμερα είναι η διαπίστωση ότι το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος είναι βαθύτατα δομικό και οξύτατα διαρθρωτικό.

Εγκολπώνονται στο ασφαλιστικό σύστημα παράγοντες, ενδογενείς και εξωγενείς, που, διαχρονικά, τροφοδοτούν, αναπαράγουν, διογκώνουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα.

Οι αντοχές όμως του συστήματος περιορίζονται σοβαρά και από φαινόμενα των οποίων τα αποτελέσματα δεν έχουν γίνει ακόμη, σε πλήρη έκταση, ορατά, όπως είναι:

  • οι μακροχρόνιες δημογραφικές εξελίξεις,
  • η ανεργία και η αδήλωτη εργασία, και
  • η επιμήκυνση του χρόνου εκπαίδευσης.

Αυτά τα στοιχεία επιδεινώνουν συνεχώς τη σχέση ισορροπίας εργαζομένων και συνταξιούχων.

Αποτέλεσμα αυτών είναι το σύστημα:

  • να συντηρεί μεγάλες ανισότητες στις συντάξεις,
  • να περιλαμβάνει στρεβλώσεις στο χρόνο συνταξιοδότησης,
  • να παρέχει ελλειπή και άκαιρη στήριξη στην εργαζόμενη μητέρα, και
  • να περιέχει πλήθος ρυθμίσεων που ευνοούν και ενθαρρύνουν την πρόωρη συνταξιοδότηση.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Βασικός άξονας της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, ο οποίος και περιλαμβάνεται στα υπό συζήτηση Άρθρα 140-145 είναι η προώθηση στοχευμένων παρεμβάσεων για τη διόρθωση συγκεκριμένων ασφαλιστικών στρεβλώσεων.

Έτσι:

1ον: Στα Άρθρα 141-142, θεσμοθετούνται νέες συγκεκριμένες ρυθμίσεις για την προστασία της μητρότητας και την στήριξη της οικογένειας.

Προς αυτή την κατεύθυνση:

  • Αυξάνεται ο συνολικός χρόνος της άδειας μητρότητας.
  • Δίδεται ειδική παροχή προστασίας μητρότητας.
  • Επεκτείνεται η δυνατότητα αναγνώρισης πλασματικού χρόνου.

2ον: Στο Άρθρο 145, θεσπίζονται κίνητρα για την παραμονή στην εργασία:

Μέσω της αναπροσαρμογής του ποσοστού προσαύξησης βελτιώνεται περαιτέρω το υφιστάμενο οικονομικό κίνητρο για επιμήκυνση του εργασιακού βίου.

Η βελτίωση του ποσοστού από 1/200 προς 1/267 με προηγούμενο νόμο δεν αποτέλεσε αντικίνητρο πρόωρης αποχώρησης.

Πολλοί μάλιστα ασφαλισμένοι ενθαρρύνονται στην πρόωρη συνταξιοδότηση, δεδομένου ότι η επιλογή τους αυτή δεν έχει ουσιαστικές επιπτώσεις στο ποσό της χορηγούμενης σύνταξης.

Πρόωρη συνταξιοδότηση:

με άμεσες επιπτώσεις στις δαπάνες για συντάξεις και

με έμμεσες, μέσω της μεταγενέστερα αδήλωτης, και συνεπώς ανασφάλιστης, εργασίας των ιδίων, στην εισφοροδιαφυγή, την φοροδιαφυγή, τον ανταγωνισμό των επιχειρήσεων και την ανεργία των νέων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η εναρμόνιση του ασφαλιστικού συστήματος είναι εγχείρημα σύνθετο και απαιτητικό.

Είναι κοινωνικά ευαίσθητο αλλά αναγκαίο.

Η διεθνής εμπειρία από τις μεταρρυθμίσεις σε άλλες χώρες είναι ιδιαίτερα διδακτική.

Σε αυτό το μεταρρυθμιστικό πλαίσιο κινείται και η Κυβέρνηση της Ν.Δ.

Με τόλμη, υπευθυνότητα, αποφασιστικότητα και ρεαλισμό.

Με την απαιτούμενη πολιτική βούληση.

Με την επιβαλλόμενη κοινωνική ευθύνη και ευαισθησία.

Γιατί, όπως καταλήγει η τελευταία Έκθεση του Ιδρύματος Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών:

«τα περιθώρια βελτίωσης της βιωσιμότητας και επάρκειας του συνταξιοδοτικού συστήματος υπάρχουν.

Το σχετικό κόστος για την προσπάθεια κίνησης προς αυτή την κατεύθυνση είναι μεν σημαντικό, αλλά ταυτόχρονα εφικτό και μικρότερο του συνολικού και μακροχρόνιου οφέλους που θα προκύψει από την αναδιάρθρωσή του.

Τα οφέλη αυτά μοιράζονται σε ολόκληρη την κοινωνία, τόσο στο άμεσο μέλλον και ανάμεσα στις υπάρχουσες γενεές, όσο και σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, ανάμεσα στις μελλοντικές γενεές.»

Σας ευχαριστώ πολύ.